Kończy się sezon ski-tourowy w Słowackiej części Tatr. To już ostatni
weekend. Chcieliśmy go zakończyć czymś specjalnym. Umówiliśmy się z
Agnieszką na niedziele. Spróbujemy podejść na Czerwoną Ławkę. W niedziele w
tamtym rejonie odbywały się zawody ski-tourowe. Skorzystaliśmy z tego,
ponieważ jedne z naszych kolegów w nich startował i podwiózł nas na
Herbeniok, nie musieliśmy iść na nogach z nartami na plecach dalej
śniegu już bardzo mało, ale jednak udało sie jakoś przejść do Schroniska
Zamkovskiego. Powyżej śniegu całkiem sporo. Agnieszka idzie na przedzie,
później Paweł. Ja tradycyjnie na końcu. Podejście pod Żółtą Ścianę (tamtędy
wiedzie szlak zimowy) i pierwsze problemy. Śnieg jest przepaścisty,
mokrawy. Przewracam sie przy skręcie na podchodzeniu. Coś strzela w
kolanie, boli. Ściągam narty. Paweł bierze je ode mnie. Sam nadal podchodzi
na fokach pomimo ze dźwiga jeszcze moje. Ja powoli na butach pnę się do
góry. Ból prawie przechodzi. Agnieszka czeka na nas w schronisku. Pijemy
ziołową herbatę, coś trzeba przekąsić. Najlepiej zupę czosnkową. Zapewnia
prawidłowe odstępy podczesz podchodzenia... Kolejny etap to wejście do
Doliny Lodowej a dalej podejście żlebem na Czerwoną Ławkę. Wygląda to nieco
abstrakcyjnie... Jakieś dwie godziny temu tym właśnie żlebem zjeżdżali
zawodnicy. Kto z Was był na tej Przełęczy, łatwo może sobie wyobrazić jaki
potrzeba mieć umiejętności aby zjechać do Lodowej Dolinki w jednym kawałku

Zaczynamy nasze podejście. Agnieszka i ja w rakach, Paweł na fokach.
Podchodzenie w takim terenie na fokach to bardzo duży wysiłek i spore
umiejętności. Bardzo łatwo o to, żeby narta sie osunęła na nawrocie a przy
tym nachyleniu zjazd w dół, niekoniecznie wtenczas na deskach, zapewniony.
Mniej więcej w połowie żlebu Paweł zmienia jednak foki na raki i już całą
trójką, z czekanami jak przystało, podchodzimy na Przełęcz. Na siodle wita
nas słońce w oczy. Spod przymrużonych powiek wyłania się masyw Gierlachu,
widok na Strzeleckie Pola poznaczone śladami nart, na Dolinę Staroleśną
gdzieś tam w dole. Siedzimy na siodle ciesząc sie widokami. Mieliśmy
jeszcze taki plan... Mały Lodowy wydaje sie być tak blisko. Ale jest już
późno. Dodatkowo przy próbie podejścia śnieg okazuje się mokry, osuwa się z
płyt. Ekspozycja południowa tym bardziej przekonuje nas, ze nie jest to cel
na ten dzień. Przygotowujemy narty do zjazdu. Agnieszka i Paweł zaczynają
sie osuwać z samej przełęczy. Ja nie ryzykuję. Schodzę na nogach nieco
niżej. Gdy teren robi sie szerszy i bardziej wypłaszczony, dopiero zakładam
narty. Właśnie tam, na Strzeleckich Polach, można poczuć czym są na prawdę
toury. Niczym nie naznaczone pola śnieżne, słońce skrzące się na śniegu, a
wokół szczyty i przestrzeń! I cisza Tatr. Czasami wiatr zagwiżdże w uszach
gdy sie nabierze prędkości, czasami obsypie śnieg pryskający spod nart
Coraz bardziej zbliżamy się do dna Doliny Staroleśnej. Jedni szybciej, inni
wolniej (czyli ja To koniec pięknej przygody, trochę smutno ale i radość
z wysiłku, ze zjazdu, z kolejnych doświadczeń. Już w cieniu Sławkowskiego
zjeżdżamy piękną tourową drogą na Siodełko. I dalej już niestety na nogach,
drogą asfaltową na parking w Starym Smokovcu. No cóż, chyba wiosna idzie. I
chyba zbyt szybko wchodzi w Tatry...