Po pysznej porannej kawce ruszyliśmy w dół. Bardzo pod prąd, jak się okazało Nie wiedziałam, że ten asfalt jest aż tak długaśny, szkoda mi się zrobiło szczerze tych wszystkich japonkomaniaczek...

Na autobus w Łysej Polanie nie musieliśmy długo czekać, po paru minutach na przystanku jechaliśmy do Tatrzańskiej Kotliny. Na miejscu mieliśmy zrobić zakupy - chlebek i coś do kanapek, jednak z miejsca gdzie wysiedliśmy do najbliższego sklepu były 4 km. Ups. Może starczy nam pieniążków na jedzonko i na piwko. A jak nie to najwyżej będziemy głodni

Wyruszyliśmy w deszczu. Zielonym szlakiem w stronę Schroniska pod Szarotką. Było mokro, ślisko i nieprzyjemnie. A do tego ciężko, bo plecak, no i kolano. Aj, niedobrze. Ale przestało w końcu padać, można było zdjąć kurtkę więc i duszno już nie było, i pod górę już nie tak stromo, i te maliny mniaaam pyszotka! Znów zrobiło się fajnie

Schronisko wyłoniło się z chmur, jak z innego świata.
   

Po krótkim odpoczynku poszliśmy dalej. Przed nami było więcej niż połowa drogi, a Gandzia z Doktorem czekali już w Zielonym Plesie.
Nie przypuszczaliśmy, że droga którą pójdziemy będzie aż tak malownicza, zachwycająca i piękna. Tuż po odejściu od schroniska ujrzeliśmy łąkę pełną kwiatów, nieco dalej skały spowite gdzieniegdzie mgłami, potem las i znów kolorowe łąki. Tak było przez większość drogi. Cudnie i tajemniczo
                               

Popołudnie i wieczór nie mogły się nie udać - piękne miejsce, doborowe towarzystwo. Jak dla mnie bomba