Początkowe myśli o trasie: schronisko na Miziowej, szczyt Pilska , dalej kierunek Mała Babia grzbietem granicznym na Babią Górę (mój upragniony szczyt) , zejście do Markowych, i niedzielny rekonesans po jakimś małym kopcu. Moja wyobraźnie nie zna granic - chcieć, a móc to różnica, ambitne marzenia są ale możliwości brak i tak oto klaruje się trasa: cel I - schronisko na Rysiance, jak starczy czasu i sił i pogoda dopisze --->może? jakiś okoliczny kopiec----> w sobotę Pilsko?, dalej kierunek Zawoja i przełęcz Krowiarki, uderzenie na Markowe Szczawiny----> niedziela próba podejścia na szczyt Diablaka, zejście do przełęczy Krowiarki. Oj tyle by się chciało, człowiek wygłodniały po prawie rocznej rehabilitacji i doprowadzeniu się do stanu, gdzie chce się spróbować, że może sie uda, że będzie dobrze. I wiecie co, co zobaczyłam to moje!


Pogoda jednak weryfikuje plany i tak oto: piątek ---> kończymy na Rysiance, stamtąd odwiedzamy schronisko na Lipowskiej ; sobota zejście do samochodu i kierunek Krowiarki ---> tam pierwsza baza schronisko, zrzucenie zbędnego balastu i zdobywamy szczyt Dużej Babiej --- ojjjj PIĘKNY to szczyt --- ojjj PIĘKNE widoki ----> w niedziele schodzimy do przełęczy Krowiarki i udajemy się do Żywca, gdzie grasuje niejaki wysoki stanowiskiem Urzędnik Skarbowy, tu bronię się ile mogę ale wyjścia nie było, wszak poldolot stanowił jedyny dogodny środek transportu, ojjj jakiego transportu - mknął jak szalony ledwo trzymając się kołami nawierzchni .....

a zaczęło się tak...
(6:27) pociąg z Warszawy Centralnej do Krakowa Płaszów (9:59). Podróż minęła dość szybko i bezproblemowo, aż do stacji ............. (nie pamiętam, ostatnia przed Krakowem Gł.) gdzie mandacik chciał mi wlepić p. Zbyszek - dusza hipisa, niestety zapomniał chyba, że lata młodości ma już dawno za sobą (pozdrawiam), manadacik za brak uśmiechu, a jak tu się cieszyć skoro z każdym kilometrem pogoda coraz gorsza: wiatr, że łaba mało nie urwie, zacina deszczem ale nie ma to tamto - prognozy były znane, ryzyko podjęte, nadzieja pozostała... a w myślach, musi się udać, będzie dobrze, złych przeczuć brak (jak zboczyliśmy ze szlaku w drodze na Rysiankę też nie miałam złych przeczuć , w efekcie nadrobić trzeba było trochę drogi). Dojeżdżam do stacji i przez okno miga mi postać Krzyśka, witamy się z poczuciem jakbyśmy się już dobrze znali, troszkę już było za nami startej klawiatury, tak oto poznaję po prawie roku odkąd jestem na forum (jak ten czas leci), w realu pierwszego GŚowca. Udajemy się do poldolotu (później zrozumiałam skąd ta nazwa ) i ruszamy w stronę Ujsoły i dalej Złatną gdzie czarnym szlakiem spacerowym tępem udajemy się do schroniska na Rysiance. W relacji podajemy dwa czasy przejść właściwy, zgodny ze szlakowskazem/mapą (i mój leniwy ceprowski) . Droga upływa nam na rozmowach, o wszystkim i niczym. Jest przyjemnie, pogoda całkiem sympatyczna. Troszkę mrzy co daje fajne uczucie ożeźwienia, dla mnie rewelacja. Podejście tym szlakiem jest łagodne, część drogi pokryta jest asfaltem do pierwszego rozwidlenia gdzie po lewej stronie przekraczamy pierwszą kładeczkę położoną nad rwącym strumykiem. Dalej skręcamy w prawo i mamy przed sobą pierwsze ''większe'' podejście. Po drodze mijamy kamienne stacje z tabliczką, łącznie jest ich 14. Droga biegnie cały czas przez las, i mimo braku dalekosiężnych widoków idzie się przyjemnie. Całą drogę towarzyszą nam rozmowy i moje <przypomniało mi się> że: 1. nie mam klapków, parę dziesiąt metrów dalej 2. nie zabrałam dowodu, żadnego dokumentu tożsamości itd. No tak, brakuje mi jeszcze wprawy w szybkim pakowaniu. Na ostatnim podejściu (ciągnącym się) przed przełęczą zostaję zmuszona do spróbowania borówek (jakieś małe były i miałam przypuszczenia, że może jakie dzikie ale mieciur został ''królikiem doświadczalnym'' ) ostatecznie jak widać żyjemy i mamy się całkiem nieźle.Ostatnie podejście było już dla mnie ciężkie, średnio przystawałam, żeby złapać oddech i odprężyć kręgosłup co 20 m , ale tutaj już mieliśmy widoki, coś tam rysowało się w tle, churrrraaa, coś widzę - jest dobrze,więc idziemy dalej do schroniska oglądając się za siebie jeszcze kilka razy. W
niedzielę przyznał mi się Krzysiek, że po tym podejściu miał w głowie myśl - ''jak ona chce dojść na babią i to żółtym szlakiem"? ) Kolego, kolego - więcej wiary !

Później pogoda była coraz gorsza, mocniej przypadało, niebo zakryło się szaro-mleczną chmurą ale zanim to nastało udało się zrobić kilka zdjęć.

Należałoby jeszcze wspomnieć o zagubieniu szlaku, gdzie zainteresowani tablicą pamiątkową poświęconą kierownikowi schroniska na Rysiance nie zobaczyliśmy z prawej strony na drzewie, lekko z tyłu znaku i zamiast iść prosto, skierowaliśmy się na bardziej strome podejście znajdujące się po lewo. Tym oto sposobem doszło nam troszkę więcej drogi. Czujność Krzyśka wzbudziło to, że od dłuższego czasu nie mijamy żadnych znaków ani stacji, i mimo, iż GPS pokazywał nam, że w zasadzie trzymamy się szlaku, trzeba było zorienotwać się lepiej w sytuacji. Ja to bym tak szła jak owca na rzeź

Dzień II (sobota) 23.07.2011
Rysianka - Złatna - czarny narciarski - czas wg. tabliczki 1:25h ,nasz (1:10 h ) odl. 4,4km

Przełęcz Krowiarki - Markowe Szczawiny (schronisko) czas wg. tabliczki 2h nasz (2h ) , odl. 6,0 km szlak niebieski

Markowe Szczawiny - Babia Góra - szlak żółty (perć) czas wg. tabliczki 1:30h , nasz ( 2:15 h ) odl. 2,5km

Babia Góra - Brona - Markowe Szczawiny (schronisko) czas wg. tabliczki 1:15h , nasz (1:30h) , odl. 3,0 km szlak czerwony

Rano wstajemy i planowo zbieramy graty, udając się na ostanią wieczerzę do jadalni, w której to przewodnik - asekurant wręcza mi honorowy DYPLOM zdobycia szczytu RYSIANKA -----> huurrrraaaaa! Dziękuję ze wzruszeniem, ten to ma gest. Kłaniam się nisko. Zmobilizowana odpowiednio ruszam z Krzyśkiem w dalszą drogę. Idzie nam sprawnie, wsiadamy do auta i dalej w przestworza, i znów przez Żywiec do Zawoi, na Krowiarki i jest! jest! szlak - niebieski, łagodny i łaskawy dla mojego kręgosłupa. Ale co tam kręgosłup, jestem tak blisko! blisko niej! mojej wymarzonej góry! Pogoda rewelacja, ciepło, lekki chłodny wiaterek, słońce zza chmur... radość! Jestem tak blisko, muszę się zebrać, musi się udać! Jestem tu i nie widzę inaczej, a z drugiej strony natrętne myśli, co jeśli coś się stanie, co jeśli ból będzie nie do zniesienia? co jeśli narobię problemów? lekkie poczucie niepewności, obawy, słowa rehabilitantów dźwięczą w uszach ale odpędzam je i staram się myśleć, że jest dobrze. Że wczoraj podjęłam wysiłek i jest super, że daję radę, idę ... Nie ma odwrotu, już teraz NIE! Nie pozbędziesz się mnie! Jestem tu i pozwól mi wejść! Idziemy więc, moja twarz przypomina niekiedy banana, nana nana - jestem szczęśliwa! Idziemy, idziemy, mijamy Mokry Stawek, potem dłuży się ta droga przez las, tylko las, jeden większy prześwit po prawo. Aaaaa, po prawo też był wysoki pień drzewa obrośniętego grzybami, od razu przypomniał nam się szewczyczek - pewnie tutaj zakończył by swój szlak, widzieliśmy go oczami wyobrźni ze scyzorykiem obejmującego 3odnóżasto owy pień i zeskrobującego grzyby . Dodam jedynie, że smsowo i telefonicznie wspierał nas Wysoki Rangą. Nakazał Krzyśkowi przy moim padnięciu jedynie krótką reanimację, a potem już tylko odśpiewać Anielski Orszak, z góry dziękuję . Wkońcu docieramy do rozwidlenia na żółty szlak. Do schroniska pozostało 15 minut. Kwaterunek, przeładowanie manatów. Krzysiek zabiera co potrzeba i zwalania mnie z obowiązku targania czegokolwiek oprócz aparatu, dziękuję za to! Momentami było już ciężko. Jeszcze raz Krzysiek upewnia się czy idziemy żółtym szlakiem, JASNE! nie widzę inaczej. Kilka kroków po nim, i lekkie zwątpienie, zadyszka, dalej czuję jak weszcie pracują mi mięśnie nóg, ŚWIETNIE! czuję, że żyję! jak ja to lubię i chcę więcej! więc idziemy choć tepmpo zabójcze nie jest. Trochę odpoczynków. Najgorsze są wysokie stopnie, które chwilami wzmagały moje obawy czy dam radę. Kręgosłup ciągnie wtedy jak cholera, zarywa i jakby było mało poślizgnięcie , lekki szpagat...ale jest ok, idziemy dalej. Pokonujemy łańcuchy i klamry jak zaprawieni w boju . Wyżej i wyżej, pogoda jak marzenie. Coraz bliżej szczytu. Pięknie jest! Gdzie nie spojrze pagóry! Piękne! Ciemno zielone, jasno zielone, lekko zarysowane i te mocniej. EKSTRA!

Ostatnie metry i jesteśmy na szczycie, ale co tam szczyt - jaka droga do niego, a z niego jakie widoki! I o rany, a gdzie ta ''straszna góra''? gdzie ta ''matka niepogód"? Jest super, lekko wieje, ubieram kurteczkę i teraz to hi live, mogę tu osiąść na chwilę. I tak zleciało nam tutaj około 2 kwadransów. Pamiątkowe zdjęcia, podziwianie widoków, tylko raz padłam na ziemię w pokłonie i podzięce, że tam jestem, że się udało, a ja czuję się ŚWIETNIE! przed Krzyśkiem udawałam, że robię zdjęcia kwiatów No i czas przyszedł na toast i moment za zdrowie FORUMOWICZÓW. Jako dowód.

Dalej schodzimy czerwonym do przełęczy Brona. I staczamy się ostatkiem (u mnie) sił. Fajnie było. Czas na posiłek i zasłużone piwo, zwłaszcza dla Krzyśka, który nie był pocieszony, że nie ma dobrego kompana do picia. Wybaczcie. Biję się w pierś. Ekonomia ponad wszystko! I tak zleciał wieczór na dłuuugich rozmowach, śmiechach, chichach i anegdotkach. Fajnie było ale się prawie skończyło.

W niedziele pobutka i od niechcenia staczamy się w deszczu do Krowiarek skąd udajemy się do pełnego mroku Żywca. W Żywcu tym jak mi doniesiono czaił się pewien osławiony Wysoki Rangą. Bałam się Go okrutnie. Ponoć zło z nim trzyma.

Jak się potem okazało, warto było: tam poznaję uroki miasta, okoliczną kanajpkę, sławny park, w nim symboliczne piwo,i jakaś magiczna fontanna... Wysoki Rangą daje po monecie i nakazuje pomyśleć marzenie/życzenie, plum - do wody, ojjj lepiej żeby się spełniło Przewodnik jakich mało, podtrzymuje rozmowę (my juz nieco zmęczeni) niedość, że oprowadza serwując ciekawe opowieści to nie pozwala jeszcze za siebie płacić, jak się potem okazuje podlicza nas odpowiednio na 72zł + VAT ale udaje mi się wynegocjować, że zrekompensujemy mu trudy kolejną parą kapci, jak się potem okazało, pragnie łap yeti, pozostałe siedem par spoczywało na sofie w formie wystawowej, aaa przepraszam w jednej zostaliśmy przywitani zaraz przy zabytkowej kamienicy, znajdującej się od metrów pare od sławnego Urzędu, nie mamy dowodów ale musicie uwierzyć nam na słowo . Od razu jakoś łaskawiej z pyska mu spojrzało, no a potem to już kompletna kompromitacja... cóż to za wrażliwa dusza, cóż za poświęcenie... do tego stopnia, że trafiliśmy do muzem, tam pokazano nam architekture miasta, salę tortur- tu nasz kustosz nieformalny dostał iskierki w oku, potem wypchane zwierza. A następnie udaliśmy się ponownie w stronę kamienicy, gdzie otrzymałam od dostojnego blusobraderowskiego Urzędnika puchar ze szkła. Na koniec zdradzono mi tajemnicę zeszyciku zawierającego wykaz mandacików za przewinienia popełnione w polonezie...ojjj, chyba się nie wypłacę .

Tak czy inaczej przyszedł czas pożegnań. Uścisneliśmy sobie z Wysokim R. dłonie, poklepaliśmy się po ramieniu i wzruszona razem z Krzyśkiem ruszyliśmy z piskiem opon w stronę Krakowa. Panie Łukaszu, miło było poznać. Dobrze Ci z kapci patrzy . Miej się na baczności i czekaj na prezent, nie wiadomo kiedy się zjawi. I tak już całkiem poważnie. Ugoszczeni zostaliśmy jak trzeba, choć mało było wodki i chleba Być może uda się kiedyś zobaczyć jeszcze na szlaku.

Krzyśkowi też już b. poważnie, dziękuję jeszcze raz za mobilizacje, pomoc w realizacji marzeń i całą serdeczność. Oby do następnego razu. DZIĘKUJĘ!

Baaardzo. Najbardziej nakrycia głów i dłuuugie szale, no i oczywiście suknia ślubna. A Ciebie bym widziała, w jedym ze stroi znajdujących się w części garncarskiej

Jak dla mnie pogoda ogólnie rewelacja. Dobrze się złożyło. Oczywiście w piątek było dużo wątpliwości i zastanawiania i gdybania. Ciężko było mi zrezygnować z czegokolwiek. Chciałam jak najwięcej chłonąć. Ale nie można mieć wszystkiego.

Zielony, o którym piszesz chyba czasowo nieco dłużsczy, a z przekazanych mi informacji również nieco bardziej stromy. W zasadzie takie początkowo były plany.

W zasadzie nie stawialiśmy sobie jakichś konkretnych, sztywnych celów. Ja wiele bym chciała ale obawy były na tyle poważne, że modliłam się aby dojść do schroniska. Założenie było takie: najmniej wymagająca pierwsza trasa, rozruszanie się, zobaczenie - co dalej? Szkoda, że nie udało się zrobić Pilska, żałuję. I przyznam , że w piątek był spory niedosyt i poczucie bezsensownego ( w pewnym sensie) planu. Ale szybko znajduję plusy w każdej sytuacji i w rezultacie jestem szczęśliwa, że udało mi się dotrzeć na Babią (wątpiłam poważnie czy się uda). I nie priorytetem były zdobyte szczyty. Cieszę się, że udało mi się choć/ aż tyle i mam mobilizację żeby iść dalej.

i taki miał właśnie być

Dla mnie wyjazd bardzo udany i nie ma się co za długo teraz zastanawiać nad kwestiami rozwiązań komunikacyjnych, bo znów będziemy się śmiali My już sobie to obgadaliśmy. Ja uparta bestia jestem . Na przyszłość spojrzę na sprawę z szerszej perspektywy.

no my między 22, a 24 lipca mogliśmy Ci machać z okien poldka ze 3 razy

No to ćwiczcie, możecie na Orientacyjnym łazeniu też wystąpić wspólnie.

i będziemy ostatni, z ostatnich - nie, dziękuję! Mogę Was na takim sprincie dopingować myślami.

oby dobry

Gabi, a to poznałaś dopiero pierwszego z "Bandy Pięciorga". Co znam Luckiego, to musiałaś mieć faktycznie ciężko.

Dobrze wybrałaś w poznawaniu GŚowców. Trzeba zaczynać od niższego pułapu. Mieciur jest najmniej szkodliwy. Teraz już będzie tylko twardo. Mam nadzieję, że Mieciur zapoznał Cię ze swym słynnym autopilotem i szybkością 1 Usera. Poczekaj, aż do wycieczek dołączy Pedro, to poznasz prędkość 1 Admina i wtedy skończą się żarty.

Gabi, jesteś taki szewczyczek w sukni. Jednak GŚ jest od tego, żeby nie tylko krytyzował, ale i nauczał. Trzymaj się nas i szybko się nauczysz.

Mieciur bardzo się stara nad dolą i niedolą współtowarzyszy. Chyba jeszcze Mieciura nie widziałem, kiedy zebrał sobie taką odpowiedzialność na swoje ramiona.

(...)Wkońcu przyszedł czas na zapchanie żołądków, małą siestę na pryczach z wtaszczonych przez Krzyśka piw (po całym jednym na głowę ) , następnie ruszyliśmy do schroniska na Hali Lipowskiej, gdzie zapoznaliśmy się z milką i innymi zwirzęciami znajdującymi się wewnątrz rankingowego zwycięzcy. Droga mijała nam przy opóźnionym brudziu z piersióweczki wiśnióweczki własnej roboty na miodzie. Jak to Krzysiek napisał do kolegi Łukasza: wypiliśmy 100ml alkoholu i udajemy się na spoczynek.(...)

Jak tradycja, to tradycja. Miecurowy plecak, to jak kapelusz magika. Tylko, że magik wyciąga z kapelusza króliki a Mieciur z plecaka piwka. Jednak też dałbym się skusić na ten Twój wytwór własnej roboty.

Mam dziwne uczucie co do Twojego ciągu na ten kopczyk

To wiesz Gabi, to są jego kopczyki i ma za nas wielką odpowiedzialność. Pilnować taką bandę dzieci w piaskownicy, to spory wysiłek. Tylko nie wiem co ma ze rangę ten "Wysoki Rangą"

Dobrze mu tak. Gdyby zaproponował innym wycieczkę, to by nie musiał suszyć mordy, ale widać, że się dobrze bawiliście i bez naszych pysków

Zaczyna mnie ciekawić, o czym Wy dwaj rozmawialiście wieczorami w schronisku. Co ten Mieciur Ci nagadał o nas. Już teraz mam obawy, co mówił o "Bandzie Pięciorga".

Gabi, już teraz Ci zazdroszczę poznać drugą twarz tego "Wysokiego Rangą". Ja zawsze, kiedy się spotkamy, widzę tylko tą jego pierwszą twarz.

(...) Ugoszczeni zostaliśmy jak trzeba, choć mało było wodki i chleba Być może uda się kiedyś zobaczyć jeszcze na szlaku.(...)

Wypluj te słowa niewiedząca niewiasto, bo na nas nieszczęście sprowadzisz. Na wspólnych bibach i wycieczkach zawsze wszystkie błędy i niedociągnięcia trzeba naprawić. Tak mówi kodeks forumowiczów GŚ.

Gabi, mogę Ci tylko pogratulować udanej relacji. Teraz już będzie tylko lepiej. I jak wytrzymasz, to poznasz jeszcze inne uroki tej gromady z GŚ.

już się boję

Gabi, a to poznałaś dopiero pierwszego z "Bandy Pięciorga". Co znam Luckiego, to musiałaś mieć faktycznie ciężko.

ja to myślę, że ten chłoptaś to był jakoś nadzwyczaj milusi Zaczynam myśleć, że to jakiś podstęp na dłuższą metę

Dobrze wybrałaś w poznawaniu GŚowców. Trzeba zaczynać od niższego pułapu. Mieciur jest najmniej szkodliwy. Teraz już będzie tylko twardo.

wiedziałam dobrze co czynię, uczynny to miły chłopaczyna, z Wami to jak czuję - grubsza kroma do zgryzienia

co do szybkości poruszania się na szlaku, dla mnie to nie wyścigi, niech sobie prują ile wlezie, a ja się drogą naciesze

Mieciur bardzo się stara nad dolą i niedolą współtowarzyszy. Chyba jeszcze Mieciura nie widziałem, kiedy zebrał sobie taką odpowiedzialność na swoje ramiona.

Jego pomoc była bezcenna. Wiedział na co się porywa Podziękowania mu się należą za cierpliwość i zrozumienie...

Jak tradycja, to tradycja. Miecurowy plecak, to jak kapelusz magika. Tylko, że magik wyciąga z kapelusza króliki a Mieciur z plecaka piwka. Jednak też dałbym się skusić na ten Twój wytwór własnej roboty.

może będzie jeszcze ku temu okazja , choć dla takiego smakosza trunków toć to trema by mnie zjadła

Toż to moja wina, wszystko biorę na siebie Jak tu nawet pewności nie było, czy ja nawet na Rysiankę dojdę Już przed jednym były obawy, co by mnie wstyd nie spalił Na szczęście się udało!

Chyba zapomniał mi o tym Krzysiek nadmienić. Brzmi ekscytująco A ten Pan z Żywca to czasami lubi sobie tu język swobodnie postrzępić, choć z relacji dobrze mu zawsze patrzyło. Przy takich to na dwoje wróżyło, ale miałam szczęście - chyba w gębie miał dostatek i mnie oszczędził od tego

Wypluj te słowa niewiedząca niewiasto, bo na nas nieszczęście sprowadzisz. Na wspólnych bibach i wycieczkach zawsze wszystkie błędy i niedociągnięcia trzeba naprawić. Tak mówi kodeks forumowiczów GŚ.

Ja służe zawsze pomocą, kieliszki i flaszki mogę po Was zawsze posprzątać , ze mną się nie napijecie, daleko mi do Waszej formy

(...) Stas co to jest banda pięciorga (...)

a może z tego uczynimy zagadkę do rozwiązania.

Zacna relacja i wycieczka też Dobrze się trafiło, że Matka Niepogód okazała się dla Was łaskawa (...)

Wiesz Hemli, a ja jednak muszę stwierdzić, że jakoś czuję niedosyt Jej uroków pogodowych. Chyba brakowało mi jednak jakiejś walki/ zmagania się. Ale są tego i plusy, można było bezpośpiechu (prawie)* podysputować i rozejrzeć się po okolicy. Fajnie było. I wiecie co, JA TAM JESZCZE WRÓCĘ

* Mieciur pośpieszał mnie z zejściem co by zdąrzyć jeszcze do bufetu schroniska w celach nie koniecznie kulinarnych...

I miło czytać, że ludzie są jeszcze w stanie przebyć tyle kilometrów i nie wylądować w Tatrach. Z relacji wnioskuję, że Beskidy Cię zauroczyły, więc życzę dalszych podbojów w tych terenach I skoro Babia już latem zdobyta, to teraz czas na zimę

Powiem tak. Zawsze uważałam, że jest do zobaczenia wiele w tych niższych kopcach i od nich powinno się zaczynać. Mam ciągotki na większe zdobycze ale one muszą poczekać. Mam nadzieję, że jak zdrowie dopisze to kiedyś i mi będzie dane je zobaczyć. Wielkie góry mają w sobie potęge. Zapierają dech w piersiach. Ale w górach szukam wielu innych ''rzeczy'' i te mniejsze doskonale się do tego nadają

Co do punktu 2 wypowiedzi Mieciura, to całkowicie jestem za Mieciurem a pani Gabi się myli. Mieciur nie potrzebuje otwartego bufetu, Mieciur nosi bufet zawsze z sobą

Zgadzam sie z Stasiem Mieciur nosi bufet z sobą jego plecak jest boski

Panowie, tym razem był to zaledwie skromny bufecik .

Po roku bez gór to chyba człowiek musi być na wielki górogłodzie
Ale jak widać rehabilitacja przynosi dobre skutki. Oby dalej, do przodu

To prawda. Chciałoby się zobaczyć i zdeptać tak wiele miejsc. Od 25 lipca znów mnie rehabilitują więc jest szansa na powrót w góry jeszcze na jesieni (mam nadzieję) .

Gabti82 gratuluje udanej wyprawy i oby tak dalej

Dziękuję.

(...)Panowie, tym razem był to zaledwie skromny bufecik . (...)

No tak Gabi, przy Tobie musi wyglądać jak prawdziwy gentleman. Z nami jak wędruje nie musi bawić się w pozory, może iść na całość

Zacna relacja i wycieczka też Dobrze się trafiło, że Matka Niepogód okazała się dla Was łaskawa - może kluczem do widoczków jest obecność turysty, który przybywa z daleka? ...

Raczej nie mam jeszcze dalej i będąc pierwszy i ostatni raz jak na razie na Babiej, nie pamiętam żebym coś widział (w dzień i trzeźwiuteńki byłem )

Gabi fajnie się czytało, ciut chaosu opisowego jest chyba tylko przejawem twojej spontaniczności. Dużo czasu przed Tobą na kolejne cele, których realizacji Ci życzę

Dużo czasu przed Tobą na kolejne cele, których realizacji Ci życzę

Dziękuję

Takie powroty w góry, to przejmująca sprawa. To tak, jakby człowiek na nowo się narodził.

Ja bym to nazwał również takim artystycznym nieładem.