Uwaga - zdjęcia miażdżą
(autorzy zdjęć Ela & Piotrek - all rights reserved)

W pełni świadom...zaryzykowałem!
Czuję się połamany, mały, bezradny i zmiażdżony
Fantastyczne fotografie

Jak znajomi-to wspomnij o "GŚ"-może skrobną na forum -trochę refleksji i wspomnień z tak egzotycznej eskapady.

Najlepszy okres żeby pojechać na treking do Nepalu to połowa września - połowa listopada. Wówczas powietrze jest bardziej przejrzyste niż w kwietniu - maju (tak przynajmniej twierdzą znawcy tematu). Choć widoczność jest gorsza na wiosnę kwitną rododendrony. Najgorszy okres to polskie lato: czerwiec - sierpień kiedy trwa monsun. Szlaki niby są puste ale wszędzie łażą pijawki :|.

W naszym przypadku wszystko zaczęło się od kwietniowo-majowego numeru Travelera. Przez przypadek otworzyłem tą gazetę nie wiedząc że tematem numeru jest trekking. Oczywiście otworzyła mi się na stronie gdzie ludziki z plecakami na tle lodowej ściany wchodzą sobie na kopczyk . Potem drugi raz przeglądałem tą gazetkę bo znowu czekała na mnie na wystawie a następnego dnia już nie wytrzymałem i ją kupiłem.

Kidy okazało się, że taki wyjazd bez biura, bez przewodnika i bez tragarzy jest na prawdę prosty zapadła decyzja - wyruszamy jesienią! Jak nie teraz to kiedy...

... no więc...
Pierwsza sprawa to lot. Najtańsza opcja to lot do New Delhi, a potem do Kathmandu indyjskimi liniami.

Do New Delhi: fiński Finnair lub rosyjski Aeroflot. Wybór był dość oczywisty zwłaszcza, że all in all Finnair okazał się najtańszy (około 1800 PLN za lot na trasie Warszawa-New Delhi - Warszawa).
Tak na marginesie Finnair wyspecjalizował się w Azji i oferuje usługi na bardzo wysokim poziomie.

Tak więc 29. października o 13.00 wylecieliśmy do Helsinek. Około 20.15 byliśmy już w samolocie do New Delhi, gdzie dotarliśmy po 6.5h lotu o 6.00 rano czasu miejscowego. Lotnisko już samo w sobie dostarcza nieco egzotyki - wszędzie kręcą się hindusi w turbanach, kobiety w kolorowych sari. Przynajmniej to sprawia, że nie zasypiamy czekając do 12.00 na lot Delhi - Kathmandu (w Polsce jest ciągle noc ). Co do indyjskiej wizy to można ryzykować i próbować się prześlizgnąć tranzytem bez wizy, ale nie polecam - nie mamy żadnej kontroli nad tym czy bagaż z całym szpejem w góry zostanie przeniesiony do drugiego samolotu czy nie.

Po 15 minutach lotu z New Delhi (linie JetLite) na horyzoncie pojawiają się Himalaje - ten widok to po prostu bajka. W powrotnej drodze jest jeszcze lepiej bo leci się bardzo blisko gór. Lotnisko w Kathmandu jest bardzo małe a salę do zakupu wiz zapamiętacie dobrze - my staliśmy w kolejce 2h. Nepalczycy z pełnym luzem przyjmowali wnioski wizowe. Pan numer jeden przyjmował opłatę (chyba 30 USD jeśli dobrze pamiętam). Następnie udajemy się do kolejki numer dwa i pana numer dwa który podaje papierki panu numer 3 który rozprostowuje i segreguje je dla pana numer 4, który prosi nas o paszporty, wbija pieczątkę i NAMASTEEE! ("dzień dobry") - jesteśmy w Nepalu

No i się zaczyna - po wyjściu z sali przylotów dopada nas dziki tłum taksówkarzy (naszego przysłanego z hotelu oczywiście nie ma ) ale pełen luz. Wszyscy mają dla nas pokój, lot do Pokhary itp, itd.
Z ogonkiem dwóch samozwańczych przewodników idziemy na lotnisko krajowe żeby kupić bilety na jutrzejszy lot do Lukli (łatwiej było to zrobić poprzez pośrednika w turystycznej dzielnicy Thamel gdzie będziemy nocować). Jest już dosyć późno ale jakimś cudem załapujemy się na lot linii Sita Air na kolejny dzień. Lot powrotny jest otwarty to znaczy należy zapisać się na listę w przeddzień lotu w Lukli. Wszystko zgodnie z najbardziej optymistyczną wersją. Nawet hotel zarezerwowany przez internet czeka na nas. Po drodze :hihi: taxi z lotniska do hotelu i prawdziwy rajdowiec taranujący przechodniów na poboczach. Fajna ta Azja.

Jednego czego nie udało nam się zrobić to rejestracja w systemie TIMS - to takie cuś nowego jest . Rząd w celu ukrócenia działalności samozwańczych agencji trekkingowych życzy sobie rejestracji w systemie (2 zdjęcia). Dla nas było za późno bo ministerstwo pracowało do 16.00 w piątek - trudno "zgłoście się po to w Lukli" tak nam powiedzieli. Ok no problem tylko nie powiedzieli gdzie w Lukli.

O czwartej rano zrywamy się jak skowronki (takie trochę przybite zmianą czasu). Nasz lot do Lukli teoretycznie startuje o 6.30. Szybkie pakowanie worów, śniadanie na wynos i jazda jazda.
Lotnisko domestic to istny młyn i ucieleśnienie chaosu. W małej sali tłoczą się ludki z kurami, jajkami, ogromnymi torbami wyprawowymi. Ufff pierwszy lot poleciał planowo choć na lotnisku mgła była jak mleko. Drugi (to nasz) ciiiiiiszaaaa. Nie zapowiadają. Kolejne loty zostają anulowane - w Lukli jest mgła. Czekamy tak do 10.00. Wreszcie wywołują "flaj number sik ziroł tri". Jedziemy po pasie małym autobusikiem a z tyłu nasze bagaże na przyczepce. No i skucha: gubimy bagaże 200m za sobą (no problem jesteśmy w azji ). Dojeżdżamy na parking samolotów - nie ma naszego. Jedziemy z powrotem na lotnisko. Zawracamy. Wracamy na pas - jest samolot. Wysiadamy z autobusiku. Każą z powrotem wsiadać do autobusiku. Nie jednak można wyleźć na pas. :|:|. Szczerze mówiąc w europie krew by mnie już zalała ale tam się nie da denerwować. Człowiek po prostu nie może, bo tak go to wszystko śmieszy. Siedzimy na pasie. Główny szefu (który załatwił nam bilety dzień wcześniej) wyjaśnia, że lotnisko jest zamknięte bo przylatuje prezydent jakiegoś kraju (wiedział figlarz kiedy zablokować pół miasta). No i z 6.30 rano zrobiła się 12.00.
Wreszcie wsiadamy do samolotu, wsiadają też piloci - luzaki
-Oh my God we are so late ! - mówi jeden z nich, hehhehe.
Nasz los jest w ich rękach i malutkim samolociku. W Lukli do lądowania podchodzi się tylko raz - pas jest pochyły i kończy się prawie pionową ścianą zbocza góry.
Zobaczcie sami

Lot do Lukli

To ciekawe, ja też nie lubię chaosu i zamieszania, ale tam jakoś zupełnie mi to nie przeszkadzało. Spodziewałem się, że tak będzie zwłaszcza na lotnisku krajowym, gdzie loty są często anulowane po kilka dni z rzędu. Najdziwniejsze jest to, że po paru dniach człowiek zupełnie już nie zwraca uwagi na to, że po ulicach ludzie łażą gdzie chcą, cały czas są korki, wszyscy na siebie trąbią i jest totalne zamieszanie. Po prostu to część egzotyki którą też trzeba smakować będąc w Nepalu czy Indiach.

A chaos jest wykreowany przez ludzi i kończy się na lotnisku w Lukli. My już jesteśmy w Phakding i zaczyna się fajny dzień (no może nie do końca ). Co chwilę przechodzimy przez Dudh Koshi to na lewy to na prawy brzeg i wszystko po wiszących mostach obwiązanych flagami modlitewnymi. Jest Nepalskie "równo" czyli trochę w górę trochę w dół ale generalnie cały czas doliną. Najważniejsze to nie być w połowie mostu kiedy z drugiej strony włazi na niego jak (a właściwie dzo - krzyżówka jaka z krową, używane poniżej Namche Bazar). Okoliczności przyrody są coraz lepsze - widok z 2600 z doliny na szczyty, które mają po 7000 metrów jest rewelacyjny.

A dlaczego dzień nie był do końca fajny ? Pod koniec trzeba się wdrapać do Namche Bazar. Podejście zaczyna się za najwyższym mostem zwanym High Bridge. No i z 2600 trzeba dostać się na 3400. Niby jeszcze nic, ale wymęczyłem się jak cholera przy całkowitym braku aklimatyzacji. Ja wymiękałem na podejściu a Ela następnego dnia kiedy mieliśmy dzień odpoczynku na aklimatyzację w Namche. Wieczorem tętno 150 yyyyy spoczynkowe tętno . Rano lekki szum w uszach. Ale musimy się ruszać, wentylować się, bardzo dużo pić i oczywiście żadnych lekarstw (Diuramid, Diamox) - mamy mnóstwo czasu na aklimatyzację. Zalecenia są takie: nie więcej niż 300m dziennie różnicy poziomów a po każdych 800 -1000m dzień odpoczynku, w czasie którego wychodzimy wysoko i wracamy na nocleg do punktu startu. Działa !
W Namche ostatni super-ciepły prysznic, woda grzana gazem w SherpaLand Lodge . Trochę drogo, ale warunki super, a pierożki momo z mięsem mmmmmm. Lodża jest reklamowana przez Simone Moro (znany w Polsce z wejścia na Shisha Pangma zimą ze śp. Piotrem Morawskim). W Namche można też zaopatrzyć się w dobry (Mammut, North Face itd) sprzęt, jeśli nie zrobiliśmy tego w Kathmandu - ceny niższe niż u nas.

W czasie dnia aklimatyzacyjnego wchodzimy na wzgórza w kierunku Khumjung na 3800m. Pierwszy raz otwierają się widoki na Tengboche (klasztor buddyjski), Ama Dablam, połudinową Lhotse, Nuptse i Everest.
Następnego dnia idziemy w lewo, a nie klasycznie pod Everest, do doliny Gokyo. Oooo i tu jest dopiero Nepalskie "równo" wychodzimy z 3400, nocujemy na 3680 a wchodzimy na 4000m do Mongli. Nawet nie zauważyłem, że to już nie warunki na podkoszulek bo wieje zimna górska kosa no i już wieczorem coś mnie brało, zresztą jak wszystkich którzy wciąż charkają, smarkają i kichają. To efekt suchego powietrza i wiatru z kurzem na dużych wysokościach. Warto zabrać chustę na twarz. No i druga myśl - trzeba jak najszybciej pozbyć się zapasu batoników, nawilżanych chusteczek do mycia i tabletek isostar, które czuję jakby były z ołowiu. Wieczorem docieramy do Phortse Tenga, nie ulegając namowom miłego szerpy na festiwal Mani Rimdu w Tengboche. Trafiamy na złotą kumulację - dwie francuskie grupy ich szerpowie i tragarze. Początkowo właścicielka lokuje nas w ... kurniku gdzie są tylko łóżka i nie ma podłogi. A że noce są zimne i mimo że mamy dobre puchowe śpiworki jakoś nam się to nie uśmiecha. Potem awansujemy i możemy spać w jadalni. Ale to nie koniec: po 20 minutach właścicielka wyprosiła trekersów z jednego pokoju no i znalazło się miejsce dla nas. Szacuuuun !

Wieczorem wlewamy w siebie zupę czosnkową, która pomaga lepiej znosić dużą wysokość. Do wyboru jest też Dhal Bat (ryż z soczewicą), zapiekane ziemniaki z żółtym serem, spaghetti i wiele innych prostych potraw. Dla odważnych, lub tych którzy się nie aklimatyzują: mięso .

Nie napisałem do tej pory co z tą nieszczęsną kartą TIMS. W Lukli powiedzieli, że "no problem in Jorsale". Tyle, że w Monjo (pomiędzy Phakding a Namche Bazar) jest brama, przez którą wchodzi się do Parku Narodowego Sagarmatha. Fakt triumfalnego przekroczenia tejże bramy należy uczcić opłatą dla rządu nepalskiego. Tak się zastanawiałem czy uczcimy podwójnie (kara za brak TIMS to 1000 NPR czyli około 37 PLN), bo wszyscy w kolejce przed nami i za nami dzielnie dzierżyli w dłoniach karty TIMS. I tu znowu zaskoczenie - znudzeni panowie wypisujący bilety powiedzieli, że TIMS nie jest nam do niczego potrzebny .
Przed Namche Bazar czmychnęliśmy przed check pointem gdzie sprawdzane są bilety i karty TIMS (jak sądziliśmy), wykorzystując chwilę zamieszania. Następnego dnia kręciliśmy się po okolicy check pointu i cholera strażnik nas zobaczył z daleka i zaczął wołać . Pierwsze pytanie kiedy ostatni raz tędy przechodziliśmy - "yyyyyy no wczoraj". No to "tickets please". A wiedzieć trzeba, że każdy bilet ma numerek. A numerek, nie inaczej, jest po to żeby go strażnik sobie w swojej przepastnej księdze odnotował. No i zaczął biedny szczerbaty strażnik szukać numerku między setkami innych numerków. Mój nie przeszedł bo i nie mógł - nie był przecież wczoraj wpisany. Eli numerek też coś nie bardzo dawał się odszukać. Trzeba było zaimprowizować coś na szybko więc wypaliłem do strażnika z uśmiechem na twarzy i gestykulując, że nie znajdzie przecie i niech nie szuka biedak, bo jak wczoraj przechodziliśmy to spał sobie zmęczony po robocie. . O dziwo chyba łyknął. Spisał numerki, a o TIMS nie było mowy, a pytania czy trzeba to mieć nie zaryzykowaliśmy.

Kolejny check point za Phortse Tenga był opuszczony, a druga rzecz, że byliśmy tam bardzo wcześnie chcąc wyprzedzić francuskie grupy. Za check pointem już wyraźnie na horyzoncie zaczyna dominować Cho Oyu (8201 m) z potężną lodową ścianą. W Dole (4110 m) znajdujemy przyjemną lodżę. Przed naszym pokoikiem grzeje się woda na słońcu w wielkiej metalowej "antenie satelitarnej" i po 30 minutach zaczyna nawet syczeć. Korzystamy z prysznica - czytaj: "baniaka na nagrzewaną na słońcu wodę". O rzesz motyla noga jak mną telepało pod tym prysznicem. Niby ciepły był ale zawiewało gdzieś strasznie przez szpary między deskami. Ukojenie przyniosło wygrzewanie się na słońcu przed naszym pokoikiem. Dziwne - nasłonecznienie jest ogromne ale jak zawieje to jakby ktoś igły wbijał. W nocy w pokoju zamarza woda w butelce a na szybie jest kawał lodu. Na szczęście wyższe lodże są lepiej izolowane.
Dziś przed nami pierwsza noc w życiu powyżej 4000 m. Wieczorkiem powtarzamy leżąc w śpiworach rytuał z mierzeniem tętna. Tym razem spoczynkowe 150. Rano pewnie będzie ze 100. Następnego dnia wchodzimy na lokalny "wierchlicek", bo to kolejny dzień aklimatyzacji. W ten sposób dajemy sygnał wysokością 4600 m naszym organizmom, że będzie gorzej. Ten sam manewr powtarzamy w kolejnej wsi Machherma. Nocleg na 4470m - wejście na 4800m i powrót na nocleg.
Niektórzy robią dzień aklimatyzacyjny tylko w Dole, ale my mamy przed sobą perspektywę przełęczy Cho Lha, którą chcemy zrobić oczywiście bez tragarzy i to w jeden dzień. Przewodnik z którym się zaprzyjaźniliśmy powiedział nam, że powinniśmy dać radę.
W tym rejonie dolina jest przepiękna, bardzo głęboka o kształcie litery V. W górę strzelają skaliste turnie, na które zlewają się z góry lodowce. Hale pokryte są niską roślinnością, skarłowaciałymi rododendronami,jałowcami i ziołami. Ziółka są rewelacyjne - są całkowicie wysuszone a owoce wyglądają jak goździki i tak też pachną - pomieszanie goździków i pieprzu. Kidy przygrzewa słońce nad łąką unosi się fantastyczny zapach. Można tam leżeć i leżeć

Wielkie dzięki za miłe słowa. Rzeczywiście kiedy piszę jestem jedną połówką w górach, a druga jest tutaj, ale też słucha muzyki z Nepalu i Indii którą przywieźliśmy . A w tle pali się kadzidło (też przyjechało z Nepalu), żeby było tak jakbyśmy dalej byli u nich .

Jest 9. dzień trekkingu. Wciąż bezchmurnie. Idziemy sobie z Machherma do Gokyo (4790m). Tętno spoczynkowe już bardzo fajne - rano było z 70 czyli tyle ile na nizinach - 200 metrach . Aklimatyzujemy się prawidłowo. Idzie się ciężko z worem na plecach, ale widoki wynagradzają. Na horyzoncie potężna lodowa ściana Cho Oyu. Przed nami morena lodowca Ngozumpa i dwa potoki zlewające się w Dudh Koshi Nadi. Podchodzimy na morenę czołową i do pierwszego jeziora Gokyo (Taujung Tsho, 4740 m). Prawdziwa bajka. Potem drugie jezioro - turkus nie z tej ziemi. Wreszcie trzecie jezioro i wieś Gokyo - w porównaniu ze zdjęciem z przewodnika Kurczaba "Himalaje Nepalu", wieś bardzo się rozrosła. Pomimo tego mamy problemy ze znalezieniem noclegu. W trakcie poszukiwań Ela spotyka nepalskiego przewodnika z francuską grupą, który wskazuje nam lodżę z wolnym pokoikiem. Od tego momentu często będziemy spotykać tego przewodnika, bo trasę mają bardzo zbliżoną do naszej.

Jeszcze tego samego dnia wyruszamy na zachód słońca na Gokyo Ri (5357 m) mimo, że miał to być cel na następny dzień. Kiedy podchodzimy w górę, wszyscy już schodzą. Na szczycie oprócz nas jest tylko jeden turysta!. Reszta grzeje zmęczone kulasy daleko w dole przy piecykach ogrzewanych suszonym łajnem jaków. Zachód słońca na Evereście, różowa poświata - co tu dużo mówić tylko foty są w stanie to oddać. Cho Oyu, Everest, Lhotse, Makalu - dach świata. Było warto męczyć się na tych pięciu tysiącach. W dół schodzimy już w całkowitych ciemnościach w świetle czołówek.

Następnego dnia myjemy nasze zaniedbane włosy. Kiedyś wydawało mi się, że woda zimniejsza niż w Markowch Szczawinach to już być nie może. Myliłem się. Żeby dostać się do wody w beczce przygotowanej przez gospodarzy lodży, najpierw trzeba przebić się przez lód. Ręce drętwieją po minucie a głowa pulsuje jakby miała eksplodować. Dobrze że nie przyszło mi do głowy zrobić sobie prysznica tą wodą.

Po południu oglądnęliśmy czwarte jezioro Gokyo, ale myślami byliśmy już na przełęczy Cho La. Obejrzeliśmy sobie lodowiec Ngozumpa - trzeszczał jak cholera. Co chwilę w środku słychać było jak ogromne kamole wpadają z hukiem do wody. To przez to mamy jutro przechodzić ?
Szczęśliwie mogliśmy sprawę skonsultować z przewodnikiem francuskiej grupy. Teraz między Gokyo a Dragnag ścieżka wiedzie bezpośrednio a nie tak jak pokazuje mapa przez pierwsze jezioro Gokyo !!. Tamto przejście jest już zbyt niebezpieczne i nie jest używane. Francuzi wyszli rano do Dragnag (4700m) i następnego dnia na przełęcz. My zrobimy to jednego dnia. Już się napaliliśmy.

Wstajemy przed 4 rano. O 4 wyruszamy. Ciemno. Aż boję się myśleć jakby było gdyby nie słaby księżyc, albo gdyby sypnął śnieg. Już na początku mamy problem żeby odszukać ścieżkę na morenę. Niby to tu, ale w nocy każda górka na morenie wygląda tak samo. Po chwili znajduję jakieś gówna jaka - najlepszy drogowskaz na całym lodowcu ! Wyłączam czołówkę, delikatny ślad po butach w pyle jakim pokryty jest lodowiec jest lepiej widoczny w świetle księżyca. Przez dwie godziny idziemy jak po 1000-garbnym wielbłądzie. Świt zastaje nas po drugiej stronie lodowca przy morenie. Jeszcze kilkadziesiąt minut i przed 8.00 jesteśmy w Dragnag (myśleliśmy, że będziemy o 6.00). Francuzi już wyszli yyyyyyy o 5.00. Mamy 3 godziny spóźnienia. Szerpowie pytają mnie czy tego samego dnia idziemy do Dzonglhi. Bez cienia udawanego podziwu, patrząc na Elę z wielkim worem mówią - "strong team, very strong team". Wtedy jeszcze nie wiedzieliśmy dlaczego tak mówią.
Po szybkim śniadaniu (dwa jajka na miękko i tosty z dżemem) odpalamy silniki. Idzie się ciężko - to nie to co na Gokyo Ri bez worów. Ja wiedziałem że tak będzie ja wiedziałem .... . Pojawia się nepalskie równo: wychodzimy na jakiś wysoki garb, który ma pewnie z 5200 i widzimy przełęcz 5368m. Jest daleko, a najgorsze jest to, że zanim się do niej dobierzemy czeka nas kolejna dolina.

Trasę zaczyna się o 5.00, bo potem wieją bardzo silne wiatry. Poza tym, istnieje bardzo duże zagrożenie na lodowcu, który jest na przełęczy. Do tego nad trasą wisi paskudny serak. I to w miejscu, w którym człowiek po prostu wlecze się jak mucha przełażąc po ogromnych skałach. Niby nie myślimy, że coś może nam się stać ale w 95' roku lawina na przełęczy zabiła 40 osób. Potem bardzo mozolne podejście stromym osuwiskiem zalodzonych kamieni. Strasznie ciężko. Co parę kroków stop. Spotykamy turystów schodzących z przełęczy, którzy pomagają kobiecie i mężczyźnie (wygląd: uchodźcy) no właśnie - w niesieniu dziecka w nosidełkach. Jak oni zeszli z przełęczy !! Czyste szaleństwo . Na przełęczy jesteśmy sami o 12.00, no prawie sami jakiś czarny ptak unosi się w jednym miejscu na huraganowym wietrze. Już myślałem, że to koniec ale przełęcz dopiero się nami zaczynała bawić. Zejście na lodowiec - twardy jak skała, bez szczelin, kilkaset metrów jak na lodowisku i potem odbicie w prawo, przejście przez szczelinę brzeżną i strome zejście po zalodzonych kamieniach. Nogi już nie moje - dwa razy fiknąłem kozła na tych kamolach. Oj byłaby miazga z aparatu i obiektywu . Przed ... 17.00 jesteśmy na dole. Wyglądamy jak Zamachowski w filmie "Nawrócony" kiedy uciekał przed zomowcami. Na koniec fiknąłbym kozła po raz trzeci ale tym razem straciłbym połowę zębów bo rozpędziłem się do 20 km/h. .

W Dzonghli śpimy w jedynej zbiorowej sali w trakcie całego trekingu. Jest nam wszystko jedno, że warunki są bardzo prowizoryczne. Wlewamy w siebie hot orange wieeeeeelki termos. Spotykamy "naszego" przewodnika z uśmiechem od ucha do ucha, który chyba nie wierzył, że zrobimy Cho La w jeden dzień bez tragarzy i przewodnika. Daliśmy radę. Jesteśmy w odnodze doliny podchodzącej pod Everest.

Hehe, pamiętam to jak dziś!

Plątać się samemu po nocach na himalajskich bezdrożach No to ładnie dawaliście czasu, mam nadzieję, że Wasze rodziny tego nie wiedzą

Oj tak. To były czasy. Zimny prysznic w starym schronisku na Markowych. A potem prysznic był przez cały dzień z nieba . Lepiej nie wspominaj przy mojej mamie o czym tutaj piszę bo już nie dostanę błogosławieństwa na drogę

A tak apropos to myślimy co by się wgramolić na Babią na wchód słońca ale jeszcze nie wiemy czy się uda w sobotę bo chyba ma padać deszcz/śnieg.

Lepiej nie wspominaj przy mojej mamie o czym tutaj piszę bo już nie dostanę błogosławieństwa na drogę

Tak myślałem hehe.
Co do Babiej - można pomyśleć
(a jeszcze lepiej wpadnijcie na bibę w Gorcach_)

Przeczytałem jednym tchem i proszę o ciąg dalszy... Świetne zdjęcia!
Fluktus czy oprócz lądowania w Lukli masz jeszcze jakieś filmy z Waszej wyprawy?

Filmik z Lukli na You Tube (jest ich tam wiele) nie jest mojego autorstwa oczywiście, bo kamery nie mieliśmy ze sobą. Mamy parę filmików zrobionych komórką, ale są baaaaardzo kiepskiej jakości. Polecam You Tube i wpisywanie w wyszukiwarce miejsc np Lukla, Namche Bazar, Tengboche, Kala Patthar.

Dalszy ciąg relacji oczywiście będzie , ale chyba przed świętami już nie zdążę. Przed Nami Kala Patthar (razy dwa ), Chukhung i klasztor buddyjski w Tengobche.

Dalszy ciąg relacji oczywiście będzie , ale chyba przed świętami już nie zdążę. Przed Nami Kala Patthar (razy dwa ), Chukhung i klasztor buddyjski w Tengobche.

Już zacieram ręce.

A z naszym podwójnym wejściem na Kala Patthar to było tak...

... po długim śpiochowaniu w Dzonglha wyruszyliśmy do Lobuche na 4900. Pogoda niestety zepsuła się i góry były zamglone, ale nie było tak źle. Po drodze świetne widoki na Cholatse (6335 m) i turkusowe zamarznięte jezioro Chola Tsho. Im wyżej tym mgły były gęstsze a krok wolniejszy . Nocujemy w Lobuche.

Następnego dnia pogoda bez zmian. Postanawiamy na lekko iść na Kala Patthar nie nocując w Gorak Shep. Nie wiem na co liczyliśmy wychodząc, bo mgła była jak mleko od 5000 w górę. W Gorak Shep na pocieszenie zamówiliśmy sobie w lodży owoce z puszki mniaaaaam. A potem jazda jazda jazda na szczyt. Niby Kala to taki pagór na tle Pumori ale swoje trzeba przedreptać na szczyt. Weszliśmy na (jak się potem okazało) niższy lewy wierzchołek 5550 m. Na szczycie spędziliśmy godzinę ale miny mieliśmy nietęgie. Nie dość, że mgła nie ustąpiła to jeszcze zaczęło sypać. Tak zwlekaliśmy i zwlekaliśmy z zejściem (w końcu to miał być finał trekkingu !!) aż zrobiło się tak późno, że do Lobuche schodziliśmy po ciemku z czołówkami w zamieci śnieżnej.

Tego wieczoru, kiedy siedzieliśmy już sobie w ciepłej jadalni w Lobuche jeden z tragarzy złamał nogę i odbywała się akcja zbierania pieniędzy na tragarzy, którzy mieli go znieść do szpitala w Pheriche. Pamiętam, że w rozmowie z miłymi Ślązakami i Poznaniakami (pozdrawiam jeśli tu będziecie) przełykaliśmy gorycz porażki i zarzekałem się, że następnego dnia schodzimy do Dingboche - trudno nie widzieliśmy najlepszej panoramy z całego trekkingu . Do tego prognozy pogody były jednoznaczne - trzy dni załamania pogody. Ślązacy mieli iść dla idei, tak jak my dzień wcześniej.

Następnego dnia ledwo wysunąłem głowę ze śpiworka, a już wiedziałem, że tak ciemno to na pewno nie jest kiedy pada śnieg. Wybiegłem przed lodżę i opadła mi szczęka. Wszystko było białe, zamarznięte i błyszczało poranną zorzą - niebo było bezchmurne. No i odszczekałem wczorajsze bluzgi. Szybka decyzja i po śniadaniu znowu na lekko biegniemy na Kala Patthar. Tym razem nie mamy nawet wody a nasze wory zostały na przechowanie u gospodarza. Spotykamy znajomego przewodnika francuskiej grupy, który obiecuje nam zarezerwować nocleg w Dingboche. Doganiamy Ślązaków - tempo mamy dobre i po kilkudziesięciu minutach jesteśmy na wyższym wierzchołku około 5600m. Potem przychodzą Ślązacy, którzy zatrzymali się w Gorak na śniadanie. Dzięki nim nie umieramy z pragnienia - szacun Panowie. Nie ma sensu żebym opisywał jak było - to była prawdziwa euforia, foty mówią same za siebie

Wyobrażam sobie co muszą czuć ludzie tam wysoko na ośmiotysięcznikach, to musi być uzależniające. Z bólem serca, że to już koniec schodzimy na dół. Dla nas to dopiero połowa zabawy tego dnia. W Lobuche jemy obiad i znowu wory na plecy i w dół. Niby w dół ale jakieś męczące to było . No i znowu zrobiło się ciemno jeszcze przed Dingboche. Pod koniec to już truchtałem żeby jak najdłużej widzieć gdzie mam iść. Znowu rytuał z czołówką i niepewnym krokiem ruszamy. No i znowu opatrzność nad nami czuwa . Już w całkowitych ciemnościach dogania nas szerpa jakby niebiosa go przysłały akurat w nocy. Idziemy razem. On ma słabą latarkę w przeciwieństwie do nas ale wie gdzie iść. Kimamy w Dingboche gdzie francuzi opijają koniec swojego trekkingu.

Następnego dnia podchodzimy do Chhukhung. Po drodze obok herbaciarni w Bibre zatrzymujemy się przy nowym czortenie Kukuczki. Kilka tygodni wcześniej była tu żona Jerzego, synowie i Artur Hajzer, by uczcić 20 rocznicę śmierci Kukuczki na południowej ścianie Lhotse. Obok leży metalowa walizeczka, w której można zostawiać swoje wpisy. Fotografuję list Koreańczyka.
Następnego dnia nie wchodzimy na Chhukhung Ri i wybieramy spacer dolinką wzdłuż moreny bocznej lodowca pod południową ścianę Nuptse-Lhotse. Im jesteśmy bliżej tym coraz większy respekt odczuwam (tylko jedno ! rosyjskie wiarygodne przejście ściany). Przed nami 3 kilometry lodu i skał (wieżowiec Burj Dubai ma 800 metrów phhhiiiiiiii). Ekstremalnie trudna ściana. Jak patrzę na te lawiniska u podnóża to do dziś mam gęsią skórkę. W górnych partiach wiatr tak dudni jakby przelatywał odrzutowiec . Tak stoimy i gapimy się. Nawet nie mam odwagi zbliżać się do samego podnóża.

To już właściwie koniec naszego trekkingu. Już tylko pozostało zejście. Chhukhung - Dingboche - Tengboche. Tutaj taki "orzeszek" na koniec w postaci buddyjskiego klasztoru. Już z daleka słychać buddyjskie trąby, bo właśnie rozpoczyna się uroczystość. Załapujemy się nawet na błogosławieństwo od Rinpoche, otrzymujemy czerwony sznureczek z supełkiem (rodzaj amuletu), brązowy proszek, który należy zjeść w razie zagrożenia życia wspominając lamę i jedwabną szarfę (chadak). Wszystkiemu towarzyszą śpiewane przez mnicha i Szerpów buddyjskie mantry. Niezapomniana noc .

Ranek w Tengboche znów jest biały, śnieg, mgła. Schodzimy do Namche Bazar do naszej znajomej lodży i wreszcie mamy gorący prysznic . Przed samym Namche przy lodży stoi turysta. Kiedy jesteśmy blisko zaczyna się wymiana zdań
-Cześć.
yyyyyy pełne zdziwienie z naszej strony
- Po czym poznałeś, że jesteśmy z Polski skoro się nie odzywaliśmy.
- No przecież widzę, że jesteście z Polski. Heheh. Od słowa do słowa i świat okazał się mały. Spotkaliśmy właściciela strony www.himalaje.pl

Drugie fajne spotkanie miało miejsce następnego dnia wieczorem już w Lukli. Po długim, słonecznym, marszu z Namche, stresie związanym z załatwianiem lotu do Kathmandu (przez 2 dni nie latały samoloty i zrobił się mały zator) zasiedliśmy wreszcie do kolacji. Po jakimś czasie podszedł do nas szerpa z tacką i podaje nam ciastko i szklaneczki z red label. . - To od tych państwa w rogu oni też są z Polski i chcieliby, żebyście się do nich dosiedli. . No i przegadaliśmy dłuuuugie godziny z grupą, która wracała z Mera Peak.
Następnego dnia piękny wchód słońca, bezchmurnie - lot do Kathmandu i ostatnie spojrzenie na Himalaje, no może prawie ostatnie, bo ostatnie było z samolotu do New Delhi. Potem 4 dni zwiedzania: Kathmandu, Patan, Pashupatinath, Swayambunath, Bhaktapur. Ehhh aż się rozmarzyłem. Byle było nam dane tam wrócić.

Amen

nie zawsze miałem taką sytuację, no tyle że w Europie, gadamy ze spotkanymi dziewczynami (duze plecaki, ubiór bardzo hipi) i tak wymiana informacji co i gdzie, tak z 15 minut, i w końcu pytają "łer ju kom from", my "from połlend" a one "kur.a mać" i juz byliśmy w domu

ja też mam nadzieje taką że niektórym się uda tam pojechać

Wielkie dzięki, że czytaliście .
Tak to już jest z tymi Himalajami, że spotykaliśmy tam ludzi w wieku 60-70 lat i takich baardzo kiepsko wyposażonych, którzy na miejscu pożyczali sobie śpiworek puchowy. Jest też oczywiście kasta super, hiper wyposażonych terkerów, którzy czasem wyglądają śmiesznie z dwoma tragarzami i przewodnikiem . Najczęściej "zaczynają nowe życie" po dwóch rozwodach, bypassach, nieudanych romansach itd. Jedno jest pewne: jest tam miejsce dla każdego. Dopóki nie jeżdżą tam samochody a woda zimna jak sk......, że nie można się umyć i brak tlenu powoduje zadyszkę po 10 krokach podejścia, warto tam jechać

no to czeka Cie niezapomniane lądowanie pod górę


wariacki ale zajebisty, życzę żeby Ci się wszystko udało

Tomek Michniewicz wspominał gdzieś, że są duże problemy z wysokimi nominałami, w sensie, że przyjmować nie chcą, więc jak możesz to jeszcze w Polsce zamień na niższe..

jeśli już gdzieś będzie zasięg, to prąd pewnie też będzie w okolicy.. nasze wtyczki pasują do ich gniazdek..

PS: jakim przewoźnikiem/skąd lecisz do Delhi ?

PPS: wpakuj plecak do jakiegoś wora transportowego..

dlaczego?

na chwilę obecną, na sezon wiosenny, można kupić bilety:

Warszawa-Moskwa-Delhi (Aerofłot) - 2050PLN (w obie strony)
Delhi-Kathmandu (SpiceJet) - 550PLN (w obie strony)

może da sie taniej, ale to jest chyba najszybsze i najwygodniejsze połączenie..

PS: a samolot, którym lecieliście do Lukli to nie Dornier tylko DeHavilland Twin Otter

Kto by nie ruszył ? Piękne miejsca zwiedzałeś Viking a relacja oddziaływuje na wyobraźnię. No i dużo praktycznych informacji.
Czekam na ciąg dalszy.

Panie, toż to za darmo prawie !!! Jadę!

wiesz to na pewno, czy tak Ci się wydaje?

Noooo-ja zaglądam.

Masz całkowitą rację, ja małymi kroczkami próbuję wchodzić na wyższe/trudniejsze szczyty czy robić jakieś skromne wejścia zimowe na mniejsze góry, i tak po troszku do przodu. W tym tempie za jakieś 10 lat być może pojadę w jakieś łatwo dostępne partie Himalajów ;P No ale można przecież pojechać i w wieku 50 lat więc w sumie marzenie może kiedyś się spełni

Viking małe pytanko z ciekawości, co to za marka busika którym jechaliście? Czy chodzi o tę samą Tatę która produkuje Nano itp? Bo nie miałam pojęcia że oni produkują takie większe auta również ;>

tak to ten sam Tata..


w sumie jedna z większych na świecie firm branży motoryzacyjnej, produkująca wszelakie pojazdy..

Miałem z tą marką kiedyś do czynienia, omijać jak najdalej

piękna relacja -odżyły wspomnienia z wczesnej wiosny 2006
na początku marca spadło tyle śniegu że Kala Pattar był największym osiągnięciem