I jeszcze kilka fotek Lackowej:

                   
       
       

Oraz - nie mogę sobie darować żeby nie wkleić wierszyka, który onegdaj popełniłem pod wpływem tego miejsca:

Bieliczna

Tu czas się zatrzymał,
tu, u stóp Lackowej,
w kraju dzikich sadów,
i krzyży przydrożnych,
w domu starej śliwy
z karzełkiem - owocem
i pustułki -sowy,
o świecących oczach.

Lubię tu powracać,
tu, do stóp Lackowej,
by posłuchać szeptów
wśród ciszy grobowej,
szeptów tych żołnierzy
spod skrzywionej brzozy,
których tu na zawsze
Bóg do snu ułożył.

Tu świat jest wczorajszy
i nie chce biec dalej,
tu historia drzemie
zagrzebana w trawie,
śpi stara epoka
i nie trzeba nowej,
bo czas się zatrzymał,
tu, u stóp Lackowej.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 09-08-2009 10:31 PM przez Mallaidh.