Drugi dzień ? 24. 06. zaczął się o 4 rano. W pół godziny się zebraliśmy, zapowiadała się piękna pogoda. Idąc podziwialiśmy wchód słońca w górach. Coś niesamowitego. Chciałam zrobić pełno zdjęć a aparat zrobił mi na złość i powiedział że nie będzie robić zdjęć bo ma za słabą baterię. Do końca tego dnia męczyłam się z aparatem, co chwila się wyłączał, musiałam odczekać aby go włączyć i szybko robiłam jedno zdjęcie.....masakra. Miałam kiepski humor rano. Poszliśmy nie wyspani (nocy z pociągu nie da się tak łatwo odespać) z powrotem na Kopske Sedlo, następnie w kierunku Szerokiej Przełęczy. Zanim jednak doszliśmy do przełęczy zobaczyliśmy sarnę (kozica byłaby mniej brązowa i bardziej włochata) która patrzyła na nas a potem zbiegła sobie do doliny przednich Koperszdów. Idąc do góry w kierunku Wyżnego Kopskiego Sedla podziwialiśmy piękny wschód słońca nad Doliną Przednich Koperszadów. Było koło 6 gdy nagle wychodzimy zza zakrętu gadając w najlepsze a tu......kozice na nas patrzą jak na wariatów co my o tej porze tu robimy i czemu hałasujemy. Były bardzo blisko. W jednym momencie stanęliśmy nieruchomo i zastanawialiśmy się co teraz. Zrobiliśmy zdjęcia i obserwowaliśmy jak jedzą śniadanko. Miałam problemy z aparatem gdyż miał słabą baterię i co chwila się wyłączał, myślałam że szału dostane bo tu taka okazja do fotek. Jedna z najbliższych kozic nagle się spłoszyła jakimś dźwiękiem (kiedy potem tam podeszliśmy okazało się że kopnęła jakąś puszkę starą - śmieci przeszkadzają w jedzeniu, nie ma co) Kozice uciekły. Ale okazało się że wcale nie daleko. Wszystkie schowały się na skale która stromo schodzi w dół Doliny Zadnich Koperszadów tak więc poszliśmy sobie dalej. Niewiele zdjęć niestety udało się zrobić, poranek był cudowny. W drodze powrotnej znów patrzyliśmy na kozice, natomiast na Wysokim Kopskim Sedle widzieliśmy lisa zbiegającego w dół. Pojawiły się 2 postacie idące w naszym kierunku, mimo że jest to 1 kierunkowa trasa tak więc chyba nie tylko my tego poranka ku pocieszeniu złamaliśmy przepis. Na Kopskim Sedle ucięłam sobie drzemkę. Wiał lekki wiaterek trochę zimny ale świeciło mocno słońce. Widok po otwarciu oczek to całe Jatki i Dolina Przednich Koperszadów jasno oświetlona z soczystą, świeżą zielenią. Niestety trzeba było iść na obiad i spać.Po 2 godzinach oczywiście wstalismy i zastanawialismy się gdzie iść.( CD nastąpi) Marzy mi się aby kiedyś przejść te Jatki i Hawrania i Płaczliwą i w ogóle Bielskie. Zakochałam się w tej zieleni.


Zdjęcia to 2 zrobione o 4.30 ( jedno z okna łazienki w schronisku w stronę doliny oczywiście) drugie to kieżmarski w porannych promieniach słońca. Kolejne to kozice przy Szerokiej przełęczy i Jagnięcy ze szlaku.