To teraz moja kolej
Po długim wyczekiwaniu nareszcie udało mi się wyskoczyć w Tatry. Wcześniej zawsze coś było na drodze. A to nie było z kim, a to pogoda nie taka jak trzeba, a to się komuś nie chciało i tak wymówki za wymówkami powodowały, że dopiero wczoraj udało mi się zobaczyć Tatry po około 1,5 miesięcznej rozłące.

Zaczęło się marudnie od rana. Pobudka o 5, szybkie pakowanko i telefon: "a bo chmury, a bo deszcz, a bo coś, nie jedziemy". Reakcja z mojej strony była dość agresywna, ale skuteczna (nie w 100% - jedna osoba się wymigała; muszę nad tym następnym razem popracować).
Wyjechaliśmy lekko przed 6 i już koło 8 byliśmy w Zako i tu nastał marudzenia ciąg dalszy, również stłumiony. Żadnych buntów nie uznaję. Nie ma demokracji

Ruszyliśmy z Palenicy. Cel D5SP. Ja, tłumnie otoczona rodzinną dzieciarnią, czułam się niczym prawdziwy przewodnik Ku ogólnej radości zaczęło świecić cudowne słońce, zrobiło się ciepło i już nikt nie żałował, że nie został w domu.
A tu kilka zdjęciów* z trasy:


Zmęczeni, ale z uśmiechem na twarzy dotarliśmy do Doliny. Dzieciaki oszalały Wszystko im się podobało. Milion pytań o każdą górę. Myślę, że skutecznie zostały zarażone górami



Ale pora była jeszcze wczesna.. więc idziemy do Moka Przez Świstówkę. Piękne widoki nas otaczały.




Zejście do Moka było troszkę trudniejsze. Moja mama, chodzące ucieleśnienie lęku wysokości, kilka razy wywołała u nas wielkie ataki śmiechu i duszności W jednym miejscu zatrzymała się i powiedziała, że się nie ruszy i mamy wracać (wydaje mi się, że tam był, albo będzie łańcuch - była zamocowana klamra, chyba do tego) a następnie nakrzyczała na mnie, że chodzę za blisko lewej krawędzi

Ogólnie trasa bardzo przyjemna. Łatwa, a piękna widokowo, zdjęcia niestety tego nie pokazują

I jestem z siebie dumna. To pierwsza mini relacyjka, którą popełniłam



*bardzo przepraszam za jakość zdjęć , ale robione telefonem, więc sami rozumiecie