W związku z zapowiedziami pięknej pogody na zeszły weekend ustaliliśmy z Pedrem, że udamy się gdzieś na krótką wycieczkę w pobliskie góry. Wybór padł na Beskid Sądecki.
Ponieważ zaplanowana trasa nie była bardzo czasochłonna, a i odległość do przejechania też względnie nie wielka to też wyruszamy dopiero po godzinie 6. Mijamy budzące się dopiero do życia wioski leżące na naszej trasie, przejeżdżamy przez Nowy Sącz aby dalej udać się w stronę Piwnicznej, która jest już dość tłoczna jak na poranną godzinę. W Końcu dojeżdżamy do celu naszej podróży samochodem, a zarazem początku szlaku, tj. do Łomnicy Zdrój. Płynący przez tą wioskę wzburzony potok przepełnia powietrze zapachem świeżego powietrza, o ile można tak powiedzieć. Samochód zostawiamy na podwórku jednego z domów.
Ruszamy zielonym szlakiem w kierunku Gronia. Pogoda nam sprzyja, jest ciepło i przyjemnie, choć widoczność mogła by być troszkę lepsza. W oddali jednak udaje się nam dostrzec zarys Tatr. Szlak początkowo wiedzie drogą dojazdową do okolicznych domów by później przejść w wąską leśną ścieżkę. Jak na razie śniegu praktycznie nie ma, pomijając zacienione miejsca. Co jakiś czas wychodzimy na silnie nasłonecznione polanki, to też grzechem nie było by skorzystać z takich okoliczności i nie powygrzewać się w pierwszych ciepłych wiosennych promieniach słonecznych. Z biegiem czasu przybywa śniegu na szlaku. Na Przełęczy Bukowina jest już go dość sporo. Jest on bardzo mokry i ciężki tak więc buty mają solidny test nieprzemakalności. Mijamy Wierch nad Kamieniem, dalej Halę Barnowską. W pewnym momencie zbaczamy ze szlaku aby odnaleźć Czarcią Skałę. Oczywiście na jej szczycie urządzamy sobie odpoczynek w ciepłym, słoneczku i cieszymy się otaczającą nas ciszą. Gdzieś w oddali widać Nowy Sącz.
Po, jak się okazało, długiej przerwie ruszamy dalej w stronę schroniska. Śniegu jest dość sporo lecz na szczęście nie zapadamy się głęboko. Schronisko na Hali Łabowskiej zastajemy puste, pomijając obsługę. Z biegiem czasu dochodzi do nas kilka osób, które wybrały się na sobotni spacerek po górach. My po obiedzie ruszamy dalej, tym razem szlakiem niebieskim, na którym zakładamy ślad.
Słonko dalej grzeje, zaczynamy odczuwać to na naszej skórze, która w nieosłoniętych miejscach przyjmuje barwę czerwoną.
Pod koniec naszej wędrówki czeka nas niespodzianka, tj. przejście przez wezbrany potok zasilany teraz przez wodę z topniejących śniegów. Po mimo stuptut woda dostaje się do butów od góry, na szczęście do samochodu już nie jest bardzo daleko. Dalej idąc leśną drogą, która powoli staje się osiedlową docieramy do miejsca skąd rozpoczęła się nasza wędrówka.