Pierwszy dzień wiosny przyszło mi powitać w górach. Jako że w Tatrach lawinowa czwórka, więc w planie co innego - a padło na Babią Górę. Co prawda pasmo to już dość dobrze mi znane (z rachunków moich wynika że to już 9 starcie z tą górą), ale wysoki wierzchołek, bardzo specyfiiczny jak na nasze Beskidy przyciągnął mnie prawdopodobieństwem głębokiej zimy. No i się nie zawiodłem

Serpentynami do góry z Zawoi, bardzo ostrożnie, droga całkiem biała no i śliska... Na Krowiarkach małe przygotowania i w drogę. Słońce pięknie rozświetla pierwszą polankę na szlaku     . Chwilę później zaczyna się jednak chować między chmurami pozostawiając mnie w troszkę ciemnym ale jednak jakże bajkowo śnieżnym lesie             .

Ponad lasem nic się niestety nie zmienia - no oczywiście poza brakiem drzew     Pogoda jaka była taka jest, pozostaje tylko nadzieja, że na wierzchołku może uda się wyjść ponad chmury

Szlak jest trochę przedeptany, co nie oznacza jednak że jest całkiem łatwo, gdzieniegdzie się człowiek zapada, a że snieg z gatunku tych ciężkich i trochę mokrych więc sił trzeba włożyć dość dużo. Powyżej Sokolicy prawie potykam się o szlakowskaz    

Droga na szczyt jest dość monotonna, widoczność bardzo mocno ograniczona, a tempo chyba dość niezłe bo wyprzedzam kilku skiturowców. Na grani w okolicach wierzchołka śnieg robi się dużo gorszy i tu idzie znacznie wolniej, ale już niedaleko. A na szczycie trochę ludzi...    

Czekam chwilę na słońce, może coś się odsłoni. Czekam i czekam, ale po 40 minutach kapituluję i udaję sie w dół ku Bronie. A tam mała rozterka, patrząc w stronę gdzie powinien być wierzchołek Małej Babiej, na nieprzedeptany szlak i postanawiam go przetrzeć
W efekcie po dość niedługim czasie widzę coś takiego    

No a później to już z górki, i dosłownie i w przenośni - tzn. tak mi się wydawało A po drodze mijam śnieżne skrzaty    

W goprówce na Markowych Szczawinach gdzie obecnie mieści się bufet posilam się rosołem i w drogę ku autku, czekającym na mnie w odległości 6.00 km wg GPS.

I tu zaczęły się schody... Szlak niby kiedyś przetarty, ale to było kiedyś, a śnieg... jak dla pieszego tragedia. Mokry, ciężki i głęboki, po pół godzinie stwierdzam że przeszedłem 400 metrów. No to ładnie myślę sobie, jak tak dalej pójdze to chyba trzeba będzie zawrócić i naookoło - ale jak? Przez Zawoję to straszny kawał drogi.

Czarne myśli na szczęście się nie spełniły, śnieg stał się później trochę bardziej możliwy (tzn. pojawiły się nagle czyjeś ślady), nawet słońce zaczęło prześwitywać, odsłoniło się pasmo Policy     a po godzinie 17.00 trafiam "za kółko". Z dołu oglądam sobie jeszcze Babią, którą po moim zejściu nagle coś naszło (czy też odeszło) i się odsłoniła.    

Wniosek jeden - na śnieg w górach będzie można jeszcze długo popatrzeć