-2-

Niedziela, do wschodu słońca jeszcze daleko, a tutaj budzik dzwoni!!!! w domu uczył bym go już latać. A w górach szybko wstaję, błyskawiczne śniadanie i ruszam z poznanymi dzień wcześniej Ślązakami przez Grzesia na Wołowiec.
Ostry marsz początkowo starym szlakiem i dochodzimy do grani nad którą szaleje wichura rzeźbiąca chmury w niezwykle widowiskowy sposób ...
Nie siedzimy zbyt długo na Grzesiu - wiatr, mróz i ograniczony czas kompanów ze szlaku mobilizuje do szybkiego podejścia na Wołowiec. Zmrożony śnieg znacznie to ułatwił.
Szczyt wita pięknymi niezwykle ulotnymi, zmieniającymi się w oka mgnieniu podobnie jak pogoda widokami
Wiatr nagle ucichł, chmury znikły i temperatura podskoczyła tak bardzo, że rozważałem rozebranie się do krótkiego rękawka! - wszystko płynęło.
Na szczycie pożegnałem się ze znajomymi i w stronę Starorobociańskiego Wierchu po nieprzetartym szlaku wyruszyłem samemu.

Dalszą drogę przechodziłem przy nieprzyzwoicie dobrej pogodzie, aż zbyt pięknej na zimową wędrówkę (w końcu po co było zabierać z domu okulary przeciwsłoneczne, krem z filtrem? brak tych przedmiotów strasznie się na mnie zemścił)
W tych warunkach śnieg jest strasznie lepki, przywiera do raków spowalnia i podnosi trudność drogi - w pewnym momencie wyjechały mi oba raki --- czekan -- hamowanie -- zatrzymanie!!
Całe szczęście, że nie zdążyłem się rozpędzić na stromym stoku, to zdarzenie jeszcze zwiększyło moją ostrożność