To jest moja pierwsza relacja z wyprawy wieć prosze abyście spojrzeli na nią przez palce, może kiedyś dojde do tego poziomu władania "klawiaturą" co niektórzy forumowicze aby bardziej rzetelnie przekazać relacje. Za wyrozumiałość dziękuje.

Przeglądając górski świat natrafiłam na relacje Pedra z wyprawy w Beskid Wyspowy z tąd też pomysł tej wypadu. Dużą zaletą dla mnie była niewielka odległość tych regionów od mojego miejsca zamieszkani – postanowiliśmy razem z dwoma Michałami, że pojedziemy na wycieczkę w najbliższą niedziele. Wiadomo jednak, że im więcej osób tym trudniej jest dograć termin Upłynęła jedna niedziela – i …….. i nic niestety jeden z uczestników miał zajęcia na uczelni Zdeterminowani uzgodniliśmy że wyjazd odbędzie się na pewno 25 marca oczywiście jeśli tylko pogoda dopisze. Wszystkie żywioły jednak sprzeciwiły się naszemu wyjazdowi. Do środy lało i wiało okrutnie, w czwartek jednak zaświeciło słoneczko - nastroje się poprawiły a wyjazd stawał się coraz bardziej realny.  Niestety tylko chwilowo. Piątek i sobota „żywioły zła” powróciły (czytaj deszcz i wiatr). Jeden z uczestników wyprawy „duży Michał” zwątpił w celowość całego wyjazdu. Jednak ja i drugi Michał wierzyliśmy że się uda, odprawiliśmy tańce i złożyli ofiarę aby słońce wróciło - i udało się bogowie gór nas wysłuchali.
O godzinie 9 wyruszamy z Jurkowa. Celem naszej wędrówki jest Mogielica (1171). Wyruszamy niebieskim szlakiem z parkingu przy restauracji „Mogielica”. Pogoda jest cudna słoneczko mocno przygrzewa aż chce się żyć. W nocy było mróz który ułatwił nam całą sprawę, nie musieliśmy brnąć po kolana w błocie. (Kałuże po ostatnich deszczach przybrały rozmiary małych stawów ). Szlak w większości biegnie przez las i nie jest szczególnie widokowy ale sama przyjemność z bycia na łonie natury wywołuje uśmiechy na naszych bladych po zimie twarzach. Zapomniałam wspomnieć, że od samego początku szlaku towarzyszą nam stacje drogi krzyżowej – jestem pełna podziwu dla ludzi którzy zdobywają ten szczyt w wielki piątek. Początkowo na szlaku pełno kałuży które przechodzą
w warstewkę śniegu. Śnieg staje się coraz głębszy jednocześnie zauważamy, że co najmniej 2 osoby przemierzały ten szlak zaopatrzone w kijki narciarskie. Od tej pory ślady towarzyszyły nam do samego szczytu. Po pewnym czasie wędrówki docieramy do Cyrli, podziwiamy widoki, pstrykamy zdjęcia i ruszamy w dalszą drogę. Od tego miejsca śniegu jest coraz więcej jednocześnie szlak zaczyna się piąć coraz ostrzej do góry a nam zaczyna towarzyszyć wiatr który już wcześniej słyszeliśmy nad naszymi głowami. Dochodzimy do miejsca gdzie śniegu jest już po kolana jednak ślady które pozostawili nasi poprzednicy w znaczny sposób ułatwiają nam drogę. Po 2h rozpoczynamy podejście na szczyt i tu okazuje się że deszcz który padał dzień wcześniej utworzył na powierzchni śniegu warstewkę lodu która w znaczny stopniu utrudnia nam wyjście. To był ciężki odcinek bardzo ślisko jednocześnie wiatr z całą zaciekłością chciał sprowadzić nas w dół- nie daliśmy się jednak. Po 2,5h dochodzimy do szczytu Mogielicy gdzie stoi krzyż zwiastujący nam osiągnięcie wierzchołka. Wiatr daje za wygrane a my odpoczywamy, wyciągamy termosy, kanapki i rozpoczynamy ucztę. Zadowoleni z siebie pstrykamy zdjęcia, kończymy posiłek
Zaczynami zejście żółtym i niebieskim szlakiem. Początkowo zejście jest dość strome stąd większość drogi pokonujemy wykonując dziwne figury akrobacyjne na śliskiej powierzchni zmrożonego śniegu. Po pewnym czasie osiągamy punkt widokowy, rozciąga się stąd piękna panorama na cały Beskid Wyspowy i zamgloną Babią Góre. Pstrykamy zdjęcia i ruszamy dalej bo na Polanie Stumorgowej wiatr nie daje nam spokojnie ustać. Docieramy do miejsca gdzie żółty i niebieski szlak rozdzielają się my wybieramy żółty szlak i rozpoczynamy ostre podejście na Mały Krzystanów. Żółty szlak pokrywa się z ścieżką rowerową- szczerze podziwiam osoby które osiągają ta góre wjeżdżając na rowerze. Po osiągnięciu wierzchołka szlak staje się łatwiejszy, jakbyśmy się wybrali na niedzielny spacer po lesie a nie wędrówkę po górach. Dochodzimy do wierzchołka Krzystanów, mijamy go zahaczamy o Polane Wały i schodzimy na zielony szlak. Po kilku minutach zejścia docieramy do ścieżki rowerowej której niestety nie ma zaznaczonej na naszej mapie
(aktualizacja mapy październik 2006 Compass). I tutaj nie mogąc odnaleźć oznaczenia zielonego szlaku zbaczamy na szlak rowerowy. Idąc na wyczucie docieramy do samotnej leśnej chatki i o dziwo spotykamy tam bardzo miła studentkę która upewnia nas że tą leśną ścieżką dojdziemy do Półrzeczki. Po drodze spoglądamy tylko za siebie aby jeszcze raz zobaczyć miejsca w których byliśmy. Po dojściu do Półrzeczki pokonujemy ok. 3km odcinek drogi asfaltowej, aby szczęśliwie dotrzeć do Jurkowa- naszego miejsca wyjścia Po tych kilku godzinach spędzonych na wędrówce obiecujemy sobie że tu jeszcze wrócimy aby bliżej poznać tą Beskidzką ziemie.

Zdjęcia zamieszcze nieco później