Tak, to był gosia3kowy wyjazd urodzinowy, jak wiedzą niektórzy. Wszystko musiało być więc udane, szczególnie pogoda - prawdziwa wisienka na torcie.
No to Gosiu - 40 lllllllllllaaaaaatttttttttt mineło jjjjaaaaakkkkkk jeden dzieeeeeeeńńńńńńńńńńńńń

Drogą przez niektórych ulubioną, mistyczną wręcz.
Boję się, że jak udam się kiedyś do spowiedzi to morderca z koloratką jako pokutę da mi Chochołowską razy 4.

Półtorej godzinki później meldujemy się w schronisku. Zostawiamy graty i uderzamy na Grzegorza, by skorzystać jeszcze z pogody. Znowu burza (mózgów jak na razie), upieram się iść przez Przełęcz Bobrowięcką (bom nań nie był) i dalej granicą.
Paszporty mieliście ?

Coś tam Gośka mruczała, że będę skuczał i że w ogóle to poroniony pomysł. Eee tam, leziemy. Wpierw fajnie, po śnieżku, potem gorzej, po błocku, wreszcie przez śniegobłotną mokrą breję ku przełęczy. Dokonujemy oględzin pogody, a raczej tego, co z niej zostało. Błękit porannego nieba przemienił się w czerń i fiolet chmur idących ku nam od zachodu. Szybko więc pniemy się tą cholerną stromizną (kto wybrał tą *#&*$&# trasę!?) do góry. Jeszcze tylko mała gimnastyka w kosówce i dobijamy do szlaku żółtego. W samą porę, w tym samym momencie na przełączkę dociera też deszcz, a czarna chmura dosiadła Grzesia. Nawet nie chce mi się ubierać skafanderków. Uciekamy ku dolinie. Żółty szlak jest w stanie tragicznym ? kilkanaście świerków klasyfikuje go na ścieżkę zdrowia. Oczywiście na dole prześwituje błękit nieba. Wkurzamy się. Wyjdę sobie wieczorem jak się wypogodzi - mówię.
Gdzie kaczyks ????? !!!!!! Znów szlaki nie posprzątane !!!!!!!

Nie wyjdę. Po kilkugodzinnym byczeniu się w schronie, posiłku i obserwowaniu co ciekawszych egzemplarzy stonki turystycznej łoimy czarny szlak do janosikowej kapliczki. Podobnie jak grupa kolesi o równie ambitnych celach na dziś. Co zrobić? Granie porosły ciężkimi chmurami i nie chcą nas wpuścić do siebie. Czas spać.
Dobranoc.

Idziemy na Trzydniowiański przez Kulawiec. To dobre określenie, bo okuleć tam można! Różnica wzniesień jakieś 670m, po stopniach takich, że nóg mi brakło! Ot, taki szlak ?za karę?.
Wszystko wina Adama i Ewy.
Żeby tradycji stało się zadość, jak tylko wyszliśmy z lasu w kosówkę, poczęło lać, wiać i cuda się dziać. Opancerzeni zdobyliśmy ?Trzydniowy Wierch?.
To taka tradycja świecka. Też tam w mordę deszczem dostałem.
(na Kulawcu więcej moja noga nie postanie!!!).
A ręka ?
Pojawił się bowiem cel równie zacny jak Rakoń z Wołowcem razem wzięci ? oto swemi podwojami kusiły tajemnicze dolinki reglowe: Za Bramką, Ku Dziurze, Małej Łąki... Tyle razy człek gdzieś leci do góry, a tu taka dolinkowa tabula rasa. Na pierwszy ogień poszła D.Za Bramką (całe 25min szlaku) ? bardzo ładne, urocze miejsce, przypominające nieco pienińskie wąwozy. Następnie D. Małej Łąki i szlif na Przysłop Miętusi (bo taki centymetr niebieskiego szlaku trza było zaliczyć). Potem ciemna D. Ku Dziurze (ta znowu o bardziej beskidzkim charakterze, porośnięta buczyną) i czyhająca na śmiałków tytułowa Dziura. Po niej kolej na nieco większe danie ? D. Strążyska, wylęgarnia stonki, punk startowy kolejki na Giewont. W tłumie ludzi zdeptaliśmy szlak do Siklawicy i z powrotem.
Uwielbiam te Dolinki. Jako romantyk górski

A na Grzesia i tak wejdę! A co!
Może razem skoczymy ?

Nie gniewaj się proszę, ale naprawdę, niektóre zdjęcia wyglądają jak nie Twoje.

No fajnie daliście po gafrach) Fajne foto z tymi niebieskimi kwiatami,ostrośc ustawił bym na kwiaty nie na obszar rosy na trawie)

[quote=bober37]
No fajnie daliście po gafrach) Fajne foto z tymi niebieskimi kwiatami,ostrośc ustawił bym na kwiaty nie na obszar rosy na trawie)

starzejesz się Bober jak na kwiatki czas poświęcasz zamiast rwać to co warte tego, jeszcze sezon i se kosturek kupisz jaki ...

Aparatem paulo, aparatem