i kojejna relacja - po przerwie
Lackowa i spółka 13.07.08

Jako że dosyć, a nawet bardzo dawno nie plątaliśmy sie cały dzień po górach stwierdzamy jednogłośnie, - czas w góry - czas się dorypać. Wybór po długich wahaniach (i dziwnych spojrzeniach moich sąsiadów, kiedy rozłożyliśmy kilka map u mnie przed domem na trawniku padł na Lackową - najwyższy szczyt Beskidu Niskiego.

Cóż więc, w niedzielę ok 6 tej rano ładujemy się do ticusia. i jedziemy w stronę grybowa. w grybowie odbijamy na brunary.. skrótem. Myślałam że za ten skrót Mieciura utłukę - droga leśna przez ponad 10 km tłuczenia... w końcu po dlugich a ciężkich przeżyciach dojeżdzamy do wysowej - zagubionego pośród beskidzkich szczytów uzdrowiska.

Sprawdzamy sprzęt i na szlak, na szlak! najpierw ługo asfaltem niebieskim szlakiem, potem stwierdzamy że trzeba "skruntem skruntem), do żółtego szlaku grzbietowego dochodzimy "na kreskę , żeby nie dokładać sobie 10 km dodatkowo szlakiem. Przedzieramy sie więc przez las bukowy, na stałej zasadzie - byle do góry, jeżeli jest coś wyżej - idziemy tam. w końcu znajdujemy szlak. schodzimy, przeklinając na różne insekty których chmary wzbijały sie przy każdym poruszeniu drzew rosnących blisko szlaku - ehhh często ktoś musi tędy chodzić Dobijamy do zielonego szlaku i idziemy w prawo na Lackową

Najpierw delikatnie w górę, potem ostro w dół, a potem jeszcze bardziej ostro pod górę. Ahhh, pod Lackową trzeba się spocić (choć i tak nie szliśmy słynną "ścianą Lackowej"). Po ostrym podejściu nadal lekko pod górę, jeszcze pół godziny podchodzimy na szczyt. Wreszcie jeeeest! Wierchołek znajduje się w lesie, niczym specjalnym się nie wyróżnia, oznacza go tylko słowacki "grzybek" i tabliczka. Siedzimy dosyć długo, jest cicho, spokojnie, nikogo tu nie ma... jest pięknie Po ostatniej wyprawie górskiej w tłumie ceprów tatrzańskich jest nam takie wyciszenie bardzo potrzene. Jemy śniadanko, robimy parę fotek.

W końcu - czas ruszać. I na "odwyrtkę" - przez chaszcze, lekko w dół, ostro w dół, ostro pod górę - tym samym szlakiem wracamy przez kawałek. Ale od rozejścia z żółtym idziemy w stronę Wysowej dalej za zielonym szlakiem. Plan dalszy - obejść Wysową górami, zejść z drugiej strony wsi.

niestety, oznakowanie szlaku zafundowane nam przez pttk pozostawia bardzo wiele do życzenia. Na ogromnej polanie z wiatrołomami (nawiasem - nie zaznaczonej na mapie z 2007r- a w 2005 polana już była) idziemy bardzo wydeptaną drogą w dół, za idącymi tam ludźmi - potem okazuje się że źle I do tej pory nie wiem gdzie tam szlak mógł prowadzić - najprawdopodobniej górnym skrajem polany... a my szybko wytracamy wysokość. Przyzwyczajeni do dużych przerw w oznakowaniu7 zanim się orientujemy że to nie ta droga - jesteśmy już tak nisko, że wracać na szlak już nie ma sensu. Zapomniałam dodać, że cały dzień nas męczył upał, ok 35 stopni, w lesie nie było tak strasznie, ale na polanach czy w dolinie - masakra wychodzimy z lasu prawie w tym samym miejscu gdzie weń weszliśmy skracając trasę. i z powrotem po asfalcie, popołudnie, słoneczko dogrzewało niemiłosiernie Do autka dotarliśmy ok 15 i po prostu mieliśmy już dość. No, ale co, wrócimy tak do domu? eeee...

Wyciągamy więc mapę woj,. małopolskiego i myślimy - gdzie by tu... A jedźmy sobie przez Słowację przekraczamy więc granicę w Koniecznej, robimy zakupy w przygranicznym sklepie, zmieniamy się za kierownicą, ja otwieram piwko I śmigamy po słackich drogach na bardejów, docieramy do przełęczy Tylickiej i z powrotem do Polski... pięknie tam było - lekkie wzniesienia, pokryte polami. Przez Muszynkę Tylicz jedziemy do Powroźnika. Zatrzymujemy się przy drodze nad potokiem i delektujemy się dniem. i pada hasło - jedźmy z powrotem przez Słowację - przez Leluchów jedziemy wiec do piwnicznej. z ciekawszych rzeczy - w Starej Lubowni zaskakuje nas drogowskaz kierujący na Nowy sącz , a prawie pod granicą - maluszek na slowackich rejestracjach. i przez Kosarzyskowy mieciurny domek - do domu

i mimo że nie był to tak jak planowaliśmy cały dzień w górach - to i tak było fajnie - zawsze to coś nowego