Dzień zapowiada się ciekawie. Nim zorze poranne dobrze rozpalą się na niebiesiach -stajemy przed schroniskiem. W ciemnościach postrzegam oczy łypiące na mnie... oczy Złego.
Na szczęścia ponad Kościołami niebo rozświetla wstający dzień - a i kozice przybywają pod schron z odsieczą...
Przedziwne...
Odczytuję to jako dany znak , że w dniu dzisiejszym mogę zapomnieć o przepisach TANAP. Po prostu pełna dyspensa.
Tak też czynię. Ruszamy pod "prąd" szlakiem na Czerwoną Ławkę. Tyle że żadnego prądu nie ma-pierwszego turystę napotykamy tuż pod przełęczą.
Dzień zapowiada się pięknie-dlatego zawzięcie focę wszystko dookoła .Małżonka postanawia poczekać na przełęczy, a ja ruszam w górę nieco nastromioną ścianką(w zejściu stwierdzę, że nieco łatwiejsze wejście jest od ostatniego znaku szlakowego przed wejściem od Staroleśnej na siodło przełęczy)
Trochę piarżystą rynną po stronie Staroleśnej, trochę granią-w niewiele czasu dochodzę do Harnaskiego Zwornika - w trasie mijając dwójkę Niemców również podążających na wierzchołek Małego Lodowego Szczytu.
Fajnie-będzie miał mi kto uczynić parę fot z piku.
Rzut beretem od zwornika-główny wierzchołek oznaczony kijkiem-dostępny łatwą grańką.
Foty,foty i ogólne podziwianie.
Powrót tą samą prawie trasą. Od Harnaskiego Zwornika schodzę wprost wspomnianą wcześniej rynną.
Na przełęczy zastaję już kilku turystów. Przybywają od Terinki- niektórzy jak moja żona stwierdza - pod mocnym wrażeniem-co do przebytego odcinka.
Schodzimy -już w zgodzie z przepisami na stronę Doliny Staroleśnej, podziwiając widoki i nieśpiesznie-jest godzina 9 rano. Myślę sobie co by tu zrobić z tak miło napoczętym dniem.
Łakomym wzrokiem rozglądam się po okolicy i rozmyślam..
Do lodów nawet tych małych pasowały by jagody-mogą być małe...
Tak też czynię. Żonka nadzoruje sprawy z upłazka nieopodal szlaku, a ja ruszam w stronę Zawracika Rówienkowego- pod koniec jest dość usypiście. Wtaczam się na przełęcz i wypatruję dalszej trasy. Jest nie za stroma ścianka-tyle że trochę krucha, a w niej zachodzik w lewo oznaczony kopczykami. Trzema kopczykami-jak stwierdzę później . Od drugiego wycinam w górę ryską-niechcący odrobinę powiększając sobie trudność trasy.
Kilka ruchów ku górze i przechodzę na trawiastą stronę grańki. Później dość dowolnie po upłazkach ku spiętrzeniu grani Małego Jagodowego Szczytu. I tu znowu nieco łatwego wspinu.
Jestem na zachodnim krańcu wierzchołkowej grani w miejscu -gdzie odgałęzia się ku północy grań Jagodowych Wierchów. Jeszcze spacer po grani -celem wykonania lepszych ujęć sąsiedniego Jagodowego Szczytu i Rozdziela.
W między czasie pogoda ulega pogorszeniu-zatem długo nie bawię na piku.
Powrót ta samą trasą i możemy udać się na wytęskniony obiadek i "varene vinko" do schronu . Tuż przed chatą zaczyna delikatnie kropić-by rozpadać się przed wieczorem na dobre. I tak przez pół nocy.
Ranek wita nas siąpiącym kapuśniaczkiem-toteż podejmujemy decyzję o odwrocie na z góry upatrzone pozycje-wprost w dół Doliną Staroleśną.
1.Wspomniane oczy Złego.
2.Wspomniane zorze nad Kościołami
3...i kozice z odsieczą.
4.Jaworowy Szczyt.
5.Ostry Szczyt.
6-7.I oba razem.
8.Mały Lodowy Szczyt.
9-10.Z podejścia na Czerwoną Ławkę.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 22-09-2009 11:20 PM przez dr.Etker.