Szuru buru o poranku.

Czas wolny należy wykorzystać. Choćby się go miało tylko parę godzin. Czy to samotnie czy to tłumnie. W wyniku nawału pracy u innych wychodzi wersja jednoosobowa. Tzw powtórka z rozrywki : Ścieżka nad Reglami. Moje ostatnie przetoczenie się po Tatrach miało miejsce 27 listopada 2010 roku. Po tejże Ścieżce w totalnych mgłach i śniegach. Tym razem było coś widać. 23 kwietnia 2011 - wstaję o 4 rano. Sen miałem krótki. 5.12 wtacza się autobus z Ciechanowa. Ludzi mało. Niestety ... Skasowali kursy codzienne, tylko weekendy się ostały ...

Z lekkim opóźnieniem stawiam odnóża dolne na bruku zakopiańskim. Bus do Kuźnic i nogami własnymi pod kolejką w stonę Kalatówek. Było to o 7.55. Za mną szła jedna sztuka ludzka. Z przodu pustki. Ale kasa z biletami juz działa. Na rozstaju dróg skręcam w lewo. Wygodny chodnik leciuteńko idzie w górę i trawersuje zbocza Małej Krokwi. W pewnym momencie, przy ostrym zakręcie w lewo, ze szlaku odbiega wyraźna dróżka w prawo. Na bardzo ładny punkt widokowy na Polanę Kalatówki, Giewont, Kasprowy i okolice. Oto landszafty :

               

Wracam na ekumeniczny szlak i ruszam zakosami i skosami na kolejny punkt widokowy. Tylko, że tam powinni wyciąć drzewa. Widoki psują. Bo kto w końcu jest w tych górach ważniejszy: człek, bydlę czy roślina?
Oto widok z tego miejsca:     Szczyt nieznany.

Po pewnym czasie wkraczam w krainę żlebów, mostków, formacji skalnych, urwistych stoków i wód szumiących i spadających. Ogólnie pisząc jestem nad Doliną Białego a pod niejakimi Zamkami.

Wygląda to tak:                                        

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-04-2011 08:20 AM przez Łukasz.

Nie bałeś się iść zupełnie sam w tak odludne i niebezpieczne miejsce?

Strasznie się bałem. Za każdego drzewa łeb wystawiał straszny zwierz. Ale nie zostało mi nic innego jak iść dalej.

Iść w kierunku połączenia Ścieżki nad Reglami z trasą do Doliny Białego. Dochodzi ona z prawej strony. Ja idę dalej w stronę Czerwonej Przełęczy. Po drodze coś strasznego. Szlak nie posprzątany. Drugi rok z rzędu w Wielką Sobotę Służby Parkowe nie stają na wysokości zadania. Dowód:    

Przed Czerwoną Przełęczą rzut oczyma w tył :    

Wnikam na bezludną Przełęcz, z której od razu przenikam na Sarnią Skałę. Skała to brzmi dumnie. Takie niepozorne bydlę :     , a sporo z niej widać. Oto co widać :            

Natomiast na Skale było widać mnie:    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-04-2011 08:32 AM przez Łukasz.

Myślę, że to działania celowe. Jakaś awersja do Świąt Wielkanocnych.

W takim razie za rok trzeba będzie profilaktycznie, przed Świętami, wysłać pismo ostrzegawcze do TPN.

Po pobycie na Sarniej czas się obniżyć. Na Przełęczy spotykam pierwszych ludzi od Kuźnic. Polaków i Słowaków. Obniżam się dalej i ocykam się pod Siklawicą. Budzi się we mnie pozaszlakowiec. Jak wiadomo w tych okolicach zaczynają się bezdroża prowadzące na Kirkora i Mały Giewont. Ale ludzie łypają na mnie okiem . Nie tylko ludzie ale nawet wolontariusz zbierający śmieci.

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-04-2011 08:56 AM przez Łukasz.

Początki ścieżki na Kirkora są przy wodospadzie całkiem dobrze widoczne.

Dokładnie piszesz, panie Macieju. Kolega Don stamtąd zdobył Kirkora i Małego.

Czas na wódospad:        

Spędzam tam trochę czasu wystawiając ryj na kropelki wody. Potem Polana Strążyska. Ludzi dużo. W sumie po to jest to miejsce.
Oto rzut oka na Giewonty:         Jak też Sfinksa i domki letniskowe.

No i czas na zejście do Zakopanego. Potok szumi, lasy szumią, w głowie mi szumi.
A Kominy Strzążyńskie wystawiają palce:            

Docieram do bramy Parku Ścieżką pod Reglami dochodzę do skoczni. I na tym koniec turystyki górskiej. Mam jeszcze dwie godziny czasu do autobusu więc wolno przechodzę przez miasto.

Dziękuje za uwagę.

Szybko, sprawnie i bezboleśnie - szlifujesz formę

Swoją drogą, nie wiedziałam że mamy swoją własną Mount Rushmore http://www.gorskiswiat.pl/forum/attachme...?aid=37582 tylko, że u nas wyrzeźbiona przez samą naturę

Szlifuję formę bo obawiam się letnich wyjść w Tatry ...

Racja Też tam twarze widzę

Widzę, że Twoja tężyzna jest coraz lepsza, ostatnio była miejska turystyka, a tu proszę ... Tatry

Kirkor tak nieco mnie kusi. Ciekawe kiedy mnie skusi ?

Z najciekawszej części zdjęć poskąpiłeś

Czy zakwitły już kaktusy?

Ten post był ostatnio modyfikowany: 26-04-2011 12:26 PM przez Mallaidh.

Tak. Jak i też Wódki Krakus.

To pięknie tak spacerować w cudnych okolicznościach przyrody.