Szlak zaczyna się dość stromym podejściem po...kostce brukowej, na szczęście szybko się ona kończy, a my wchodzimy w las pokryty białym puchem. Z biegnącym czasem odsłaniają się coraz szersze widoki, pomiędzy drzewami pojawiają się pierwsze szczyty.    
Wędrujemy dalej, śnieg staje się głębszy z każdą chwilą, a pogoda coraz ładniejsza. Mijamy kolejne polany w lesie, na których połać śniegu naruszona jest tylko przez ślady zwierząt,a drzewa pokryte są szronem.     Jest to pewnie pozostałość po porannych chmurach, które mróz uwięził w takiej właśnie formie. Jesteśmy tak zafascynowani widokami i wyjątkowością tego miejsca, że nawet nie zauważamy kiedy tracimy znaki szlaku. Kierujemy się dalej śladami zostawionymi przez kogoś dzień wcześniej.         Myślę, że wyszło nam to raczej na dobre. Dochodzimy do miejsc skąd rozciągają się szerokie i bardzo piękne widoki; patrząc na południe widzimy grań Tatr Niżnich     , a spoglądając za siebie, na północ dumnie prezentują się nam Tatry.    
Pierwszy raz widzę je z tej perspektywy.
Stwierdzamy jednak, że zbytnio oddalamy się od szlaku i staramy się do niego dotrzeć, idziemy więc na grzbiet którym to właśnie powinien prowadzić. Śniegu jest bardzo dużo. Docieramy do Przełęczy Machnate i tam ku naszemu zdziwieniu zastajemy namiot, z którego jednak nikt od co najmniej doby nie korzystał. Wychodzimy troszkę wyżej aby znaleźć dogodne miejsce na przerwę, tzn. takie aby widoki były jak najszersze. Po posileniu się ruszamy dalej. Czas nas ponagla, mamy spóźnienie ,a przed nami jeszcze kawał drogi przez nieprzetarty szlak. Trasa, która sobie obraliśmy ma bardzo specyficzny charakter, wyprowadza nas ponad górną granicę lasu tylko po to aby zaraz z powrotem nas do niego wprowadzić. Rozglądając się dookoła widzimy, że na sąsiednich szczytach ostatnie drzewa są już o wiele poniżej nas, tymczasem my dalej maszerujemy wśród nich.     Trasa jest wymagająca, często zapadamy się po pas w śniegu, mróz się wzmaga, a nam droga strasznie wolno ubywa.     Wszystko jednak wynagradzają widoki, gdy już wychodzimy na otwartą przestrzeń. Słoneczko pięknie oświetla ośnieżone dookoła szczyty, śnieg się błyszczy w jego promieniach, a nieliczne krzaki przybierają bardzo fantazyjne kształty.     Naglący czas powoduje, że staramy się przyspieszyć tempo, jednak zima nam to skutecznie utrudnia, kryjąc przed nami swoje pułapki.