Gratulacje Nika! Bardzo ładne zdjęcia, super wyprawa

witaj nika miło że się odzywasz, zdjęcia super wyprawa zapewne też jestem trochę zawiedziony brakiem opisu Ty masz zawsze takie wspaniałe przygody może coś skrobniesz. Pozdrawiam

Zdjęcia ładne -To morze chmur poniżej.....
Gratuluję zimowego wejścia na Rysy.Nika
A za Rychem powtórzę relacyjka jakaś ?...

fajnie tak... znienacka, nie spodziewałem sie a tu bach, nowe foty z zimowych Tatr, ahhh fajnie miałaś

Nie chcę się powtarzać po poprzednikach... ale tak bez przygód?? Ty?? to jest możliwe??

Tak naprawdę to pozdrawiam serdecznie i gratuluję realizacji celu.

no skoro tak prosicie Zaczęliśmy od dojścia na murowaniec po calonocnej podróży, tam chwilka na herbatę i dalej na Zawrat. Niestety tego dnia trochę bardzo się zamgliło i przy Zmarzłym stawie nie wiedzieliśmy gdzie jest prawo a gdzie lewo... no i zeszliśmy na nocleg do wielkiego i zatłumonego przez narciarzy schroniska. Następnego dnia w 15 min doszliśmu na Czarny gąsienicowy!!! a potem w górę. No i kolejna niespodzianka...wiatr ok 120 km na h. nawet do zmarzłego nie doszliśmy! Ale za to na stawie było ciekawie! chyba z 45 min przez niego brneliśmy przez ten wiatr... między podmuchami. No i bez niczego wróciliśmy do domu. Ale za to następnego wekendu pogoda nam siadła jak ulał Pierwszego dnia mimo mgły ruszyliśmu przez boczań do murowańca i bez odpoczynku na czarny staw, a z tamtąd już prosto do góry starym zawratem przy wyjściu na przełęcz spotkaliśmy gości na linach ogromnie zdumionych naszą obecnością. Na górze zimno, widoczność ok10 m i strasznie głucho mimo wiatru. Zdecydowaliśmy się schodzić na 5 mimo zamkniętego jeszcze schroniska. Nawet był bonus od pogody bo na chwilę wyjżało słońce by się zorientować w którym punkcie jesteśmy. Potem i tak wielce się zdumieliśmy że teren się unosi a may przecież idziemy przez stawy... okazalo się że na zbocza koziego wchodzimy. Za pomocą kompasu jednak wprost do schroniska weszliśmy... pierwsi od tygodnia potem już w mroku do Roztoki. Z tamtąd dnia następnego do Moka i na Rysy. I tu następna wtopa. Szliśmy szlakiem letnim jak taternicy, tylko nam lin brakło! musieliśmy się wycofać mimo pięknej pogody. To był najgorszy fragment w mojej krótkiej karierze zimowej. Wchodziliśmy prawie pionem ok 20 min do momentu w którym pozostało mi zablokować jedynie czekan i się podciągnąć. Zrezygnowaliśmy z tego pomysłu bo z powrotem to jak bez lin... ten sam fragneny schodziliśmy 1 h!!! czekan wbić, rak rak, pewność i czekan wyjąć etc. Następnego dnia wyszliśmy o 6:20 mądrzejśi o doświadczenia dnia minionego dnia. Poszliśmy środkiem kuluaru. Tak biegłam przestraszona wyobraźnią lawiny że o mało nie stratowałam mojego partnera Po dojściu do rysuy myślałam że to prawie koniec... a gdzie drugie tyle!!! Na Rysach stanęliśmy o 10:05 - niezły czas - jako pierwsi tego dnia. Było pięknie ale strasznie zimno. Morze chmur pod nami i wystające czubki gór. Wysoka skrzyła się w słońcu, a babią i pilsko mieliśmy jak na dłoni. Strasznie szczęśliwi ledwo pstrykaliśmu zdjęcia i po 20 min. zejście na dół, a od buli zjazd Było wspaniale! Ten ogrom białych gór przeraża i zachwyca!!!

Ktoś wcześniej wątpił, że "szaleństwa Majki Skowron" ominęły Nike ... nie, nie ominęły.
/teraz już wiesz Nika od czego jest rysa zimą/
Uważaj bardziej dziewczyno na siebie, bo za szybko wyczerpiesz limit szczęścia,
a tak prywatnie to pozdrawiam Magda.

Oj, mieliście trochę szczęścia.
BTW 10.05 zimą na Rysach, to wcale nie jest tak wcześnie.

Fajna przygoda skąd Wam przyszła do głowy grzęda zimą?

A za widok chmur pod nogami...wiele bym dała. Trzeba sie gdzieś w końcu zmobilizować.

...Na Rysach stanęliśmy o 10:05 - niezły czas (...) Było wspaniale! Ten ogrom białych gór przeraża i zachwyca!!!

No, no...!

Moje gratulacje.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 06-03-2008 09:39 AM przez maciek.

Znów zły, czas się zbierać... na te Rysy wreszcie, gratuluję i podpisuję się pod Sylwkowym, uważaj, jeszcze na Bibie musisz się pokazać, i to nie jednej

Gratuluje szczęśliwie zakończonej wyprawy i zapewne pięknych widoków.

Jak to z tourami było...

Myśl o nartach tourowych już od jakiegoś czasu pojawiała sie w naszych
rozmowach. Ale najpierw był problem ze sprzętem, później pogoda była
jakaś mało odpowiednia... I w końcu wszystkie elementy zaskoczyły. W
sobotę po południu pożyczamy sprzęt. I niedziela pełna planów... Naszym
celem tourowym staje się Dolina Jaworowa. Byleby pogoda była. Bo jakżeby
być w Jaworowej i nie zobaczyć w promieniach słońca Małej Śnieżnej
Turni, rozległej i ciągnącej się w głąb Czarnej Doliny Jaworowej i
przede wszystkim Śnieżnej Doliny! Wieczorem sms od Majki, pogoda nie
zapowiada się obiecująco, ale powinno być dobrze. Do Tatranskiej
Jaworiny przyjeżdżamy rano. Słowacja wita nas błękitem nieba. Zakładamy
foki, buty i początkowo podchodzimy niosąc narty. Po przejściu około 500
metrów wreszcie droga pokryta śniegiem. Zakładamy narty. Teraz to już
tylko przyjemność. W samotności posuwamy się w górę doliny. Przed nami
jest tylko jeden ślad nart i ktoś schodził w rakietach. Ciszę zakłóca
tylko tarcie naszych fok o śnieg. Mijamy kolejne polany, kolejne ścieżki
leśne. Przy kolejnej polanie odsłania się ON: widok na Czarna Jaworową i
na Śnieżną Dolinę. W promieniach słońca, tak jak planowaliśmy. Nie
sposób nie przystanąć, nie zachwycić się...

Przed nami widoczna Grań Jaworowych, teraz do niej zmierzamy. Po wyjściu
z lasu znajdujemy duży głaz, odśnieżony, nagrzany słońcem. To tutaj
będzie miejsce naszego pikniku. Przed nami Sucha Dolina ograniczona
Kapałkową Granią z jednej strony i Sobkową Granią z drugiej. I cisza,
słońce, biel... Nagle od strony Zadniej Jaworowej nadjeżdża dwóch
ski-tourowców. Mijamy się wymieniając uśmiechy. Więcej nie trzeba, po
co, przecież wiadomo skoro i Oni i my tam jesteśmy. Podchodzimy wyżej.
Ja decyduję się zostać w okolicach Małego Jaworowego. Paweł podchodzi
wyżej. Czekam na niego mając możliwość oglądnięcia spektaklu gór i chmur
przetykanych słońcem. Postać Pawła szybko maleje na śnieżnych polach,
oddala się. On podchodzi do wylotu Sobkowego Żlebu, powyżej Żabiego
Stawu Jaworowego. I zaczyna swój zjazd.
To jego pierwszy raz na tourach. Zjazd jest dla niego wyzwaniem. To nie
jest przygotowany, przewidywalny stok narciarski. Zróżnicowana miękkość
śniegu, nierówny teren nie skalany obecnością ratraka, to wszystko
stanowi trudność, ale jest też czymś wyjątkowym, dającym tourom to
wyjątkowe "coś".
Dalej już zjeżdżamy razem. Dla mnie, pomimo ze już miałam toury na
nogach, wcale nie jest to łatwe. Mam jakieś opory przed stromizna przed
upadkiem. Pomimo ze technicznie jestem w stanie to zrobić, to zadaję
sobie zbyt wiele pytań: a co jeśli... W końcu pokonuję trawers stromego
zbocza i zaczynamy kolejny etap zjazdu. Tutaj nie ma już nastromień
natomiast problem dla nas to nieprzewidywalność ternu: jedziemy
ścieżkami przez las, w dół, miedzy drzewami.Prędkości nabiera się szybko
a tu nagle niespodziewany wąski zakręt, a to jakaś gałąź leży, a to
jakaś zaspa którą należy szybko ominąć. Dla początkujących tourowców to
jest wyzwanie. Mięśnie szybko się męczą przy ciągłym napięciu... A na
końcu Doliny wypłaszczenie: jesteśmy już bardzo zmęczeni a nart teraz
już same nie niosą...trzeba się intensywnie odpychać, czasami podchodzić
jodełką. Wylot Doliny wydaje się być gdzieś w nieskończoności. W końcu
jednak docieramy do jej wylotu. I do samochodu. Teraz już tylko powrót
do domu
W Polsce jest niewielu narciarzy ski-tourowych. Na szlakach
turystycznych mijamy się głównie z pieszymi. W Słowackiej części Tatr
jest odwrotnie. jeśli ktoś spróbuje jazdy na tourach, nawet jeśli
początki są wcale niełatwe, tak jak nasze, to zrozumie jaka to frajda i
dlaczego warto

Kilka zdjęć:

Bardzo przyjemnie spędziliście czas w górach. Fajna sprawa. Z przyjemnością przeczytałem całość i obejrzałem zdjęcia. Może jeszcze tych zdjęć byś dorzucił Pawle? Trochę mało mi tych widoków.

Pozdrawiam.

I czegóż człowiekowi trzeba więcej do szczęścia...
Pozdrawiam serdecznie!
PS. Większa ilość zdjęć jest jak najbardziej wskazana!

Ten post był ostatnio modyfikowany: 10-03-2008 03:54 PM przez paulina.