Nooo to gratulacje, głownie dla tych co pierwszy raz i dla Gabi szczególnie
(...) Może kilka słów od Gabi i Łukasza tego przystojniejszego co im się podobało... i czy w ogóle się podobało.

Pablo, podobało mi się na tyle, że już są kolejne pomysły na następne wakacje, a tymczasem odczuwając jak ja to mówię "syndrom odstawienny gór" zaczęłam zastanawiać się nad wrześniowymi Tatrami


Co do relacji to pewnie ujęła bym to w swojej perspektywie bardziej mistycznie i emocjonalnie ale nie dziwię się Łukaszowi, bo jakby nie patrzeć to już kolejna jego relacja z Alp Julijskich więc rozumiem, że chciał szybko przez to przebrnąć

Ja z perspektywy czasu patrzę na ten wyjazd w kontekście raczej "braków" kondycyjnych i rozmyślam w jaki sposób pracować nad sobą dalej aby bez większych problemów móc sprostać takim wyprawom. Pierwszy dzień był dla mnie najtrudniejszy. Podejście do Kocy pri Triglavskich Jezerih sprawiło mi trudności nie tyle jeśli chodzi o sam rodzaj szlaku (ani ekspozycja, ani podejście jeśli chodzi o jego formę - trudności techniczne) co raczej wytrzymałość organizmu i niestety krzyż, który przy takim obciążeniu jakim jest plecak niestety dał się we znaki. Był to spory wysiłek dla mnie zwłaszcza, że wyjazd był o 2 w nocy z Polski i w zasadzie noc była nie przespana( Co pewnie nie było bez znaczenia). Na co dzień staram się pracować nad kondycją ( marszo-bieg, stp aerobik, ćwiczenia ogólnie usprawniające, wzmacniające etc.) ale jednak nic nie zastąpi chodzenia po górach. Było to widać...znacznie odstawałam tempem od reszty grupy...

Nie miałam zakwasów a tego się bałam, że mięśnie ud zwłaszcza szybko mi siądą... co ku mojemu zaskoczeniu pozytywnemu nie nastąpiło. Za to stawy kolanowe to już inna historia...dały o sobie znać ostatecznie ostatniego dnia podczas schodzenia :/

Mimo to widzę jak człowiek przystosowuje się szybko do wysiłku i jest w stanie dać z siebie więcej niż myśli jeśli ma upór w sobie.

Nie powiem, że nie miałam w sobie rezygnacji. Miałam. Byłam wręcz po pierwszym dniu prawie zdruzgotana i zastanawiałam się w sobie jak dam radę...pierwszy dzień, po którym czułam się wypompowana ...stwierdziłam, że przede wszystkim muszę myśleć o dojściu do kolejnego schroniska. I tyle. Potem okazało się, że spróbuję jeszcze podejścia na Kanjaviec. A potem Triglav...przyznam, że pierwsze metry szczerbinki nieco mnie zestresowały i wolałam zbyt często nie patrzeć przez prawe ramię ale potem poszło już z górki. Z sił osiadłam znów :/ przy zejściu z Triglava, jak szliśmy granią w stronę M.Triglava. Ewidentnie czułam jak plączą mi się już nogi i jak muszę uważać na każdy krok.

Podsumowując. Wyjazd uważam za udany. Jestem zadowolona, że wszystko się udało zrealizować. Pogodę mieliśmy rewelacyjną. Mam nad czym myśleć jeśli chodzi o poprawę swojej wytrzymałości na tak długi wysiłek....i jestem ogromnie wdzięczna za wsparcie. Za to, że znalazły się osoby, które szły ze mną i mnie motywowały choćby samą swoją obecnością...i Łukaszowi zwłaszcza za podjęcie dosłownie CIĘŻaRu mojego plecaka przy zejściu ostatniego dnia bo z tym kolanem nie dałabym po prostu rady :/

Tak więc dzięki wielkie. Mam nadzieję, że uda się znów zrealizować podobną wyprawę