Tuż pod wierzchołkiem ponownie objąłem prowadzenie w wyścigu
   

Wkrótce jednak się to zmieniło. Chmury stały się wszechobecne, choć na wierzchołku Koziego Wierchu wypatrzyłem pierwszą osobę na dzisiejszym szlaku (nie licząc odcinka do Czarnego Gąsienicowego). Ten był ciągle powyżej chmur. Chcąc się dostać tam gdzie on, najpierw przyszło troszkę mi się pogimnastykować ze skałą i żelastwem
   

Najpierw w dół, później do góry i byłem na szczycie... Stanąłem na 2291 m. Poprzednio widzianego przeze mnie człowieka już nie było, więc w dalszym ciągu mogłem samotnie cieszyć oczy z wystających jeszcze gdzieniegdzie wierzchołków tatrzańskich
       

Chwila niezwykła, ale mająca swój niedaleki kres... Tutaj chmury mnie ponownie doścignęły, a ja z braku dalszej wznoszącej się skały musiałem skapitulować... i podążyć w dół
   

Dosłownie chwilę później zacząłem napotykać turystów, którzy szczęścia takiego jak ja już pewnie nie mieli...
I tak dotarłem do Żlebu Kulczyńskiego
   

I do kominka pod Czarnym Mniszkiem
   

Dalsza droga zaprowadziła mnie na Skrajny Granat, niestety nie dając mi możliwości podziwiania choćby najmniejszej panoramy... Cóż może za czwartym razem Skrajny Granat okaże się dla mnie bardziej łaskawy w tej kwestii

Po tym wszystkim rozpocząłem zejście, wyczekiwane tym bardziej, bo na dole w Murowańcu miało być małe spotkanko...
   

A po spotkanku wydawałoby się już nic ciekawego nie mogłoby mnie spotkać, ale się pomyliłem
   

I tak zszedłem do Kuźnic, przeżywając ciekawy dzień. W dodatku byłem bardzo pozytywnie zaskoczony ilością ludzi których spotkałem aż do zejścia nad Czarny Gąsienicowy. Dalej to już... tłumy ale o nich pisał nie będę