Nooo to gratulacje, głownie dla tych co pierwszy raz i dla Gabi szczególnie
(...) Może kilka słów od Gabi i Łukasza tego przystojniejszego co im się podobało... i czy w ogóle się podobało.

Pablo, podobało mi się na tyle, że już są kolejne pomysły na następne wakacje, a tymczasem odczuwając jak ja to mówię "syndrom odstawienny gór" zaczęłam zastanawiać się nad wrześniowymi Tatrami


Co do relacji to pewnie ujęła bym to w swojej perspektywie bardziej mistycznie i emocjonalnie ale nie dziwię się Łukaszowi, bo jakby nie patrzeć to już kolejna jego relacja z Alp Julijskich więc rozumiem, że chciał szybko przez to przebrnąć

Ja z perspektywy czasu patrzę na ten wyjazd w kontekście raczej "braków" kondycyjnych i rozmyślam w jaki sposób pracować nad sobą dalej aby bez większych problemów móc sprostać takim wyprawom. Pierwszy dzień był dla mnie najtrudniejszy. Podejście do Kocy pri Triglavskich Jezerih sprawiło mi trudności nie tyle jeśli chodzi o sam rodzaj szlaku (ani ekspozycja, ani podejście jeśli chodzi o jego formę - trudności techniczne) co raczej wytrzymałość organizmu i niestety krzyż, który przy takim obciążeniu jakim jest plecak niestety dał się we znaki. Był to spory wysiłek dla mnie zwłaszcza, że wyjazd był o 2 w nocy z Polski i w zasadzie noc była nie przespana( Co pewnie nie było bez znaczenia). Na co dzień staram się pracować nad kondycją ( marszo-bieg, stp aerobik, ćwiczenia ogólnie usprawniające, wzmacniające etc.) ale jednak nic nie zastąpi chodzenia po górach. Było to widać...znacznie odstawałam tempem od reszty grupy...

Nie miałam zakwasów a tego się bałam, że mięśnie ud zwłaszcza szybko mi siądą... co ku mojemu zaskoczeniu pozytywnemu nie nastąpiło. Za to stawy kolanowe to już inna historia...dały o sobie znać ostatecznie ostatniego dnia podczas schodzenia :/

Mimo to widzę jak człowiek przystosowuje się szybko do wysiłku i jest w stanie dać z siebie więcej niż myśli jeśli ma upór w sobie.

Nie powiem, że nie miałam w sobie rezygnacji. Miałam. Byłam wręcz po pierwszym dniu prawie zdruzgotana i zastanawiałam się w sobie jak dam radę...pierwszy dzień, po którym czułam się wypompowana ...stwierdziłam, że przede wszystkim muszę myśleć o dojściu do kolejnego schroniska. I tyle. Potem okazało się, że spróbuję jeszcze podejścia na Kanjaviec. A potem Triglav...przyznam, że pierwsze metry szczerbinki nieco mnie zestresowały i wolałam zbyt często nie patrzeć przez prawe ramię ale potem poszło już z górki. Z sił osiadłam znów :/ przy zejściu z Triglava, jak szliśmy granią w stronę M.Triglava. Ewidentnie czułam jak plączą mi się już nogi i jak muszę uważać na każdy krok.

Podsumowując. Wyjazd uważam za udany. Jestem zadowolona, że wszystko się udało zrealizować. Pogodę mieliśmy rewelacyjną. Mam nad czym myśleć jeśli chodzi o poprawę swojej wytrzymałości na tak długi wysiłek....i jestem ogromnie wdzięczna za wsparcie. Za to, że znalazły się osoby, które szły ze mną i mnie motywowały choćby samą swoją obecnością...i Łukaszowi zwłaszcza za podjęcie dosłownie CIĘŻaRu mojego plecaka przy zejściu ostatniego dnia bo z tym kolanem nie dałabym po prostu rady :/

Tak więc dzięki wielkie. Mam nadzieję, że uda się znów zrealizować podobną wyprawę

Gabi, jednak masz moje uznanie. Trzeba sporo zaparcia, żeby zdobyć się na taki wyczyn. No, pewnym plusem jest udział kolegi Łuckiego, który sobie zabrał ten teren za swój własny i teraz sobie tam pluska, jak ryba w wodzie. Ciekaw jestem jakie ma następne plany. Wszystkie turysty przedreptanych i teraz nastał czas na zabranie ubioru ferratowego.

Dziękuję Stasiu. Dla mnie była to pierwsza wyrypa tego formatu. Na relacje z Waszych Dolomitów też czekam...to jeden z pomysłów na kolejny rok A w Alpach podobały mi się te wszechobecne majestatyczne szczyty które otaczały nas wszędzie
Dopiero co jedne za plecami się chowają a drugi przed Tobą wyrastają

Puki co klaruje mi się wstępnie wolne pod koniec września. I ten czas chcę spędzić w Tatrach. A potem najbliższe wolne pewnie z końcem grudnia. Zresztą u mnie każdy urlop może zaczynać się w okolicach 25 każdego miesiąca i kończyć przed 10 kolejnego :/ A Wy chyba od 19 do 23/11? na Filipce...

ps. a może Ty zarezerwujesz sobie parę dni we wrześniu na Tatry?

Artysta!

A skończyliśmy tam...

Gabi, pisz zrozumialej. Na dnie tego jeziora lub na wierzchołku tej góry w tyle.

gabi82 napisał(a):

A skończyliśmy tam...

Gabi, pisz zrozumiałej. Na dnie tego jeziora lub na wierzchołku tej góry w tyle.

Stasiu po dwóch nocach spędzonych w schronisku Koca na Dolicu(mają deficyt wody) to jezioro było dla nas zbawieniem

Stasiu po dwóch nocach spędzonych w schronisku Koca na Dolicu(mają deficyt wody) to jezioro było dla nas zbawieniem

Nie wiem jak to wygląda w zwykłe dni, ale w wakacyjne weekendy jeżeli pogoda dopisuje, na szczycie Triglava można uzupełnić deficyt coca-coli (nie pytałem po ile puszka, pan który sprzedawał był bardzo zajęty ). Przy Stolpie można też zakupić ręcznie wypisany certyfikat zdobywcy Triglava, ale trzeba swoje odstać w kolejce. Jeżeli grzecznie poprosimy zapewne można też liczyć na parę łyków szampana od któregoś ze zdobywców

Co jeszcze napiszesz o Triglavie ?

Triglav to taka duża góra, położona jakieś 750 km na południowy zachód od Mączniaka.

W przypadku Domu Stanica trzeba się spieszyć z zakupem pewnych płynów, ponieważ pan zawiadujący całym schroniskiem w niezłym tempie uszczupla zapas niektórych trunków. Wieczorem chyba było mu wstyd z tego powodu - aż się zaczerwienił . Poza tym, warto wcześniej zarezerwować tam nocleg. Wchodząc na górę w piątek miałem nadzieję, że będzie mniej ludzi niż w domu na Kredericy, ale po dotarciu na miejsce okazało się, że wolne są głównie ławki w jadalni. Ponieważ tego dnia w planach był jeszcze Cmir i tak cieszyłem się, że chociaż one są dostępne. Na Cmirze było całkiem pusto. Fajna górka, na dodatek nie przypominam sobie żebym gdzieś widział aż tak duże skupiska szarotki alpejskiej, jak te na odcinku między Begunjskim, a Cmirem - miejscami rosły dosłownie całe łany.

Po powrocie do Domu Stanica okazało się, że jednak znalazły się jeszcze wolne łóżka (ze zniżką wychodzi 13 euro). Za długo nie dało się niestety pospać, ponieważ o 4:30 wychodziliśmy na szlak z zamiarem dojścia na Mali Triglav o wschodzie słońca. Odcinek Stanicev Dom - Kredarica jest całkiem dobrze wyznakowany, także można spokojnie próbować przejść go po ciemku nawet pomimo braku ewidentnej ścieżki na płaskowyżu. Po drodze widać było światełka osób wchodzących całkiem z dołu od Aljazeva.

Po dotarciu na szczyt Kredaricy robiło się już widno, ale przez grań Triglava przewalały się jeszcze pojedyncze chmury, w związku z czym lepiej było zatrzymać się i w spokoju poczekać tam na wschód. Do końca nie miałem pewności czy słońce będzie widać zaraz po tym jak wzejdzie nad linią horyzontu, jednak okazało się, że czerwona kropka pojawiła się centralnie nad skalną piramidą Rz. Do tego ściana Triglava zaróżowiła się niczym pan za barem poprzedniego wieczora.

Po wschodzie ruszył cały pochód. O ile na szczyt można było dojść jeszcze bez większych postojów, to w drodze powrotnej trzeba było swoje odstać. Zejście przez Prag i pokonywanie kolejnych progów jak dla mnie było trochę nużące. Dużo bardziej podobało mi się przejście przez Tominsek - widok na ścianę Triglava z tego szlaku wydaje mi się ciekawszy.

Parę fotek z zachodu/wschodu słońca:
[attachment=71556] [attachment=71557][attachment=71558][attachment=71559][attachment=71560][attachment=71561][attachment=71562]