Poczekaliśmy do siódmej na wrzątek i po pysznej kawce ruszyliśmy na Mięguszowiecką Przełęcz pod Chłopkiem. Ranek był słoneczny, i choć niebo nie było bezchmurne nic nie zapowiadało pogorszenia pogody. A jednak. Gdy schodziliśmy nic już prawie nie było widać.

Na drodze do Czarnego Stawu spotkaliśmy kilka osób, którzy na nasze szczęście poszli sobie na Rysy. W dalszą drogę powędrowaliśmy więc sami.
   

Szło się naprawdę wspaniale. Nie mogłam nacieszyć oczu tymi wszystkimi widokami, aż mnie szyja rozbolała Gdzie się nie obejrzeć piękniej.
                           

Gdy odpoczywaliśmy na Kazalnicy cały szlak spowiła gęsta chmura. Jak dobrze, że dopiero teraz i mogliśmy tak długo cieszyć się wszystkim dokoła. Bo kto wyszedł choć godzinkę po nas nie miał już takiego szczęścia. Chmury pokryły naszą wcześniejszą drogę. W parę chwil wszystko zniknęło i aż do przełęczy nie widzieliśmy nic prócz paru skał wokoło.