Dziękuję Stasiu za miłe słowa

Pytasz, czy czegoś nie przemilczam? Hmmmmm... nie będę wszystkich raczyła opowieściami mojego męża pt. - "Jak w parę dni znienawidzić Tatry i własną żonę"
Ale ja już się przyzwyczaiłam do tego mojego Potwora. Musiałam. O samotnych wyjazdach w góry póki co mogę pomarzyć , więc jestem cierpliwa i cierpliwie przekonuję go do gór.

Jeśli to tak, to mężulek to mężulek umie się dobrze przetwarzać. Na zdjęciach wygląda uszczęśliwiony. No, widzę, że masz zadanie na całe życie. Z tą przechlapaną pogodą masz na długo i u niego przechlapane

Hella nieraz tak jest że pada ale nie ma wyjscia


A co do opisu Pedra szacunek za kondyche ,po rohaczach jeszcze na stawy
Rohacke ,a co do tych kaczek na stawie to stare znajome cwaniary pani kaczka jest odwazniejsza je z reki pan kaczor czuje respekt

Madzia, bardzo fajnie się czyta czekam na kulminację

Oj Stasiu, ja znam wersję niecenzurowaną... Administratorzy zdjęliby to raz dwa... Poza tym szkoda pisać, lepiej czytać relację dzień po dniu. robi się coraz ciekawiej ale najlepsze przed nami)

Pięknie Hella
Podziwiam Twój upór: kropla drąży skałę
Buty nie przemakały w tym deszczu?

Dzięki Kasiu
A z butkami było raczej w porządku - przed wyjazdem dostały sporą dawkę impregnatu W czaplę też się nie bawiłam i gdzie można było przejść obok wody, to nie pchałam się w kałuże. Choć chwilami przyznaję, porządne kaloszki by nie zaszkodziły.
Wspomniani przeze mnie Czesi schodząc na "pojezierze" z Karbu zdejmowali np. buty i szli na bosaka

Czesi mają klimaty swoje Chciałabym to zobaczyć

Szłam raz w takim deszczu na Świnicę przez Gąsienicową. I wiem jaka byłam wkurzona na samą siebie że idę, że mokro, ze kapie. Więc Twojemu mężowi tym bardziej się + należy

Na bosakach turyści szli? Hmmm, ale mieli peeling na granicie

Hella, przynajmniej udały się zachodnie z tą pogodą. Mogło być gorzej.. Ale wiem że to straszne jak leje i leje a człowiek z daleka przyjechał i wszystko zaplanowane...

Coś się kończy, coś się zaczyna

17.07.2008 r.

Pobudka o 6. O ironio losu - cała Dolina Gąsiennicowa skąpana w rannym słoneczku.     Serce i nogi rwą się do góry, ale głos z łóżka piętro wyżej mówi - nawet o tym nie myśl!
A więc zbiórka manatków i wymarsz ze schroniska. Idę nie oglądając się za siebie. Mam duży żal do Darka, że nie pozwolił mi pokłonić się Świnicy.
W Kuźnicach śniadanie połączone z podziwianiem rosnącej w gigantycznym tempie kolejki do kolejki. Potem już tylko bus na Rondo, przesiadka i jedziemy do Palenicy.
W potoku klapkowiczów, w strasznej duchocie ( uuuuu będzie padało ) idziemy do schroniska. Darek zrzędzi, bardzo? Ale wreszcie schronisko, przytulny pokoik, prysznic (jeden na całe schronisko) i ? deszcz. Pada przez około półtorej godziny.
Darek zasypia jak niemowlak, a ja pakuję do plecaka niezbędne rzeczy, zostawiam informację dla męża i wzdłuż lewego brzegu stawu     pobiegłam piętro wyżej - nad Czarny Staw pod Rysami. Przeciskając się między tłumami rozwrzeszczanych kolonistów dotarłam do bardzo przeze mnie nielubianego odcinka - podejścia pod Czarny Staw.     Ale kroczek za kroczkiem i po 20 minutach już siedziałam z boku tłumów ceprów przyglądając się jutrzejszej trasie?
Za duży hałas, za duży tłok szybko mnie znużył, więc niewiele myśląc, zielonym szlakiem powędrowałam pod górę.     Miśkowi zostawiłam kartkę, że będę za 2 - 2,5 godziny, więc pilnowałam zegarka, by za daleko nie zagalopować się.     A szkoda - cisza, spokój, soczystość zieleni i urozmaicona ścieżka sprawiła mi dużo radości. Ale czas było wracać. W między czasie i Misiek wynurzył się ze schroniska idąc mi naprzeciw. O dziwio ? humor mu się poprawił, więc już razem,     romantycznie powędrowaliśmy wzdłuż drugiego brzegu stawu ciesząc oczy pięknymi widokami.    

cdn...

Ten post był ostatnio modyfikowany: 24-07-2008 07:34 PM przez Hella.

18.07.2008 r.

Leniwie przemierzające niebo i szczyty mgły odsłaniały błękit nieba. No nie - myślę sobie - czyżby ładny dzień? A więc szybkie śniadanie, pakowanie i w drogę.     Moje nadzieje na ładną pogodę rozwiały się, a raczej przywiały, już na podejściu do Czarnego Stawu. Nic, może wyżej będzie lepiej.
Kolejne obejście stawu i długie, żmudne podejście po kamiennych schodach.     Gdzieś wyżej widzę troje turystów, nie jesteśmy sami. Zamiast jaśniej, mgła się zagęszcza, tak, że mamy wrażenie jakbyśmy stali w miejscu. Kamienie są śliskie, trzeba uważać na każdy krok. Wokół niepokojąca cisza, tylko spływający z góry potok szepcze jakąś historię z dreszczykiem. Kolejny zakos, mijane olbrzymie kamienie, które wyłaniają się z mleka jak przycupnięte kamienne żaby i dochodzimy do Buli pod Rysami. Przy ładnej pogodzie byłoby to cudowne miejsce na wypoczynek i podziwianie widoków. Tak chciałam mieć zdjęcie z taflami Czarnego Stawu i Morskiego Oka. Parę minut po kruszywie, i pierwszy śnieg na szlaku. Ostrożnie, asekurując się kijkami pokonujemy ten i następne dwa, dochodząc do pierwszych łańcuchów. Brrrrr, po skale płynie woda, rękawiczki robią się momentalnie mokre. Nadal nie widać celu, ani przejaśnień. Pokonujemy ciekawie wyglądającą ściankę, która prowadzi na półeczkę     z wielką niewiadomą za nią i przemy pod górę łańcuch za łańcuchem.     Spodziewałam się czegoś trudniejszego przy takiej pogodzie, ale szlak jest naprawdę bardzo dobrze zabezpieczony. Gorzej z oznaczeniem, bo chwilami trzeba się chwilkę zastanawiać gdzie dalej, ale przy lepszej widoczności na pewno jest lepiej. Po prawej stronie wspinaczce towarzyszy słynna rysa wypełniona śniegiem i jest to dla mnie jedyny ekscytujący i eksponowany widok. Wreszcie wychodzimy na jakąś grań - sygnał, że wierzchołek tuż, tuż. Leciutkie obniżenie na ?grzędę? ( oooooo ale super widoki w dół i to z obu stron ), kolejne parę łańcuchów i szczyt!     A na nim spokój, przepiękne mgliste widoki, zero wiatru ( cholera przydałoby się parę podmuchów dla przegnania chmur).     Odpoczywamy, focimy co się da, czekamy na baaardzo nieliczne okienka.    
W zamyśle było jeszcze zejście do Chaty pod Rysami, ale rezygnujemy z tego zamiaru. Tą wizytę zostawimy sobie na następny raz, przy lepszej pogodzie.
A więc zejście tą samą drogą.     Trawersik nad przepaścią i schodzenie za pomocą łańcuchów, które teraz są bardziej przydatne niż przy wejściu. Mijamy nielicznych zapaleńców, którzy tak jak my zaryzykowali wycieczkę na dach Polski i bardzo ostrożnie ( ślisko! ) obniżamy się najpierw nad Czarny Staw, potem nad Morskie Oko.
Do tłumów, do cywilizacji, do domu.

cdn...

MAdzia na fotce na szczycie widać że jesteś szczęśliwa
Gratuluje !!!

Cel osiągnięty Gratuluję. Tu wszyscy na forum czarowali i odprawiali jakieś pogańskie modły, żeby Ci słonko nad Rysami zaświeciło, ale z tego co widzę, to nie do końca skutecznie. Musimy popracować jeszcze nad techniką

No właśnie Zoe, my przecierałyśmy ścieżki z tym zaklinaniem Jestem pewna, że dla następnych czary będą skuteczniejsze!