W piątek około 9.00 mijamy z Krzyśkiem znak Zawoja. Babia gdzieś schowana w chmurach, dookoła biało choć jakoś tak dziwnie... pierwszy śnieg tego roku przysypał drzewa jeszcze w typowo jesiennej szacie i zrobiło nam się połączenie złotej polskiej jesieni z śnieżnobiałą zimą... Gdyby nie zmienione wczoraj opony na zimowe to można by było zapomnieć o dojeździe tutaj.

Na parkingu w Markowej znajdujemy na upartego trochę odśnieżoną miejscówkę pomiędzy zaspami, pomiędzy półmetrowymi zaspami. Czas wyjść na szlak, prognozy korzystne nie były, warunki też. Chcemy jednak trochę zmierzyć się ze śniegiem i zimnem.

Chwilę później idziemy już ścieżką, no i chyba tutaj tkwi potencjalnie największe niebezpieczeństwo na naszej trasie, gałęzie drzew obwieszone liśćmi i przykryte śniegiem, nie wiadomo czy coś po prostu nagle nie spadnie na ziemię. 20 minut później przecieramy już pierwszy odcinek szlaku, tu już nikomu nie chciało się iść, śnieg póki co sięga pod kolana, ale z każdą chwilą jest go więcej. Osiągamy niemal grzbiet gdy wiatr daje znać o sobie. Może nie bezpośrednio bo jesteśmy w lesie, ale ten strąca z drzew spore ilości śniegu. Jedna z takich rozwianych czap śnieżnych spada na mnie, czuję się jakby zahaczony małą lawinką pyłową. Po chwili na nowo łapię oddech

Im dalej tym ciekawiej, przez grzbiet przetaczają się falami jedna za drugą zadymki śnieżne powstałe ze strącanego i wywiewanego śniegu. Pozostaje przejść przez te śnieżną kurniawę - nikt nie mówił że będzie lekko i łatwo, choć przyjemnie to jak najbardziej

Na Markowych meldujemy się w chwili gdy grupa goprowców na rakietach i skiturach zaczyna zejście/zjazd. Rozmawiamy, oni wycofali się w połowie drogi pomiędzy Broną a Diablakiem. Widoczność typu mleko, wiatr, zadymka śnieżna... my dopiero tam idziemy, choć o Diablaku to raczej już nie myślimy. Stacjonujący tutaj goprowiec prosi jeszcze o nasz raport jak wrócimy.

Pod Bronę idzie się ciężko, szlak co prawda przetarty ale na rakietach, a tych to my nie posiadamy. Zapadam się do kolana albo wyżej - pewnie tak z 3 na 4 kroki. Powyżej lasu na stromym podejściu kilka razy ląduję w śniegu do pasa, kijki chwilami wiele nie pomagają chowając się niemal w całości w śniegu.

Wychodzimy w końcu na przełęcz. Oczywiście wieje no i zbyt wiele to nie widać. Co prawda w podobnych warunkach byłem tu już kilka razy, ale wtedy była zima. Naprawdę można by pomyśleć że to co najmniej grudzień. Babią odpuszczamy. Próbujemy w stronę Małej Babiej, widoczność minimalna, ale liczę na znajomość terenu. Pierwsze ostrzejsze podejście jednak studzi mój zapał. W kilka minut zdobywam kilka metrów tonąc po pas w śniegu. Zawracamy...

Powrót to jak i przyjście następuje niemal tą samą drogą. Przecieramy raz jeszcze szlak który przecieraliśmy rano. Wszystko zawiało. No i tak wyglądało nasze powitanie zimy. Czyli całkiem sympatycznie :-)

Kilka pamiątek:

    ,     - w Zawoji
    - pod Goprówką na Markowych, w tle nowy nieoddany jeszcze do użytku budynek schroniska
    - ja w śniegu
    - i Krzychu
    - uśmiechnięci na Przełęczy Brona