Tak, to był gosia3kowy wyjazd urodzinowy, jak wiedzą niektórzy. Wszystko musiało być więc udane, szczególnie pogoda - prawdziwa wisienka na torcie.
No to Gosiu - 40 lllllllllllaaaaaatttttttttt mineło jjjjaaaaakkkkkk jeden dzieeeeeeeńńńńńńńńńńńńń

Drogą przez niektórych ulubioną, mistyczną wręcz.
Boję się, że jak udam się kiedyś do spowiedzi to morderca z koloratką jako pokutę da mi Chochołowską razy 4.

Półtorej godzinki później meldujemy się w schronisku. Zostawiamy graty i uderzamy na Grzegorza, by skorzystać jeszcze z pogody. Znowu burza (mózgów jak na razie), upieram się iść przez Przełęcz Bobrowięcką (bom nań nie był) i dalej granicą.
Paszporty mieliście ?

Coś tam Gośka mruczała, że będę skuczał i że w ogóle to poroniony pomysł. Eee tam, leziemy. Wpierw fajnie, po śnieżku, potem gorzej, po błocku, wreszcie przez śniegobłotną mokrą breję ku przełęczy. Dokonujemy oględzin pogody, a raczej tego, co z niej zostało. Błękit porannego nieba przemienił się w czerń i fiolet chmur idących ku nam od zachodu. Szybko więc pniemy się tą cholerną stromizną (kto wybrał tą *#&*$&# trasę!?) do góry. Jeszcze tylko mała gimnastyka w kosówce i dobijamy do szlaku żółtego. W samą porę, w tym samym momencie na przełączkę dociera też deszcz, a czarna chmura dosiadła Grzesia. Nawet nie chce mi się ubierać skafanderków. Uciekamy ku dolinie. Żółty szlak jest w stanie tragicznym ? kilkanaście świerków klasyfikuje go na ścieżkę zdrowia. Oczywiście na dole prześwituje błękit nieba. Wkurzamy się. Wyjdę sobie wieczorem jak się wypogodzi - mówię.
Gdzie kaczyks ????? !!!!!! Znów szlaki nie posprzątane !!!!!!!

Nie wyjdę. Po kilkugodzinnym byczeniu się w schronie, posiłku i obserwowaniu co ciekawszych egzemplarzy stonki turystycznej łoimy czarny szlak do janosikowej kapliczki. Podobnie jak grupa kolesi o równie ambitnych celach na dziś. Co zrobić? Granie porosły ciężkimi chmurami i nie chcą nas wpuścić do siebie. Czas spać.
Dobranoc.