Od jakiegoś czasu planowałem odwiedzić te góry. I udało się. Z pomocą także naszych Forumowiczów, za co im bardzo dziękuję.
Poznawanie gór zaczęliśmy od Passo Giau (2236) i okolic czyli Nuvolau (2575) i Averau (2649). Dolomitkowe przetarcie wypadło całkiem nieźle.            
Następny dzień to przejazd na Passo Pordoi (2239). Cel Piz Boe (3152). Ranek piękny.         Najpierw kolejką na Sas de Pordoi (2950) a potem na szczyt. Pojawiające się obłoki, mimo przesłaniania widoków, dodawały uroku.                 Powrót na przełęcz nie kolejką ale bardzo malowniczym szlakiem u podnóża Selli.         Tam byliśmy.    
Kolejny dzień bardziej restowy - odwiedziny u dinozaura (2050) (masyw Pelmo).         (to się goście nabiegali).
Po dniu odpoczynkowym, był dzień, który okazał się najbardziej męczącym ze wszystkich - od wyjazdu z kempingu do powrotu minie prawie 15 godzin. Tego dnia udaliśmy się do San Martino di Castarozza (1487)     , by zobaczyć Altipiano     i przejść się po ferratach Nico Gusela     i Velo     . Najpierw wjazd kolejką na La Rozettę (2635)     a potem szlakiem na Passo di Ball (2443)     , z której wprost na ferratę. Na Velo trochę postraszyła nas burza, ale na strachu się skończyło. Ze schroniska Velo della Madonna (2368)     zejście do San Martino.    
Po takim dniu, dzień następny to zupełna laba. Jakieś pranko, zakupy itp.
Niestety okazało się, że żona także kolejny dzień będzie musiała sobie odpuścić (kolano). W tym dniu postanowiłem odwiedzić miejsce, które chyba najbardziej chciałem zobaczyć: amfiteatr Tofany. Żeby nie wracać tak późno jak z San Martino, pobudka o 4.45. Przy schronisku Dibona (2032) byłem już około 6.30. Autek już trochę stoi.
Cel mojej wędrówki - Tofana di Rozes (3225).     Pogoda wyśmienita. Po chłodnej nocy (ok. 7 stopni C) powietrze jak kryształ.         Wejście do tunelu     i potem dalej.                
cdn.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-08-2012 03:35 PM przez yoter.

Amfiteatr w całej krasie.         Po ferracie jeszcze kawałek na szczyt.     I na nim.     W całej okazałości siostry Tofany     i pozostałości wojenne.    
Kolejny dzień to poniekąd plan a poniekąd konieczność. Kolano żony nie doszło w pełni do formy, dlatego też decyzja o odwiedzeniu Wenecji.                    
cdn.

Musiało być rewelacyjnie. Też się kiedyś tam wybiorę.

Po jednodniowej przerwie, następny dzień to powrót w góry. Pobudka o 6-tej. Nie bardzo wiemy co robić bo pogoda lekko smętna. O 7-mej decyzja o wyjeździe do Lavaredo. Chcieliśmy i my obejrzeć te wyjątkowe turnie. Wjazd autem na parking przy schronisku Auronzo (2320).     Dalej, przez schronisko Lavaredo (2344)     na przełęcz Lavaredo (2454).     Zaplanowaliśmy przejście ferraty De Luca i wejście na Monte Paterno (2744). Ferrata zaczyna się tunelem     a kończy megatunelem.     Ze szczytu Monte Paterno piękne widoki,     również na Tre Cime.     Wyjście z tunelu niemal na Parówkę.     W czasie, gdy żona odpoczywała przy schronisku Locatelli (2405), ja zdecydowałem się odwiedzić ferratę delle Scalete na Torre di Toblin (2617).     Ciekaw byłem tych drabin     wiodących na szczyt góry.     Podobały mi się, w odróżnieniu od pewnej spotkanej tam dziewczyny, która delikatnie mówiąc, nie była tym zachwycona. Pierwszy raz zetknąłem się z takim histerycznym zachowaniem. Ale skończyło się dobrze a wieże Tre Cime zobaczyć powinien każdy     bo prezentują się imponująco (i to z różnych perspektyw chociaż niekoniecznie z Torre di Toblin).
cdn.

Yoter.
Dzięki za pokazanie tych nie znanych i przypomnienie tych znanych okolic w Dolomitach.
Wstawka ze zdjęciami z romantycznej Wenecji-znakomita. Choć są tacy co twierdzą , że lepszym terminam na zwiedzanie jest kwiecień( mniej intensywne zapachy).

Choć są tacy co twierdzą , że lepszym terminam na zwiedzanie jest kwiecień( mniej intensywne zapachy).

Przyznam, że jechaliśmy tam " z duszą na ramieniu". Też słyszeliśmy o brudzie i smrodzie w Wenecji, ale byliśmy mile rozczarowani. Pewnie,że nie było idealnie, ale służby porządkowe pracowały także w niedzielę. Przy tym ogromie ludzi, uważam, że było naprawdę ok. Nawet zapachy nie specjalnie przeszkadzały. Polecam Wenecję - każdy powinien ją zobaczyć, choćby w sierpniu!

Na kolejny dzień zaplanowaliśmy zwiedzanie tuneli na Laguzoi.     Wypad stosunkowo restowy, zatem nie zrywaliśmy się zbyt wcześnie. Dopiero około 11-tej wyjechaliśmy na Passo Falzarego (2105).     Tunelami przebiliśmy się na górę,                         potem schronisko Laguzoi (2752)     i świetny taras widokowy     a potem na szczyt góry (2778).     Na nim krzyż, przy którym są składane drobne monety, ale nie tylko do pojemnika.    
W drodze powrotnej, dość osobliwa gra słońca na mijanych górach.        

cdn.

Yoter, szkoda, że nie poszliście odwrotnie. Cesarską ferratą do góry i tunelem potem w dół.

Trochę baliśmy się o żony kolana na tych wysokich stopniach w tunelu. Stasiu - następnym razem!

W następnym dniu zaplanowaliśmy odwiedzić Cristallo wraz ze sławnym schroniskiem Lorenzi (2932)     i ferratą Ivano Dibona.     Pobudka ok. 6-tej, pogoda niezła. Przy Rio Gere (1698)     około 8.30. Korzystając z rad, na przełęcz udaliśmy się kolejkami. Do schroniska Son Forca (2235)     poruszaliśmy się kolejką gondolową     a potem kubełkową     na przełęcz Staunies, by tam dopiero cieszyć się chodzeniem po górach. Taras widokowy przy schronisku jak najbardziej zasługuje na określenie "widokowy".         Kilka spojrzeń w kierunku Marino Bianchi (innym razem), na Pelmo i Civettę     i ruszamy. Pierwsza drabinka spowodowała dość spory zator. Ale widoki pierwsza klasa.     Tak było przez mostek aż do Cristallino d'Ampezzo (3008).     Potem luźniej. Jak w wielu miejscach także i tu wiele pozostałości po I wojnie światowej.         Mróweczki.     Na szlaku.     Nie przeszliśmy całej ferraty. Trochę późno byśmy schodzili. Po zejściu z przełęczy Alta podążyliśmy już w dół.     Zejście z tej przełęczy - katorga.     Ale wrażenia z dnia - super!


Kolejny dzień nie zapowiadał się zbyt rewelacyjnie. Prognoza pogody zapowiadała burzowe popołudnie. Nie bardzo było wiadomo co z tym dniem zrobić. Żona stwierdziła,że sobie ten dzień odpuści, a ja zdecydowałem się na mały wypad nieopodal kempingu - Monte Crot (2166) u podnóża Monte Pelmo. Z przełęczy Stualanza (1773)     wprost na górę. Pogoda jednak niepewna. Po drodze trochę pokropuje. Towarzyszki.     Wchodzę jednak na szczyt.     Pusto. Cichutko. Potem ktoś się zjawia. Kilka fotek: na Pelmo     i na dolinę Fiorentina.     Powrót. W odpowiednim momencie. Kwadrans po zameldowaniu się w namiocie - burza i godzinna dobra ulewa! Udało się.


cdn.

Yoter, szkoda, że nie zrobiliście raczej M. Bianchi. Moja ulubiona. I. Dibbona tylko na początku jest ciekawa, potem nudnawa i daleko trzeba wracać. Ale i tak mieliście fajnie. Ja też raz schodziłem z I. Dibbona. Od wtedy dziękuję i wolęw dół kolejką. W tym roku widziałem jakieś ofiary, które szły pod kolejką. Ciekawe co mówili, kiedy wyszli. Katorga.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 29-08-2012 10:29 PM przez Stasiu.

Kiedyś we wrześniu wychodziłem sąsiednim żlebem,była katorga, kolejka była już nieczynna a zejście pod kolejką ,właściwie zjeżdżanie na butach odbyło się szybko

Kiedyś we wrześniu wychodziłem sąsiednim żlebem,była katorga, kolejka była już nieczynna a zejście pod kolejką ,właściwie zjeżdżanie na butach odbyło się szybko

Maka, przyznaj, że kiedy zjechałeś, to zaszłeś w Cortinie do sklepu i kupiłeś nowe buty.

Przeżyły to szusowanie bez najmniejszego uszczerbku, dobrze że miałem kijki lepiej wchodziło się w zakręty

Maka, przyznaj, że kiedy zjechałeś, to zaszłeś w Cortinie do sklepu i kupiłeś nowe buty.

No właśnie. Coś te moje butki kiepsko dały sobie radę. Żeby po kilku dniach w górach zaczynały mi się rozpadać? Maka pochwal się, w czym śmigasz po górach, że nie straszne im dolomitkowe piargi?