Kolejny dzień tak jak pisał Fazik rozpoczynamy od wspólnego śniadania. Potem wyjście nad Czarny Staw. Tam ścieżki miał nam sie rozejść, ale tak się nie stało . Jadzia parła śmiało do przodu a my wszyscy za nią. W zacisznym miejscu nad  Zmarzłym Stawem ostatnie rozmowy i...czas się pożegnać. Odchodząc szybko znikają w zamieci...my zmierzamy w przeciwną stronę na Zawrat . Brniemy w śniegu, ale wciąż do przodu. Przechodzimy kawałek pokrytych lodem skał. Im wyżej jesteśmy tym bardziej porywisty wiatr zrywa sypki śnieg i wali nim w oczy. W jednym momencie wszystko na chwilę przycichło a ściany wokół stały sie wyraźne i ostre. Niesamowite wrażenie. Sylwek cały czas idzie przodem torując drogę. Ja też mam swoje 5 minut, próbuję potorować, jadnak to jak dreptanie w miejscu, noi za krótkie, siła w nich nie ta, nie potrafię podnieść wystarczająco wysoko nogi by przełożyć ją ponad śniegiem i wbić w następne miejsce. Po krótkiej walce poddaję się; Sylwester znów idzie przodem. Przekraczamy próg skalny i juz po mniejszym nachyleniu wchodzimy na przełęcz. Szukamy zacisznego miejsca-nie ma takiego. Zjadamy po kromce chleba, popijamy herbatą. Wszelkie rozmowy sa mienożliwe, ja oddycham zakrywając noz, inaczej mnie po prostu zatyka. Oczy ciągle łazawią od śnieg wbija się wszędzie. Okulary nie zdają egzaminu, zaparowane chowam spowrotem do kieszeni. Prawdziwy nieokiełznany żywioł. Schodzimy początkowo ta samą drogą, im niżej tym łatwiej oddycha. Po zejściu z kamienistego terenu Sylwek siada na śniegu.................i przede mną pozostaje tylko śnieżna rynna. Robię to samo...............ale jazda!!!:D Kierujemy się w storne lodospadu nad zmarzłym - tam seria zdjęć i schodzimy na dół trochę inną drogą. Czarny Staw obchodzimy naokoło sprawdzając przy okazji czy szlak na Zadni Granat jest przetarty. Okazuje sie ze następnego dnia znów czeka nas torowanie. Nikt tamtędy nie szedł. Do schroniska docieramy tuż przed zmrokiem, zasłużony obiad i piwko
cdn