Połonina Wetlińska - cel mojej wczorajszej wyprawy. Plany były inne. Niestety nagłe przyjście zimy sprawiło, że musieliśmy się ograniczyć do jednego dnia oraz innego szlaku. Podstawowym problemem stał się brak samochodu. Musieliśmy zatem kombinować.
Był ze mną mój stary kolega zwany Biernasiem. A tak to się zaczęło:
rano ok. 6 byłem u niego pod domem, mimo że umówiliśmy się  gdzie indziej. autobus do Zatwarnicy był o 6 40. od niego idzie się na dworzec 30 minut. Wlókł się niemiłosiernie i musiałem go poganiać rzucając patykami w okna jego kuchni. Wkońcu wylazł z chałupy, ale było już 20 po. Zły mu mówię, że nawet za talent Mandaryny nie dojdziemy tam na czas. On odparł, iż autobus jest o 6 55. Dobra. Oczywiście okazało się, że był w błędzie i odjeżdżającą Zatwarnicę widzieliśmy z daleka. Nie zastanawialiśmy się długo by postanowić łąpać stopa - najlepszy sposób na podróżowanie po Bieszczadach. Doszliśmy tak na sucho aż do wsi Jałowe. Wtedy zaczął sypać śnieg. Momentalnie wszystko wkoło stało się blade. Wkońcu zatrzymał się pewien znajomy pan z Ustrzyk. Pytanie: dokąd jedziecie? Odpowiedź: w góry. Reakcja: Zwariowałeś! Ale mimo to nas wziął. Jechał dosc daleko na szczęście i wysadził nas przed Lutowiskami. Ledwo wyszliśmy z samochodu a tu zatrzymał się drugi - maluszek. Była to sympatyczna pani nauczyciel z Wetliny. W ten oto sposób znaleźliśmy się w Wetlinie pod Poł. Wetlińską. Sypało już fest, ale mrozu nie było strasznego.
Ruszyliśmy żółtym szlakiem na Przełęcz Orłowicza. Dotarliśmy tam dość szybko. Tempo mieliśmy wysokie. Minęliśmy jakichś turystów co strasznie się wlekli. Po godzinie i 15 min. byliśmy już na skraju lasu. Stamtąd migiem dotarliśmy na przełęcz (zdjęcie 1). Po chwili przerwy skierowaliśmy swój wzrok i kroki nw zachód w stronę Smerka. Połonina wyglądała cudownie. Nasza wyprawa świadczy o tym, że niezależnie gdzie i kiedy zawsze miejsca nawet najbardziej nam znane mogą zmienić całkowicie wygląd stając się jakby czymś innym. Ciemno piaskowe trawy wysokie rosnące na połoninach utrzymały swą barwę. w połączeniu z bielą podłoża i mgiełką padającego śniegu utworzyły krajobraz niecodzienny. Do tego dochodzą jeszcze wypiętrzone grzbiety i biała ścieżka jako długa linia wzdłóż. Mimo braku widoków na szeroką skalę odczuliśmy pełną satyswakcję z naszego wyjścia. Krajobraz przypominą piankę z dobrze zrobionej capuccino. Był bardzo mleczny i delikatny. Wiatr wiał srogi, ale poetyka otoczenia zachowała spokój i głębię. Długa połonina wydała się bardzo kameralna i tajemnicza (2, 3, 4). Magia tego wszystkiego tkwiła paradoksalnie (dla niektórych) w braku widoków. Idąc ciągle odkrywaliśmy nowe oblicza tego klimatycznego obrazu, które były dla nas ukryte za mgłą śnieżną.

Na Smerku byłem wczoraj po raz drugi. Za pierwszym razem lało strasznie i wcale nie miałem przyjemności być wtedy w górach. Widoczność była fatalna, a nawet bardzo fatalna. Stąd miałem też problemy z orientacją idąc w śniegu. Nie widzieliśmy dalej niż na 10, 20 metrów. Takwięc idąc w stronę Smerka postanowiliśmy zejść trochę ze szlaku i pójść skrótem. Jak się okazało nie był to skrót. Wyszliśmy na bardzo tajemnicze skały, któych nie ma na mojej mapie (?), a jest to mapa bardzo szczegółowa i dokładna. Widzieliśmy w trawie ubitą małą ścieżkę, więc skierowaliśmy się na nią uznając ją za owy skrót (5). Skałki na górze były niezwykłe. Najciekawsze jest to, że nie miałem o nich żadnego pojęcia! Nazwaliśmy to górą widmo. Formacje skalne, które tam powstały są bardzo różnorodne w kształty i dośc strome (6, 7). Oczywiście nie byłoby to wycieczką w moim stylu jakbym się na jakąś nie wspiął (8, 9). Zimno było mi w łapki. Rękawiczki złę se dobrałem tym razem. Musiałem wspinać się gołymi rękami, ale chęć przygody była ważniejsza od wygód. Byliśmy świadomi, że znajdowaliśmy się na terenie objętym ochroną. Dlatego szliśmy ciągle grzbietem po skałach unikając deptania roślin. Dalej znaleźliśmy pewną dość dużą jak na Bieszczady szczelinę (10). Niopodal niej znaleźliśmy dużą dziurę pod głazami, którą śmiało można nazwać niewielką pieczarą głęboką na 3, 4 metry, czyli pieczarką Oczywiście nie mogło być inaczej - w środku były puszki po piwie itp. Ze względu na brak czasu zostawiliśmy je. Poza tym, żeby je wydostać potrzebny by nam był jakiś spory kij, albo ktoś mały, gdyż pieczarka ta byłą bardo wąska i wejście do środka oznaczało by spory wysiłek. Bycie tam doprawdy okazało siębyćprzygodą. Dzięki ogranoczonej widocznosci mogliśmy poczuć atmosferę odosobnienia tego miejsca i jego wyjątkowości - jak na bezludnej wyspie.

Poszliśmy dalej. Pojawiło się pytanie - gdzie jest ten Smerek? Okazłąo się, że Biernaś obdarzony lepszym wzrokiem zauważył w oddali we mgle krzyż. Szczerze mówiąc nie wiem gdzie byśmy zaszli gdyby go nie zauważył, ponieważ był on już za nami. Skót zatem doprowadził nas nieco za daleko. Musieliśmy się wrócić kawałek. Wkońcu trafiliśmy na Smerek (1222,5 m.) Krzyż był cały oblodzony (11). Wiało tam nie miłosiernie. Siła podmuchu była w stanie zwiać nas obu w dół, więc nie zasiedzieliśmy się na Smereku. Wróciliśmy szlakiem na przełęcz Orłowicza.

Następnie ruszyliśmy już prosto do Chatki Puchatka. Wiatr wiał ciągle i śnieg sypał drobny, ale intensywny. Klimat krajobrazu był niezmienny - pianka capuccino na bezludnej wyspie . Bezludnej w cudzysłowiu, gdyż parę osób spotkaliśmy. Musieliśmy ich jednak wyminąć. strasznie szli wolno. Niektórzy z nich poubierani byli jak alpiniści i szli w rakach (!!!) Śniegu nie było wcale tak dużo jakby mozna było przypuszczać. Można było trochę zwiększyć tempo. Takwięc wymijając wszystkich torowaliśmy szlak. Szło nam całkiem sprawnie (12, 13, 14). Wkońcu doszliśmy do Chatki Puchatka (15). Krótki posiłek - po paróweczce i cherbatka. W śrdoku były już dwie osoby co przyszły z drugiej strony. Jakiś czas potem doszli ci, których zostawiliśmy w tyle. Zrobiło się strasznie "turystycznie". Jedni wyciągnęli z plecaków całą kuchnię, inni zaczeli się wypytywac po kolei ludzi skąd i dokąd. Jedna para zmierzała do schroniska w Jaworcu. Człowiek, który się pytał najwyraźniej nie miał pojęcia gdzie to jest, ale i tak kiwał głową. Na potwierdzenie szukał potem tego schroniska na mapie w pobliżu Poł. Caryńskiej. Trochę się pomylił Ciekaw w chwili obecnej jestem czy doszli do tego Jaworca, bo od chatki jest to kawał drogi. Była to godizna około 14 i szczerze mam wątpliwości, czy doszli tam przed zmrokiem. Schroniska poza sezonem są niemalże wymarłe i bez telefonicznego uprzedzenia są po prostu zamknięte. Dla tego mam nadzieję, że ci ludzie przewidzieli tę okoliczność i załatwili sobie schronisko. Nie siedzieliśmy tam długo. Po chwili wyszliśmy i ruszyliśmy w dół. Z chatki do Brzegów Górnych jest godzina drogi. krótko? bo stromo. Bardzo stroma ścieżka prza las po kamieniach. Na szczęście były tam barierki i można było się przytrzymać. Zaśnieżone szlaki górskie to rzecz na której trzeba bardzo uważać. Przysypane kamienie, niekiedy bardzo sliskie, stanowią poważne zagrożenie. Część z nich jest ruchoma i o wypadek nie trudno, dla tego barierki przy tym zejściu towarzyszą spacerowiczom niemalże cały czas. Jednak zanim weszliśmy do lasu z ostatnich traw na połoninie wypłoszyliśmy niechcąco sarenkę. Wyglądała bardzo pięknie chopając po wysokiej trawie. Szkoda, że jej nie wyczaiłem wcześniej. Byłoby ładne zdjęcie. Jeszcze mały skok w bok na skałki przy szlaku (16) i na dobre weszliśmy do lasu. Szlismy tam bardzo wolno ze względu na owe zagrożenia. Na dole byliśmy szybciutko. Przy lesie zarasta stara polana. Rosną na niej miejwięcej 1,5 metrowe iglaki. Ich ciemna zieleń + kolor trawy i śnieg utworzyły ciekawy zestaw barw. Aż chuknąłem sobie zdjęcie (17, 18). Rosły tam też dzikie róże, które Biernaś zajadał. Mnie one nie smakują blee. Raz trafiłem na jedną słodką. Spotkaliśmy tam też parę, kóra pytała nas o zdanie w kwestii szlaku. Odechciało im się wychodzić na Wetlińską i pytali się nas jak ze szlaku czerwonego prowadzącego do Brzegów dojść na szlak żólty kierujący w dół do przeł. Wyżnej i knajpy U Górala (nie mylić proszę z przeł. Wyżniańską). skierowaliśmy ich wzdłóż lasu na zachód. Trudno by im było nie trafić

I doszliśmy do Brzegów. Zaskoczyło nas, ze nie jedzie stamtąd żaden autobus poza sezonem!! jest to duży błąd moim zdaniem. Mieliśmy dwie drogi do wyboru - skierować się na Ustrzyki Górne i dojść na 17 50 na autobus do domu, albo na Dwerniczek i dojść na autobus z Zatwarnicy, albo przynamniej na drogę główną. Wybraliśmy tą drugą opcję. Wcześniej jednak poszliśmy na cmentarz i cerkwisko w Brzegach. Jest to bardzo stary cmentarz i duży. Pierwsze wzmianki o cerkwi w Brzegach pochodzą z XVI w. Ciekawostką są nagrobki ozdobione archaicznymi wzorami. Nie są tak stare na jakie wyglądają. Wzornictwo takie tłumaczy się przywiązaniem ludności bojkowskiej do tradycji ojców i przeszłosci (19, 20). Niedaleko przystanku jest dom i sklep. Otwarty był w sezonie, ale właścicielka mieszkająca w tym domu sprzedała nam napój który został jej po sezonie (ważny do 2007 ). Zdarła z nas 5, ale ile moża pić roztopiony śnieg?
Kierunek - Dwerniczek. 9 km. Pani sklepowa powiedziała, że to taka sama droga co do górnych. Rozstrzygnęliśmy prawdopodobiństwo złapania stopa tu i tam. Doszliśmy do wniosku, że jest tak samo niskie. Poszliśmy więc. Musieliśmy przyśpieszyć nieco aby dojść do Nasicznego przed zmrokiem. Droga prowadząca z Dwerniczka do Brzegów Górnych została świeżo wyremontowana i można powiedzieć, że jest doskonała. Ruch na niej jednak znikomy. Raz jechał jakiś van firmowy ale w stronę Brzegów. Kierowca popatrzył się na nas dość dziwacznie. Liczyliśmy że będzie wracał tą samą trasą. po 4 kilometrach natrafiliśmy na dom. Mieszka w nim taki samotny pan. Wyszedł do nas. Czekał na nas pod domem. Okazało się, że trzeba mu było anteną pokręcić, gdyż telewizor źle odbierał. Zrobiliśmy to migiem. Wyszedł potem i chciał z nami gadać. Wcześniej rozmawialiśmy z kolegą o "Teksańskiej masakrze piłą mechaniczną". Obawy zrodziły się absurdalne, ale klimat też się zrobił. Na szczęście wracał ten van i się nam zatrzymał. Gdyby nie on to szanse na inną okazję były marne, oj marne. Uroki autostopu po Bieszczadach
Facet jechał do Rzeszowa przez Ustrzyki Dolne. Przyjeżdżamy do domu a tu zima. śniegu tyle co w Brzegach. Mieliśmy sporo szczęścia, ze facet nas wziął, bo ...
dopiszcie sobie sami teraz zdjęcia:

Ten post był ostatnio modyfikowany: 03-11-2006 02:45 PM przez Ustrik.