Trzeci dzień weekendu.
Trzy osoby.
Idealna okazja, żeby wejść na Pilsko w moim skromnym przypadku... trzeci raz. Lato już było, jesień już była, tym razem czas na wiosnę.

Wycieczka jest w pełni rodzinna, toteż niezbyt ambitna. Tym razem robię za "przewodnika", więc wybieram szlak zielony z racji, że bardzo go lubię.

Pierwsze podejście idziemy w pięknej, wiosennej scenerii. Dochodzimy do Korbielowskiego Soliska i wchodzimy do lasu.

   

Wyżej, wyżej... I Królowa Beskidów ukazuje nam się w całej okazałości.

   

Jedynym minusem tego szlaku jest popularność. Chyba zbytnio przyzwyczaiłam się do pustek w Beskidach.

   
   

W czasie krótszym niż oczekiwany docieramy do Hali Miziowej. Szybki kurs po pieczątkę, oscypek na posilenie i w drogę. Widoczność troszkę się psuję, ale nadal mam nadzieję, że zobaczę dzisiaj Tatry.

   

W górę idziemy oczywiście szlakiem żółtym.

   

Z Tatrzańskich widoków dzisiaj nici. Ale są za to inne

   

I jesteśmy na Pilsku.

   

Po co im tyle krzyży?

   
   

Tutaj powinny być Tatry. I są, z tym, że niestety niewidoczne.

   
   

Słońce zachodzi, wiatr mobilizuje nas do zejścia. Tym razem wybieramy oczywiście... szlak czarny. Szybko na dole. Obiecuję sobie, że następnym razem w końcu nim wyjdę.

   

Zbaczam troszkę ze szlaku i uwieczniam widoki, które w pełni rekompensują mi brak tych oczekiwanych wcześniej

   
   
   

Schodzimy niestety tą samą drogą. Na moje szczęście zaczynają nas gonić ciemne chmury, ale tym razem okazują się niegroźne.

I na koniec wiosenny krajobraz