Ostatnie metry i jesteśmy na szczycie, ale co tam szczyt - jaka droga do niego, a z niego jakie widoki! I o rany, a gdzie ta ''straszna góra''? gdzie ta ''matka niepogód"? Jest super, lekko wieje, ubieram kurteczkę i teraz to hi live, mogę tu osiąść na chwilę. I tak zleciało nam tutaj około 2 kwadransów. Pamiątkowe zdjęcia, podziwianie widoków, tylko raz padłam na ziemię w pokłonie i podzięce, że tam jestem, że się udało, a ja czuję się ŚWIETNIE! przed Krzyśkiem udawałam, że robię zdjęcia kwiatów No i czas przyszedł na toast i moment za zdrowie FORUMOWICZÓW. Jako dowód.

        a potem było tak pięknie ...                                    

Dalej schodzimy czerwonym do przełęczy Brona. I staczamy się ostatkiem (u mnie) sił. Fajnie było. Czas na posiłek i zasłużone piwo, zwłaszcza dla Krzyśka, który nie był pocieszony, że nie ma dobrego kompana do picia. Wybaczcie. Biję się w pierś. Ekonomia ponad wszystko! I tak zleciał wieczór na dłuuugich rozmowach, śmiechach, chichach i anegdotkach. Fajnie było ale się prawie skończyło.

                           

Dzień III (niedziela) 24.07.2011
Markowe Szczawiny (schronisko) - Przełęcz Krowiarki - czas wg. tabliczki 1:45h, nasz (1:50h ) , odl. 6,0 km szlak niebieski

W niedziele pobutka i od niechcenia staczamy się w deszczu do Krowiarek skąd udajemy się do pełnego mroku Żywca. W Żywcu tym jak mi doniesiono czaił się pewien osławiony Wysoki Rangą. Bałam się Go okrutnie. Ponoć zło z nim trzyma.

Jak się potem okazało, warto było: tam poznaję uroki miasta, okoliczną kanajpkę, sławny park, w nim symboliczne piwo,i jakaś magiczna fontanna... Wysoki Rangą daje po monecie i nakazuje pomyśleć marzenie/życzenie, plum - do wody, ojjj lepiej żeby się spełniło Przewodnik jakich mało, podtrzymuje rozmowę (my juz nieco zmęczeni) niedość, że oprowadza serwując ciekawe opowieści to nie pozwala jeszcze za siebie płacić, jak się potem okazuje podlicza nas odpowiednio na 72zł + VAT ale udaje mi się wynegocjować, że zrekompensujemy mu trudy kolejną parą kapci, jak się potem okazało, pragnie łap yeti, pozostałe siedem par spoczywało na sofie w formie wystawowej, aaa przepraszam w jednej zostaliśmy przywitani zaraz przy zabytkowej kamienicy, znajdującej się od metrów pare od sławnego Urzędu, nie mamy dowodów ale musicie uwierzyć nam na słowo . Od razu jakoś łaskawiej z pyska mu spojrzało, no a potem to już kompletna kompromitacja... cóż to za wrażliwa dusza, cóż za poświęcenie... do tego stopnia, że trafiliśmy do muzem, tam pokazano nam architekture miasta, salę tortur- tu nasz kustosz nieformalny dostał iskierki w oku, potem wypchane zwierza. A następnie udaliśmy się ponownie w stronę kamienicy, gdzie otrzymałam od dostojnego blusobraderowskiego Urzędnika puchar ze szkła. Na koniec zdradzono mi tajemnicę zeszyciku zawierającego wykaz mandacików za przewinienia popełnione w polonezie...ojjj, chyba się nie wypłacę .

Tak czy inaczej przyszedł czas pożegnań. Uścisneliśmy sobie z Wysokim R. dłonie, poklepaliśmy się po ramieniu i wzruszona razem z Krzyśkiem ruszyliśmy z piskiem opon w stronę Krakowa. Panie Łukaszu, miło było poznać. Dobrze Ci z kapci patrzy . Miej się na baczności i czekaj na prezent, nie wiadomo kiedy się zjawi. I tak już całkiem poważnie. Ugoszczeni zostaliśmy jak trzeba, choć mało było wodki i chleba Być może uda się kiedyś zobaczyć jeszcze na szlaku.

Na dowód    

Krzyśkowi też już b. poważnie, dziękuję jeszcze raz za mobilizacje, pomoc w realizacji marzeń i całą serdeczność. Oby do następnego razu. DZIĘKUJĘ!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 27-07-2011 09:53 AM przez gabi82.