Gratuluję udanego wypadu na dawno planowany Chocz .Widoki wokół super.A co to za góra stołowa na tym drugim zdjęciu?.
Przejeżdżałem kiedyś drogą koło Valaskiej dubovny po południu Prezentuje się niesamowicie pięknie na tle skał ponad nią.

AniaP .Bardzo długą trasę zrobiliście w ten pierwszy dzień .A z opisu wynika ,że bardzo piękna A ja nie znam Tatr Słowackich Ach ten brak funduszy) . Ale Twoja relacja świetnie je przybliża ,Dziękuję i czekam na dalsze.

Wymysliłem z dziewczyną traske wejscie na ciemniak czerwonym szlakiem, przejsc czerwone wierchy i na kasprowy i zejsc do murowanca. Ale stało sie inaczej, zaczynamy wchodzic na ciemniak--- patrze gdzie edzia??? a ona daleko w tyle, po kilku minutach juz niema siły, se mysle to co bedzie dalej?? ale jakos udało sie w rególaminowym czasie wejsc na ciemniak, czerwone wierchy okazały sie tak piekne i troszeczke za duzo postojów chyba zrobilismy. Siedząc na kondrackiej kopie spojzałem na zegarek o ezu--- jak puzno !!!!!! i postanowilismy zejsc pod giewontem, ale ja widząc giewont tak blisko pomyslałem--- szkoda niewejsc kurde!!! i weszlismy jeszcze na ten giewont, co prawda juz drugi raz ale on ma cos takiego przyciągającego ze niezałowałem i spokojnie zeszlismy juz prawie po ciemku! :] i jeszcze ulewa pod sam koniec schodzenia nas złapała :] ale i tak było fajnie jak zwykle w górach pozdrawiam        

Wojtek to piękna sprawa ,że ta przyroda Tatrzańska, te wspaniałe górskie szczyty przynoszą Wam tyle radości .Edzia pewnie po tej wyprawie nabrała więcej sił na dalsze wędrówki

Tomtur rozbudziłeś ochotę na kolejny szczyt, który jest w zasięgu jednodniowej wycieczki! Ale podpowiedz na jakiej mapie go znajdę?

oka Wojtek oka - my po Czerwonych Wierchach schodziliśmy Kobylarzem i pewnie ze mnie by więcej nie wycisnął, te szczyty są bowiem wyczerpujące (myślę o podejściu), a Wy jeszcze o Giewont zahaczyliście!

Z tymi kopytnymi trzeba poczekać na powrót doktora może coś pomoże

Ten post był ostatnio modyfikowany: 17-08-2007 06:16 AM przez spoko.

Czerwone wierchy i pewnie bysmy poszli na kasprowy, tylko kurka te dni jakies takie krótkie niestety

Aby wędrować po górach nie wystarczy mieć tylko dobre nogi ale także dobre oczy aby ich piękno podziwiać oraz dobre serce aby je pokochać....  .

Właśnie się zastanawiam ze kolejny weekend przed nami, góromaniakami i każdy coś planuje pewnie...
Aniap, gdzie zamieściłaś zdjęcia klamer z Rohatki, nie mogłam ich znaleźć...

KasiaA to zdjęcie jest na poprzedniej stronie http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthre...89&page=11 przedostatni post
Jak ja lubię Rohatkę, byłam tam chyba z 5 razy> Pierwszy raz jak tamtędy schodzilam to nie bylo klamer tylko sam łańcuch i teraz tez zawsze ta drogę wybieram bo mam troszke za krótkie nogi na te klamry . Zdjęcie z kalmrami naprawde świetne

Dzięki Danusiu.
Zdjęcie tak zrobione że można się przestraszyć
A na Twój problem Danusiu jest rada: po lewej stronie klamer zawsze jest jakaś półeczka na nogę, tak jest łatwiej niż się podciągać. Podobno kobiety się lepiej wspinają technicznie bo nie mają na tyle siły żeby drogę przejść siłowo więc kombinują jakby tu sobie to ułatwić. Taki to już z nas naród...

Hehe Kasiu, wspinaczka to jeszcze przede mną i tego mam zamiar spróbować .

Wiem Danusiu i czekamy na Ciebie z Majką w sałakach

Hihi, widze że w tej braci nic sie nie ukryje Jutro mam nadzieję że sie trochę nasłucham o wspinaniu

A ja dziś opowiem o naszej wycieczne na Giewont.
Specjalnie nie przepadam za tym szczytem, ale moje Kochanie chciało zobaczyć jak wygląda Rycerz z baaardzo bliska. Z drugiej strony mając w perspektywie przemarsz przez Dolinę Małej Łąki, którą ostatnio oglądałam jesienia ( bajka - te tysiące kolorów ) ruszyliśmy!
Zaraz po godz. 7 zameldowaliśmy się przed wlotem na szlak do doliny. Cudnie - pusto, pogoda piękna. Po niedługim marszu, w blasku porannego słońca ukazała się nam w swojej krasie Wielka Polana. Byliśmy tu zupełnie sami - tylko my, dywany polnych roślin, przesycony zielenią las i ta cisza zmącona tylko szumem koron drzew. Takie miejsca kocham najbardziej! Dalej szlak prowadzi przez las, potem kawałeczek słabo oznakowanym żlebem ( uwaga na osuwające się kamyki), aż w końcu bardzo przyjemną ścieżynką wijącą się wśród kosodrzewiny. Dla początkujących tuptusiów - jak moje Kochanie - szlak może być ciut męczacy, ale droga mija przyjemnie, nie spieszymy się. Misiek zacząl troszkę narzekać na ból kolana. Mści się praca za biurkiem i wypadek motocyklowy sprzed paru lat. Wszystko rekompensują widoki i świadomość, że szczyt już tuż, tuż!
Na Kondrackiej Przełęczy troszkę ludzi, ale jak na tę porę roku naprawdę niezbyt dużo. Na pewno ze względu na godzinę (przed 10). Za naszymi plecami mróweczki ciągną na szczyt, więc i my za nimi. Na Wyż. Kondrackiej Przełęczy postanowiliśmy zrobić sobie krótki odpoczynek połączony ze śniadankiem, po czym ruszyliśmy. Na łańcuchach jak zwykle zatory spowodowane głównie przez dzieciaki, które ciągną ze sobą ambitni rodzice. Sami, w większości dobrze wyposażeni, ubierają dzieci w trampeczki tudzież adidaski i kłopoty zaczynają się na wyślizganych skałach. Na szczycie nie zabawiliśmy długo. Moje Kochanie dume i blade! Dzielny osiągnął oglądany na pocztówkach Giewont i chce więcej - na pierwszy w swoim życiu dwutysięcznik - Kopę Kondracką! Przy zejściu już kolejeczka. Idziemy wolniutko, słonko przygrzewa, tłumek na łańcuchach gęstnieje.
Podczas podejścia na Kopę nawiązujemy rozmowę z sympatycznym częstochowianinem. On również zdobył Giewont tylko od strony Piekiełka, ponieważ w schronisku zostawił żonę ze swoimi dziewczynami. Dalej idziemy dalej wymieniając się wrażeniami. Słucham o samotnej wyprawie Grzesia sprzed paru dni na Rysy i tak osiągamy Kopę. A tu wieje jak diabli! Podziwiamy Czerwone Wierchy, fragment słowackiej Cichej Doliny i szczyty naszych zachodnich Tatr. Po zejściu na przełęcz mam ochotę kontynuowć wycieczkę w stronę Kasprowego, ale towarzystwo jest tak sympatyczne, że idziemy po dziewczyny do schroniska, by wieczorkiem pointegrować się
Wracamy już w sześć osób zahaczając o Polanę Kalatówki, Klasztor Albertynów, by wreście wśród pomruków zbliżającej się burzy wylądować w Kuźnicach.
Wycieczka piękna! W odróżnieniu od trasy przez Piekiełko, od strony Doliny Małej Łąki można iść spokojnie, nie spotykając prawie nikogo po drodze.
Towarzystwo - tym razem przednie. I takiego również Wam wszystkim życzę!
Ps. Integracja zmęczyła nas tak bardzo, że następnego dnia trzeba było odpocząć. Więc dopiero w środę - 25. kolejna trasa - przez Dolinę Roztoki do Morskiego Oka.
Cdn. Bużki!

Hella to bardzo miło znaleźć przyjaciół w górach.
Szedłem na Giewont obydwoma trasami i przyznam że ta dol Małej łąki podobała mi się bardziej szczególnie ten odcinek żlebem.Relacja bardzo ciekawie napisana .Czekamy na następne Pozdrawiam