Tak jakoś wyszło, że prawie dwa miesiące nasza trójka nie była razem w górach. Tak jakoś wyszło, że padło na Tatry. Gdzieś na skraju lata i jesieni i gdzieś koło ósmej w niedzielę wylądowaliśmy na parkingu u wylotu Doliny Kościeliskiej. Korowody turystów wszelakich wlewały się kolorową wstęgą w dolinę, a my, samotnie podążyliśmy ku Nędzówce i czerwonym znakom na Przysłop Miętusi. Ładnym, schludnie utrzymanym i co ciekawe ? pustym szlakiem nabraliśmy wysokości w nogi i rześkiego powietrza w płuca. Po chwili polana i śniadanko z widokiem na Kominiarski Wierch oraz skąpane w porannych mgłach granie Czerwonych Wierchów.
           
Ruszamy na niebieską ścieżkę. Najpierw szybko łagodnym trawersem mijamy leżące w dole zielone Wantule. Później robi się nieco bardziej stromo, a skała i kamienie mokre więc o poślizg nietrudno. Zwalniamy. Przed nami okazałe z tej strony ściany Małołączniaka i i Kobylarzowy Żleb.
       
Gdy podchodzi się doń wygląda imponująco, a załamujące się poranne światło tworzy nieco bajkowy klimat. Ruszamy do góry, po śliskich kamieniach, żwawo, bo za nami już głosy podążających tą samą trasą ludzi. Na łańcuchach chcemy być pierwsi. I jesteśmy. Wisiorki są delikatne, nic strasznego. Jeszcze kilkaset metrów do grani, jednak zauważamy, że pogoda poczyna robić się madziorna. Cóż, pewnie sama Magda bawi gdzieś w Tatrach ? stwierdzamy - i ciśniemy ku górze, by zobaczyć, co też dzieje się wyżej.
               

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2009 10:15 PM przez Mallaidh.

Wchodzimy, a tam Giewont, oryginalnie i sto razy ciekawiej niż zwykle pozuje turystom do zdjęć. Pstrykamy i my, nim spłoszy się za obłoki.
       
Suniemy ku Małołączniakowi i święcącemu za nim Słońcu, praktycznie czując na plecach oddech zbliżającej się znad Podhala chmury.
               
Gdy docieramy tam chmursko przystaje, jakby onieśmielone zastanym widokiem, wraca na z góry upatrzone pozycje po polskiej stronie Tatr. Zagarnia zdobyty teren po horyzont, jednak nie odważa się wedrzeć na ziemie Słowacji. Od Tatry Wysokich, hen aż po końce Zachodnich stoją białe zastępy obłoków. Na szczytach ludzie prażą się do południowego Słońca.
           
Kładziemy się na zawietrznej na dobrą godzinę. Nawiązujemy kontakt z Władzą. Mieciur podaje nam dobrą wiadomość iż Pedro i Doktor zdobyli Jagodowy Szczyt. Czcimy ten wyczyn Plackiem Śliwkowym. Gdy w końcu wstajemy, podchodzi ku nam witając się dziewczyna - jak się okazuje to Anna, nasza Forumowiczka! Jakże miłe, nieoczekiwane spotkanie. My ruszamy w stronę Ciemniaka, ona też lecz ze swoją grupą.
Na Krzesanicy badamy tajemnicze kamienne kopczyki i szybko deptamy ku Ciemniakowi, na kolejny, krótki popas. Nie ma co się śpieszyć w dół, szczególnie, że u stóp szczytu już czai się wielka ciemna chmura. W końcu jednak wchodzimy w jej czeluście, a ta wypluwa nas całych i zdrowych na Chudej Turni.
       
W drodze powrotnej jeszcze dwa razy mijamy się z Anną, po czym lądujemy bezpiecznie w Dolinie Kościeliskiej, by razem z pielgrzymką podreptać na parking. Wieczorem w Nowym Targu udaje nam się jeszcze podać ręce Gandzi, Doktorowi i Pedrowi przy wspólnej kolacji. W końcu przez mroczną, gorczańską Przełęcz Knurowską (846 mnpm - jakby mało tych gór jeszcze było) docieramy do domów. Dziś mordkę mam czerwoną, jak Wierchy.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2009 10:44 PM przez Mallaidh.

Pięknie ... no i się rozmarzyłam bo mam słabość do Czerwonych ... jesienią Super wycieczka i do tego spotkanie "na szczycie, czyli z władzą"

a gdzie zdjęcie mordki - dla obiektywnego porównania

Czerwony sztandar traw zapewne był ,ale i od pogódki dostaliście jak widzę prezent w postaci tych obłoków zatrzymanych na grani Tatr
Miło było Was spotkać

Relacja napisana w sposób iście poetycki nic dodać nic ująć

Kiwi - spotkanie na szczycie odbyło się na nizinie

Doktorze - za pogodę musimy podziękować Czarownicy Również miło było Was widzieć i oby do następnego!

Dawid - dzięki.

Aha...no i czerwony jak Wierchy
   

Ten post był ostatnio modyfikowany: 21-09-2009 11:19 PM przez Mallaidh.

Ostro było.

P.s. Niech żyje Kobylarzowy Żleb.

ehhh rozmarzyłam się
fajnie nam tam było
takie widoki są najlepsze.. chmury cudowny spektakl nam pokazały :
a Jagodowy Szczyt the best

Aha...no i czerwony jak Wierchy

oooo... nieświeć

Nieźle napisane, ale ja tam dopiero może koło 10 października. Mam nadzieję, ze będzie jeszcze czerwono a nie biało :). A zdjęcia super. Jednak mgła i góry razem to świetny duet, który ma w sobie coś z niczym nieporównywalnego :). I tu Magda ma całkowita rację....

Jak Sądecka Trójka bez Sternika się gdzieś wybierze to nie może być inaczej jak tylko pozytywnie

No Sądecczaki fajnie było się spotkać, tylko Gosia Ty wiesz co ...Tajemnicza Modzino

Maciek fajne fotki... chyba muszę kiedyś ponownie odwiedzić Kobylarzowy Żleb - dawno mnie tam nie było, a miejsce urokliwe tym bardziej jesienią.

Krzychu nie na Jagodowym tylko na Małym Jagodowym

Maciek, pieknie napisana relacja zresztą jak zwykle
Było bardzo przyjemnie, choć powien niedosyt widoków z Czerwonych Wierchów nadal mam ! No ale widoczność była większa niż 10 m więc nie ma na co narzekać
Pedro, z tym Jagodowym to już sie tłumaczyłem, że nie dosłyszałem ale jak zwykle nikt mi nie wierzy...
Doktorze, miło Ciebie i Gandzie wkońcu poznać

No, narobiliście mi chęci. Chyba będę musiał w ten weekendzik popatrzeć na Czerwone z bliska

to parę moich foć (aczkolwiek Mallaidh mi wszystkie lepsze ujęcia ukradł) :

O booszzzzzzzzz! Masakra

Wyszedłem jak, nie przymierzając, jakiś wypłosz halny

Ten post był ostatnio modyfikowany: 23-09-2009 09:47 AM przez Mallaidh.