I tak w niecałą godzinkę od Ostrego dotarliśmy na Rohacza Płaczliwego, skąd widać już było naszą dalszą drogę - Smutną Przełęcz i szlak wiodący przez Smutną Dolinę
   

Wydawało mi się, że okropnie będzie się schodzić po drobnych kamieniach, ale nie było aż tak źle. Może dlatego, że wciąż towarzyszyły nam dwa niezwykłe, skaliste Rohacze. Coraz wyżej, przed nami, lekko po prawej
   

Znów zrobiło się łagodnie i zielono. Jakbyśmy nagle znaleźli się w innej bajce
       

W dolinie zaroiło się od turystów, często z dzieciaczkami i w klapeczkach, którzy wybrali się na przyjemny spacer, być może nad Rohackie Stawy, czy Stawek Tatliaka
   

Po uzupełnieniu płynów w odbudowującym się Schronisku Tatliaka, przeżywającym istne oblężenie (w większości przez Polaków) czekało nas jeszcze dłuuugie podejście Ależ mi się nie chciało wdrapywać na górę, tylko po to żeby za chwilę zejść na drugą stronę do schroniska! Hmm, gdyby tak można było się czasami teleportować
Jakie szczęście jednak, że tej teleportacji nie ma. Bo mój wysiłek został nagrodzony. Pięknie: