Dzień III
Przeł. Spalona - Zieleniec - Karłów - Kudowa Zdrój
Góry: Jagodna, Orlica, Szczeliniec Wielki
Inne: zwiedzanie Kudowy Zdroju, kaplica czaszek w Kudowie

Budzimy się i szybkie sprawdzenie swojego stanu... eee, po wczorajszej "wyrypie" jest nawet ok. Ale dziś lżejszy dzionek więc postanawiamy zjeść śniadanie jak ludzie i na spokojnie wybrać się na zdobywanie pobliskiej Jagodnej - najwyższego szczytu Gór Bystrzyckich. Podczas śniadanka naszego do jadalni wchodzi dwójka turystów, patrzymy - książeczki Korony Gór Polski - czyli swoi zamieniamy parę zdan, oni biegną na Jagodną, my jeszcze chwilę marudzimy, pakujemy się do Ticusia ( przy okazji zauważamy stojące koło niego auto z wyposażeniem wyprawowym w środku uśmiechamy się do siebie - "to pewnie ich" )

Wyruszamy na jagodną, niebieskim szlakiem. I cały czas czekamy na jakieś ostre podejście... albowiem droga prowadzi prawie po płaskim, a w końcu to najwyższy szczyt czy nie ?! po drodze spotykamy parę "ze schroniska" i zagadujemy się na dobre 15 min. Jako że oni "zdobywają Koronę" od przeciwnej strony jest masa informacji, które trzeba wymienić. W końcu rozchodzimy się w obie strony , my ruszamy w stornę Jagodnej, którą bez większego wysiłku osiągamy po niedługiej chwili. Szczyt oznakowany jest wieżyczką - amboną, szkoda że okoliczne świerki niedługo całkiem zasłonią widok. Co nie zmienia faktu, że bardzo urokliwie tam jest.. jeden ze szczytów, na który na pewno jeszcze wrócimy.

Schodzimy do dzielnego samochodziku i przejeżdzamy do Zieleńca, skąd prowadzi - nomen omen - zielony szlak na najwyższy po polskiej stronie szczyt Gór Orlickich - Orlicę. Idziemy drogą przez las i gadamy sobie, że w sumie można było pod sam szczyt podjechać autkiem, kiedy droga odbija i prowadzi ostro pod górę. Sam szczyt znajduje się w odległosci kilkuset metrów od szlaku, nie jest konkretnie oznaczony, więc uznajemy za szczyt kamień ze znakiem geodezyjnym. Samo wyjście zajęło nam niespełna pół godzinki, robimy rytualne fotki, ale parzące słońce (jest południe) skutecznie nas zniechęca do dłuższego postoju.

Wracamy do autka, podchodzimy jeszcze do schroniska Zieleniec, w którym planowaliśmy obiad... szok. schronisko zamknięte. w takiej sytuacji, wkurzeni opuszczamy niegościenne progi, rezygnując z wizyty na torfowisku pod Zieleńcem (chyba już wtedy wiedzieliśmy , że jeszcze tam wrócimy i jedziemy w stronę Dusznik. Po drodze nasz ticuś domaga się jedzonka, więc zatrzymyjemy się na stacji, gdzie cala nasza trójka się pożywia od razu śmieszna sytuacja - zamawiamy "knyszę", pytamy kobitki sprzedającej co to? okazuje się, ż to kebab po prostu. Najedzeni i szczęśliwi jedziemy w stronę Karłowa. I tutaj " inny świat" tłumy ludzi, ceprów, płatne parkingi. brrr. Zostawiamy autko jednak i idziemy na Szczeliniec Wielki.
Same góry Stołowe są przepiękne, na pewno jeszcze przyjedziemy - bo parę miejsc nam zostało do "obadania", tylko te tłumy ludzi ehh... pod Szczelińcem na podejściu robimy furorę - jako jedyni wyposażeni wyprawowo, ludzie pokazują nas sobie palcami, czujemy się jak zwierzątka w zoo Skaczemy sobie po skałkach mijając tłumy ceprów, dochodzimy do schroniska, podbijamy pieczątki, uiszczamy opłatę i lecimy na szczyt. Nie zatrzymujemy się tam długo, ze względu na tłumy, szybko schodzimy na dół i wracamy do autka. Zmęczenie jednak nam daje znać o sobie, zastanawiamy się nad Błędnymi Skałami, ale stwierdzamy że nie ma po co iść żeby być, i tak jesteśmy tak zmęczeni,że wiele nie zapamiętamy. A i do tego wszystkiego tłumy ceprów dają nam w kość, wiemy że na Błędnych będzie jeszcze gorzej.. odpuszczamy.

Zastanawiamy się co zrobić z noclegiem, pytamy tubylca, który nas skroił za parking czy u niego gdzieś tam daleko pod płotem by nie można było się rozbić.. - dycha od osoby, bez wrzątku i prysznica?? grrrr. No ale mapa mówi, że najbliższe pole namiotowe jest w Lewinie Kłodzkim, a to nam całkiem nie po drodze.

Na razie zjeżdzamy jeszcze do Kudowy, obejrzeć słynną kaplicę Czaszek. Jest to kaplica wyłożona szczątkami ludzkimi, eh, daje do myślenia nad własnym przemijaniem. Plątamy się trochę po Kudowie - miłym miasteczku, robimy zakupy i wracamy Drogą Stu Zakrętów do niemiłego chłopa w Karłowie. No, jedyny nocleg, którego nie mogę polecić. Resztę dnia spędzamy na odpoczywaniu, leżeniu, gadaniu.. wcześnie kładziemy się spać... kolejny dzień znów będzie intensywny.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-11-2008 04:36 PM przez gosia3ek.