Dzień 4
Przejazd: Karłów - Sokolec - Walim - Rybnica Leśna - Boguszów Gorce - Czartak - Karpacz
Góry: Wielka Sowa, Waligóra, Chełmiec, Skalnik
Inne: sztolnie w Walimiu, kolorowe jeziorka ( rezerwat)

Poranek u wrednego chłopa, czyli uciekać jak najszybciej. już parę minut po 6 opuszczamy niezbyt gościnne miejsce. Śliczną drogą stu zakrętów, a potem wiejskimi drogami dojeżdżamy na przełęcz Sokolec. Stąd wyruszamy na szczyt Wielkiej Sowy. Dobrze nam się idzie, mijamy jedno schronisko, potem spotykamy szlak fioletowy (!). Przed godziną 8 już jesteśmy na wielkiej Sowie. Wieża widokowa niestety jest czynna od 9.30; nie będziemy czekać na jej otwarcie. Oprócz wyliniałego czarnego kota na szczycie nie ma śladu żywego ducha. Sam szczyt - ciekawy, dobrze przygotowana infrastruktura, chociaż myślę, że w normalnych godzinach może tam być troszkę "ceprowo" W schronisku Sowa, parę minut poniżej szczytu mamy plan zjedzenia śniadania, niestety - "całujemy klamkę" otwierają o 9tej. Schodzimy więc niżej, śniadanko jemy widokowo patrząc na Sokolec i górki. Zastanawiamy się... dobry czas, nie ma jeszcze 9, cały dzień przed nami- możeby zahaczyć jeszcze o sztolnie? Mamy do wyboru 3 części hitlerowskiego kompleksu Riese - Walim, Osówka i Włodarz. Wybór pada na tą pierwszą. Przejeżdżamy autkiem, chwilę czekamy i wchodzimy na teren kompleksu. Jest to część planu Hitlera o konkretnie nie poznanym przeznaczeniu - najprawdopodobniej miały tam być podziemne fabryki. Warto sobie uświadomić dramat ludzi z pobliskich obozów koncentracyjnych, którzy kopali te sztolnie praktycznie bez sprzętu. Bardzo miły przewodnik oprowadza grupę, jest niewiele starszy od nas więc bylo bardzo wesoło (np. wchodząc do sztolni spytaliśmy, czy możemy mieć swoje czołówki, a jak tak to czy będzie coś taniej )

Syci wrażeń jedziemy do Rybnicy Leśnej. Dojeżdżamy autkiem do schroniska Andrzejówka. Stożek Waligóry który wznosi się za schroniskiem wygląda hmmmm - dorodnie. Podejście dało nam w kość - nie wiem czy widziałam bardziej strome kiedykolwiek, 15 ale za to jakich. Na szczycie - duszno, parno i, stada much. A że jedno z nas (tzn ja ) ma na pyłki alergię, więc szybko ze szczytu się ewakuujemy.

Za to schronisko Andrzejówka budzi w nas bardzo miłe uczucia. Na pewno tam wrócimy, bo ma niepowtarzalny -"górski" klimat. Po obiadku uderzamy dalej, tym razem naszym celem jest góra Chełmiec - najwyższy szczyt Gór Wałbrzyskich. Plan mało ambitny - wyjeżdżamy autkiem ile się da W Boguszowie gubimy się trochę w objeździe osiedlowym. Samo miasteczko jak dla mnie traumatyczne, wąskie uliczki, szaro, żeby nie powiedzieć - brzydko. Razem ze stacjami górniczej drogi krzyżowej dzielny ticuś pnie się pod górę, aż do szlabanu i rozejścia szlaków, Dalej już trzeba na własnych kopytkach. Pogoda nie za ciekawa do wędrówki, jest bardzo duszno, w powietrzu wisi jakaś burza. Na szczycie Chełmca - ceprowisko - rodzinne grillowanie, warcząca koparka, śmigające samochody elektrowni i zamknięta wieża widokowa. Nie, nie podobało nam się tam stanowczo, szybko więc uciekliśmy do autka. Przy samochodzie spotykamy kolarzy górskich, o średniej wieku ok. 60 lat. Rozmowa z nimi potrwałaby długo, gdyby nie czarne chmury na horyzoncie. Ale to oni polecili nam najlepszy sposób wyjścia na Snieżkę (która była w planach następnego dnia)

Śmigamy dalej, bo czeka na nas jeszcze Skalnik (Rudawy Janowickie) Wąskimi, ale wyasfaltowanymi dróżkami przez wsie podjeżdżamy pod schronisko Czartak. Szlakiem niebieskim idziemy na szczyt. Szlak nie wyróżnia się niczym szczególnym, sam szczyt również - jest nawet problem z jego odnalezieniem. Spotykamy parę turystów, po krótkiej rozmowie okazuje się, że oni również zdobywają KGP. Eh, fajnie się gadało, w końcu odnaleźliśmy resztki wieży widokowej z napisem Skalnik. Żegnamy się z nowymi znajomymi i idziemy na widokową wychodnię skalną trochę odpocząć. Chmurzy się, ale widać nasz jutrzejszy cel -Śnieżkę?

Nagle pada hasło -niedaleko są jeszcze kolorowe jeziorka , czas dobry - jedziemy. Droga pozostawia wiele do życzenia (w życiu gorszej nie widziałam ) - zamiast dziur w drodze trzeba było omijać fragmenty asfaltu. Same jeziorka- przepiękne, ale jesteśmy już trochę zmęczeni, więc wiele się nad nimi nie roztkliwiamy. Po jeziorkach - czas na przejazd do Karpacza. Jakbyśmy wyczuli problemy ze znalezieniem noclegu. Po całym dniu znaleźliśmy się jakby w innym świecie. Eh, w końcu rozbijamy się przy parkingu strzeżonym, dogadujemy z jego właścicielem. Wieczór chwila plątania się po mieście, jakiś obiad, trochę zaopatrzenia na następny dzień i grzecznie spać. (po spożyciu napoju turystycznego oczywiście )

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-11-2008 04:47 PM przez gosia3ek.