Przeglądałam dzisiaj fotki na dysku i postanowiłam wrzucić tu kilka spod mojego rodzinnego Kołobrzegu

Najpierw leci seria z lasu charzyńskiego, do którego jeździmy (czy raczej - Rodzice jeżdżą ) z psem

                       

Dokładam w ramach premii kiepskiej jakosci, bo wykonaną przez okno podczas jazdy autkiem, fotę "Fabryki Domów" w Zieleniewie (jak mieszkacie w wielkiej płycie to wiecie o fabrykę jakich "prefabrykatów" chodzi )
   

I na deser - lokalny klub, chyba z Charzyna
   

hiehie no w sumie racja, jak patrze na tą fote, to w poziomie mogłaby być lepsza.. tyle że za mną (a raczej na mnie) jechały jeszcze ze 3 dorożki więc aby uniknąć stratowania pstryknęłam jak tylko aparat złapałam

Terefere, i co z tymi dorożkami, jechały, dojechały, przejechały i ...
... i chyba poproszę Cię byś kiedy będąc w tym miejscu zrobiła jeszcze jedną fotkę specjalnie dla zaprzyjaźnionego moda z Karkonoszy , bo ja w Kraku to będę dopiero koło 7-go czerwca, ale kto wie może wtedy zostanę w mieście na cały dzień coby odwiedzić wszystkie krakowskie dusze ... a w Tatry jak dojadę nawet nocą to nic się przecież nie stanie, bo po nocy też dojdę z Zakopanego gdzie trzeba na nocleg ..
Pzdr.

i zaczęli się ludkowie plątać na skalę zmasowaną ta fota przy samym rynku robiona bo jeszcze kffilkę czekałam czy się nie da zrobić innego

i chyba poproszę Cię byś kiedy będąc w tym miejscu zrobiła jeszcze jedną fotkę specjalnie dla zaprzyjaźnionego moda z Karkonoszy ,

zamówienie zostało przyjęte poinformujemy Pana o terminie realizacji

hmm a ja myślę, że nawet dnia całego może być mało z dwóch powodów - dużo krakowiaków jest na Forum więc ich wszystkich poodwiedzać... a drugi hmmmm

... a w Tatry jak dojadę nawet nocą to nic się przecież nie stanie, bo po nocy też dojdę z Zakopanego gdzie trzeba na nocleg ..

ano

Najpierw leci seria z lasu charzyńskiego, do którego jeździmy (czy raczej - Rodzice jeżdżą ) z psem

Na fotce nr 5 jakiś znajomy rottweiler albinos Bardzo przyjemne miejsca Agatka!

Loreli, te lasy z okolic Kłobrzegu bardzo przypominają mi toruńskie strony... Byłam w plastyku na plenerze w Kołobrzegu, już poza sezonem i bardzo miło wspominam czas tam spędzony...

A teraz obiecane fotki z z mojego dzisiejszego pobytu w Wenecji (Bydgoskiej)

1)     2)     3)     4)     5)    
6)     7)     8)     9)     10)    

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-04-2008 08:26 PM przez paulina.

Bardzo przyjemne miejsce, dziękuję Paulinko, ze je nam pokazałaś

I cieszę się, ze moje rodzinne okolice sie podobają Od Wielkanocy zbieram sie, zebyprzesiac fotki samego Kolberga i pokazać Wam moje hometown - myślę, że w przyszyłm tygodniu wreszcie sie uda

Inowrocław to miasto około 80 tysięczne, ośrodek przemysłowy, ale też i uzdrowisko. W części uzdrowiskowej znajduje się kilka nowoczesnych obiektów sanatoryjnych, olbrzymi park i od niedawna działające, drugie wybudowane w Polsce (po ciechocińskich) tężnie solankowe.

Zbudowano je ponad 10 lat temu. Poszczególne ściany ustawione są w formie cyfry 3. Spływająca po gałęziach tarniny solanka wytwarza ożywczy aerozol, który ma właściwości lecznicze. Latem, w upalne dni przyjemnie jest przebywać w obrębie tężni, gdzie panuje miły chłód.

           

Ten post był ostatnio modyfikowany: 25-04-2008 02:55 PM przez maciek.

Maćku, oglądałam tężnie w Ciechocinku, ale widzę, że te w Inowrocławiu też całkiem niczego sobie... Kiedyś podjadę je zobaczyć Pozdrawiam

Bardzo ciekawe Maćku, nie wiedziałam, że w Inowrocławiu są tężnie..Do tej pory znałam Inowrocław tylko z przejazdu, ale trzeba to kiedyś nadrobić

Mówią, że każda sroczka swój ogonek chwali , więc jako pratriotyczna żyrardowska sroka opowiem wam dzisiaj o moim mieście.

A więc na początek...

Początek miastu dała fabryka lniarska, która powstała na terenie dzisiejszego Żyrardowa w 1829 roku. Była to jedna z największych i najnowocześniejszych fabryk lniarskich w ówczesnej Europie. Żyrardów zawdzięcza swą nazwę pierwszemu dyrektorowi technicznemu fabryki, Philipowi de Girard. Był on m. in. wynalazcą maszyny do mechanicznego przędzenia lnu. W roku 1916 Żyrardów otrzymał prawa miejskie.
Po przejęciu fabryki w drugiej połowie XIX w. przez dwóch niemieckich przemysłowców: Karola Agusta Dittricha i Karola Hielle została ona rozbudowana, a wraz z nią osada fabryczna.
Osada fabryczna to osiedle dla robotników i kadry kierowniczej fabryki, kościoły, szkoły, przedszkole, szpital, resursa, dom kultury "ludowiec", a nawet pralnia i łaźnia miejska. Ten zabytkowy kompleks obejmuje centralną część miasta o powierzchni ok. 70 ha.
Powszechnie uważa się, iż zabytkowe centrum Żyrardowa jest jedynym w Europie, zachowanym w całości, zespołem urbanistyczno-architektonicznym miasta przemysłowego przełomu XIX i XX wieku.
Osadę charakteryzuje zarówno specyficzny porządek urbanistyczny, jak i różnorodność form i stylów architektonicznych. Wynika to ze zróżnicowania narodowościowego mieszkańców ówczesnego XIX-wiecznego Żyrardowa. W fabryce pracowali Polacy, Niemcy, Czesi, Żydzi, Anglicy, Szkoci, Irlandczycy. Żyrardów jest jedną z osad robotniczych, które próbowano budować według projektów tzw. miast idealnych, czy "miast ogrodów", czyli z wyraźnym podziałem na część robotniczą, willową i przemysłową. Dzięki temu można zaliczać Żyrardów do grona jednego z najważniejszych osiągnięć europejskiej urbanistyki drugiej połowy XIX wieku.
Do czasów nam współczesnych na terenie położonej w centrum miasta osady fabrycznej zachowało się blisko 95% pierwotnej zabudowy, która w większości przypadków wciąż pełni nadane jej przez budowniczych funkcje. Do tego oś kompozycyjna osady oparta o regularną siatkę ulic, obszary zieleni i widoczny podział na cześć mieszkalną dla robotników, dzielnicę willową dla wyższego personelu fabryki oraz oddzielne części przemysłową i usługową - razem stanowi o rzeczywistym i materialnym spełnieniu postulatów idealnego XIX-wiecznego miasta przemysłowego.
W 1975 r. a następnie w latach 80-tych i 90-tych ponad 200 żyrardowskich budynków zostało wpisanych na listę konserwatora zabytków. Nie mniej ważnym okazało się wpisanie do rejestru całości układu przestrzenno-architektonicznego osady w 1979 r.
W 1990 r. powstał projekt zagospodarowania i rewaloryzacji tej zabytkowej części miasta - została wyznaczona strefa ścisłej ochrony konserwatorskiej oraz przylegający do niej obszar ochrony pośredniej, łącznie ponad 70 ha. Świadczy to o nie podlegającym dyskusji niezwykłym walorze poznawczym i wielkości skali przestrzennej żyrardowskiej osady.

Tyle historii miasta? Teraz zapraszam na spacerek.
1. Miasto tworzyli ludzie swoją ciężką pracą. W hołdzie żyrardowskim prządkom stanął pomnik
2. Budynek Ratusza
3. Kościół p.w. Matki Bożej Pocieszenia - kościół farny, zbudowany w latach 1900 - 1903, w stylu neogotyckim, arch. Józef Pius Dziekoński. Wybudowany m.in. z funduszy K. Dittricha, który przeznaczył też na ten cel ponad 3 mln cegieł z będącej jego własnością cegielni w Radziejowicach. Kościół wzorowany na katedrze w Kolonii - 8-krotnie pomniejszony. Witraże projektu Józefa Mehoffera
4. Budynek tzw. ochronki, czyli przedszkola
5. Miejski Dom Kultury, czyli Dom Ludowy im. Karola Dittricha tzw. "Ludowiec" - pełnił funkcję domu kultury dla pracowników zakładów lniarskich. Wybudowany z funduszy jednego ze współwłaścicieli zakładów Karola Dittricha

1.     2.     3.    
4.     5.    

Spacerkiem po mieście idealnym?
1. Dzielnica typowych ?czerwonaków?, czyli domów robotniczych
2. Miasto-ogród.
3. Typowa willa w rezydencjonalnej dzielnicy mieszkaniowej wybudowanej w latach 80 - tych XIX w. dla dyrektorów żyrardowskiej fabryki.
4. Pałacyk Tyrolski - najstarszy reprezentacyjny budynek w Żyrardowie, wybudowany w latach 1867 - 1871 przez Karola Augusta Dittricha dla swojego zięcia, jednego z dyrektorów fabryki - Ludwika Marcellina .
5. Pałacyk reprezentacyjny K. Dittricha współwłaściciela Zakładów Żyrardowskich
6. Willa Haupta - willa dyr. gen. fabryki, zbudowana około 1890 r. w stylu szwajcarskim ( tu pracuję)
7. Część przemysłowa miasta lata świetności ma już dawno za sobą? Większość budynków wykupiona od syndyków masy upadłościowej po Zakładach Lniarskich deweloperzy adaptują na lofty
8. W oddali zabudowania fabryczne

1.     2.     3.     4.     5.     6.     7.     8.    

Idziemy do parku...
Krajobrazowy park im. K. Dittricha, przez który przepływa Pisia Gągolina, został zaprojektowany przez Karola Sparmana - projektanta m.in. Ogrodu Botanicznego w Warszawie. Powstały równolegle z pałacykiem K. Dittricha. Na jego terenie pozostałości architektury ogrodowej i zabytkowy drzewostan.
                           

Nooooo całkiem ładna miejscówka ten de Girard'ów