Wieczorkiem jak zwykle siedzieliśmy do późna. Graliśmy w kości, piliśmy piwko. Takie tam wesołe urządziliśmy sobie posiadywanie
   

Kolejny ranek przywitał nas piękną, słoneczną pogodą. Zielonym szlakiem przeszliśmy przez las, potem w pełnym słońcu dość stromo pod górę, a to wszystko w pięknym, malowniczym jak wczoraj krajobrazie
   

by po przejściu przez Wołowiec stanąć nareszcie u stóp Ostrego Rohacza
   

Zjedliśmy czekoladę, zwinęliśmy kijki i dawaj pod górę. Droga na szczyt podobała mi się bardzo. Szybko nabieraliśmy wysokości, było gdzie postawić nogę i czego się złapać. Jedynie tuż przed szczytem sparaliżował mnie widok przepaści pod nogami i to, że zrobiło się tak jakoś za dużo luftu ze wszystkich stron. Jednak idący za nami Słowak podtrzymywał mnie na duchu - bał się bardziej niż ja
Na górze jeszcze tylko kawałeczek w dół i prosto i zanim się obejrzałam wdrapywałam się już na sam szczyt :
   

I tak GŚ zawitał na Ostrym Rohaczu
   

Dalsza droga wiodąca przez grań była bardzo ciekawa. Trzeba było się trochę powspinać, zastanowić którędy najlepiej przejść, bo wydeptanych ścieżek, szczególnie tych omijających trudniejsze miejsca było całe mnóstwo. My szliśmy zazwyczaj górą, po wyznaczonej trasie, i choć nie było super trudno, to trzeba było uważać, o czym Paweł przekonał się na własnej skórze (a raczej zdartym i obitym ramieniu ).
Szlak okazał się naprawdę super. Szło się, i szło po tych kamieniach napotykając co chwila na jakieś ciekawe miejsca. Gdy już wydało się że będzie równo i delikatnie, pojawiały się jakieś strome uskoki. Fajna był ten odcinek. Naprawdę.