Lipcowa historia z deszczem w tle.

I wreszcie nadszedł ten dzień ? 12.07.2008 r. Wyczekiwany już od kilku miesięcy, od momentu ustalenia planu urlopów, od pierwszego maila i telefonu w sprawie rezerwacji noclegów w schroniskach. Wszystko dopracowane.
Przede mną dwie niewiadome ? kondycja mojego małżonka oraz pogoda. Ostatni raz kiedy Darek wrzucił plecak na plecy i ruszył pod górkę to Bieszczady 10 lat temu. Dawno. A życie przy biurku, telefonie, w samochodzie rządzi się swoimi prawami.
No i pogoda. Właśnie ? pogoda?
Po 14 jesteśmy w Zakopanym. Szybko wskakujemy do busa jadącego w stronę Doliny Chochołowskiej i za niedługo wyruszamy do naszego pierwszego celu ? schroniska na Polanie Chochołowskiej.
Błękit nieba zasnuwają pojedyncze chmury, ptaki śpiewają, towarzyszący naszej wędrówce strumień mruczy swą piosenkę. Droga mija szybko.
W schronisku pozostawiamy nasze plecaki w czteroosobowym apartamencie z zabytkowymi, zielonymi, piętrowymi łóżkami i idziemy pooddychać górami. Pogoda sprzyja, więc na rozgrzewkę ruszamy na Grzesia.
Może to wina niepewnych prognoz pogody, może późna godzina ( około 16. ) powodują, że na szlaku pustki! Najpierw łagodnie wzdłuż potoku, potem przez las szybko nabieramy wysokości.     Poza granicą lasu, w królestwie kosodrzewiny wiatr dziarsko szalał zmuszając nas do ubrania czegoś cieplejszego. Wyjmując polar z plecaka zorientowałam się, że moja plakietka Górski świat zniknęła. Prawdopodobnie zerwał ją wiatr i tak GŚ na zawsze pozostanie w Zachodnich?
I tak osiągnęliśmy szczyt     , z którego mogliśmy podziwiać rozległą panoramę Tatr Zachodnich. W popołudniowych barwach zielone zbocza prezentowały się wyjątkowo pięknie.         Wzmagający się z każdą minutą wiatr nie pozwalał długo cieszyć się odpoczynkiem na wierzchołku. Czas było wracać. Serce podpowiadało, że może jeszcze na chwilkę na Rakoń,     a potem w dół zielonym szlakiem, ale rozum zwyciężył i tą samą drogą powróciliśmy do schroniska. Nasza przygoda dopiero się zaczęła.    
Po powrocie do apartamentu okazało się, że dokwaterowano nam przesympatyczne małżeństwo z Warszawy. A więc wieczorek minął na długich Polaków rozmowach przy zacnej wiśnióweczce.

cdn...