Jest 1.9.2006, dzień D na zdobycie GG. Trochę zaspaliśmy i wyruszamy dopiero po 6-tej. Za schroniskiem wprawo ścieżką w kierunku Salzkopf. Po 30 minutach wchodimy na lodowiec Ködnitzkees. Znów się nam pokazuje GG w pełnwj krasie. W połowie lodowca wyciągamy czakany i związujemy się liną.
   
Raki narazie zostają w plecaku. Trawesujemy lodowiec pod grań Blaue Köpfe.
   
Na końcu grani w górze widzimy też Erzherzog-Johann Hütte.
   
Dochodzimy do szczeliny brzeżnej i tutaj zaczyna się mała via ferratka. Skała się trochę ślizga, ale bez większych problemów. Na grani dochodzi ścieżka od dalszego schroniska - Salmhütte. Parę wydechów i jesteśmy w 8:30 przy Erzherzog-Johann Hütte (3454 m).
   
Od Stüdlhütte można granią Luisengrat i Stüdlgrat wspinać się na GG z wyminięciem EJH, ale trasa jest miejscami w III. stopniu UIAA.

EJH jest najwyżej położonym turystycznym schroniskiem w Alpach Wschodnich. Niektóre wyprawy tutaj nocują i stąd wyruszają na GG. Schronisko mi przypomina większego brata Chaty pod Rysami. Przed ostatecznym atakiem chwila wytchnienia i zamyślenia. Nawet wysłuchuję słowa modlitwy słowackiej wyprawy z księdzem na czele (nocowałem z nimi). Pora ruszać i dlatego trzeba wyciągnąć ostatni relikt - raki. Od schroniska najpierw spacerowo szerokim firnowym grzbietem, który za niedługo przejdzie w strome zbocze Glockerleit (serpentyny, nachylenie do 35 stopni).
   
Na zboczu, między jednotliwymi wydechami, robię wzteczne zdjęcie EJH.
   
Na końcu zbocza w skałach trochę ciężej. Przekonać trudności pomagają nam stalowe pręty około 1 m długości wbite do podłoża skalnego. Zabezpieczenie na prętach robię w stylu owinięcie liny około pręta. Są też ostrzeżenia o niebezpieczeństwie w czasie burzy. No... nie chciałbym tutaj wtedy być.
   
Wychodzimy na Kleineglockner (3770 m) i tutaj już widzimy najważniejszą część - trawers na Glocknerscharte i skalne płyty na samotny wierzchołek GG.
   
Na zdjęciu widać tylko początek trawersu do Obere Glocknerscharte i płyty sklane na GG, nie widać samotnej szczeliny.