+- Górskie Forum Dyskusyjne - Górski Świat (http://www.gorskiswiat.pl/forum)
+-- Forum: Wyprawy, relacje, opisy (/forumdisplay.php?fid=18)
+--- Forum: Beskidy, Bieszczady, Góry Świętokrzyskie (/forumdisplay.php?fid=20)
+--- Temat: Jedziemy i już... (/showthread.php?tid=2108)
Jedziemy i już... - lapikus - 06-07-2009 08:36 PM
W prognozach pogody, ciągle to samo. Do południa parno i duszno, a popołudniu możliwość wystąpienia gwałtownych burz i ulewnych deszczów. A najgorsze w tym wszystkim jest to, że sprawdza im się to, co do joty. Czemu z dobrą pogodą, nie mogą się tak wstrzelić? Nosiło mnie już od tygodnia, a tu ciągle żadnych perspektyw na górołażenie. Wysprzątałem cały dom z góry na dół, wzdłuż i wszerz i w odwrotnych kierunkach również, choć nie było już co sprzątać. Nic nie pomogło. Dalej snułem się z kąta w kąt, nie wiedząc co ze sobą począć. Przynajmniej żona była zadowolona - z podłóg zrobiłem jej lustra! Kiedy już całkowicie zniechęcony, w piątkowy wieczór zacząłem przeglądać prognozy pogody, malutki promyczek nadziei wdarł się w mój minorowy nastrój. Wszystkie one były nad wyraz optymistyczne i budzące nadzieje na rychły wyjazd. No,nareszcie.....pomyślałem i od razu przedstawiłem swój plan reszcie załogi. Plan został jednogłośnie zaakceptowany. O godzinie czwartej trzydzieści następnego dnia, byłem już na nogach. Pobudka całej ekipy - dość stanowcza, porządne śniadanie, spakowanie worów i bez patrzenia w niebo wyjazd w trasę. Kierunek - Bielsko Biała. W Jasienicy zjazd na "starą" drogę i klucząc ulicami Wapienicy dojazd do celu. Parking przed zalewem wodnym, bo tam postanowiliśmy zostawić samochód, o tej porze, był praktycznie zupełnie pusty, jeżeli nie liczyć kilku samochodów z miejscową rejestracja. Zbiórka w pełnym rynsztunku i wyjście.
[attachment=23510]
Zaczynamy niebieskim szlakiem. Już na samym dojściu pod pierwsze podejście, czeka nas kilka "atrakcji, które urozmaicają nam w pewien sposób monotonie tego całkiem płaskiego etapu. Trzeba tylko pomyszkować trochę w otaczającym nas lesie, cały czas nie spuszczając z oczu wytyczonego szlaku. A to się trafi malutki stawik z gromadzącą się w nim górską, krystalicznie czystą wodą, spływającą z otaczających go wzniesień. A to można niespodziewanie runąć w kilkunastometrową wyrwę, utworzoną prze nurt rzeki Wapienica, jeżeli zbyt późno spostrzeżemy się, że dotarliśmy do urwiska. Jeżeli jednak, będziemy ściśle trzymać się wyznaczonego szlaku, nic nam nie grozi i z zamkniętymi oczami, możemy poruszać się naprzód.
[attachment=23511][attachment=23512]
I tak oto, cali i zdrowi, docieramy do pierwszego podejścia. Pierwszy zakręt i już wiemy, że spalimy trochę kalorii. Mozolne i dość strome, jak na beskidzkie warunki, podejście daje nam się mocno we znaki. Temperatura powietrza zaczyna się podnosić. Brak jego ruchu w zalesionym terenie i duża wilgotność, skutecznie wyciskają z nas siódme poty. Brak tchu, jest dokuczliwy, ale brniemy dalej. Tego tylko brakowało, żebyśmy zdezerterowali na pierwszym lepszym wzniesieniu.
[attachment=23513][attachment=23514][attachment=23515]
Mała dygresja.
Stasiu, jeszcze raz nazwiesz moje kopczyki kretowinami, to Cię tu osobiście zaprowadzę i gwarantuję, że już po pięciu minutach wypocisz cały, tygodniowy przydział piwa he....he...
Uff.....ale ulga. Osiągnęliśmy pierwszy "szczycik".Palenica, bo o nim mowa 688m npm, niczym szczególnym się nie wyróżnia, więc idziemy dalej. Jest tylko praktycznie zwieńczeniem podejścia, za którym już ścieżka wije się wśród łąk dalej w głąb terenu. Na plecach czujemy delikatne podmuchu orzeźwiającego wiatru, który skutecznie chłodzi nasze przegrzane ciała. Typowe dla Beskidów przejście pomiędzy licznymi szczytami, które tylko na mapie są opisane, posuwa nas na przód w kierunku schroniska na "Błatniej" 917m npm.
[attachment=23516]
Przed samym szczytem, jeszcze jedno ostrzejsze podejście i po dwóch i pół godzinie marszu, osiągamy cel i stajemy na pierwszy w tym dniu popas. Kilka okolicznościowych fotek, delikatny posiłek i wyruszamy w dalszą drogę.
[attachment=23518][attachment=23519]
Obrany azymut ma nas zaprowadzić żółtym szlakiem na szczyt "Klimczoka 1117m npm, którego wierzchołek, z charakterystyczną dla tego miejsca stalowym masztem, ukazuje się nam już w oddali. Wytyczony szlak, licznymi zakosami i pofałdowaniami terenu z dłuższym podejściem tuż przed samym szczytem, po około półtorej godzinnej marszrucie doprowadza nas do wytyczonego celu. Po drodze mijamy jeszcze stadko koników, całkowicie luzem pasących się na granicy lasu i łąki. Źrebaki, nie opuszczając swych rodzicielek, brykają w najlepsze w sobie tylko znane zabawy.
[attachment=23520][attachment=23521][attachment=23522][attachment=23523][attachment=23524]
Wychodząc z leśnej gęstwiny, niespodziewanie wchodzimy na rozległy w tym miejscu, w całości porośnięty trawami szczyt. Och jak cudownie....dla takich chwil warto żyć. Przed nami rozpościera się panorama godna uwiecznienia na fotograficznej kliszy (jestem starej daty, teraz to chyba nazywa się matryca). Z lewej strony, poniżej, ledwo widoczne zabudowania Bielska Białej. Na wprost, najbliżej nas, jak na wyciągnięcie ręki, szczyt "Magura" 1109m npm, na którym znajduje się oblężone przez "niedzielnych" turystów schronisko. Po prawej natomiast, w bardzo mglistej poświacie, rysują się monumentalne szczyty Tatr. Moje dwie latorośle, Karolina i Michał, dokazują co niemiara, zwracając na siebie uwagę współgospodarzy tego terenu. Ja natomiast, korzystając z błogości tego miejsca, pieczołowicie moszczę sobie miejsce pod głowę na swoim plecaku i ucinam kojącą, małą dżemkę. Sielskość tego miejsca i błogostan, w który się wprawiłem sprawiają, że nie ma się najmniejszej ochoty na dalsza wędrówkę. Nie wiem, jak długo spałem, ale kiedy się przebudziłem, moim oczom ukazał się niezwykły widok. Tuż nade mną, na błękicie nieba, pośród leniwie przepływających śnieżno białych obłoków, przypominających kłęby waty cukrowej, w sposób całkowicie bezszelestny i niezwykle majestatyczny krążyły, zataczając coraz to większe koła, szybowce z pobliskiego aeroklubu bielskiego.
[attachment=23525][attachment=23526][attachment=23527][attachment=23528]
No cóż, wszystko dobre musi się kiedyś skończyć, a na nas już czas, jeżeli chcemy zdążyć przed zmrokiem do domu. Bardzo niemrawo, ale jednak ruszamy dalej. Teraz już idzie z górki, dosłownie i w przenośni. Żółty szlak, odbijając od leśnego wyjścia w lewo, prowadzi nas kamienistym zejściem na szczyt "Szyndzielni" 1028m npm, który bez żadnych przygód osiągamy po upływie trzydziestu minut.
[attachment=23530]
Ten krótki odcinek szlaku, z racji tego, że na "Szyndzielnię" można wyjechać kolejką linowa, przedreptują tłumy nieprzygotowanych do tego turystów. Mamy niezły ubaw, oceniając skalę bezmyślności i ignoranctwa niektórych pajaców, ubranych w najwymyślniejsze, trendowe, zgodne z najnowszym dizajnem, a jakże, uniformy. Co rusz parskamy śmiechem, wijąc się przy tym w mało dyskretnych konwulsjach. Niezłe mieli miny oglądając nasze popisy, nie wiedząc o co chodzi. W znakomitych humorach mijamy dystyngowany budynek schroniska na "Szyndzielni", kierując się dalej czerwonym szlakiem w dół, który potem ponownie przechodzi w żółty. Trzeba na to miejsce zwrócić szczególną uwagę, ponieważ zmiana szlaku następuje niepostrzeżenie, odbijając ze ścieżki, którą schodzimy, gwałtownie w las, po jego prawej stronie. Wystarczy przy prawo skręcie zwrócić na to miejsce baczniejszą uwagę i nie będzie żadnego problemu. W tym miejscu, nogi mamy już bardzo głęboko osadzone w lędźwiach i zaczynamy powoli odczuwać trudy wycieczki. Nic zresztą dziwnego. Zaczął się ostatni etap, dość stromym zejściem w dół, a to podświadomie podziałało na wyobraźnię, rozluźniając nieco dyscyplinę i skupienie uwagi. Ledwo o tym pomyślałem i nagle......trach, poczułem bardzo dobrze mi znany ból w prawym kolanie, z którego identyfikacją nie miałem żadnego problemu. To efekt ciężkiego urazu, jakiego doznałem podczas groźnego wypadku jadąc na rowerze. Kolano było tak mocno pokiereszowane, że lekarze specjaliści nie dawali mi żadnych szans na to, że będę je miał na tyle sprawne, aby chodzić po górach. Szkoda, że się z nimi nie założyłem, bo by przegrali. Od czasu do czasu jednak, potworne kłucie powraca, kiedy nieuważnie postawię nogę w dużym skręcie stopy i to pod sporym obciążeniem. Trzeba będzie odrzucić w końcu tradycyjny sposób poruszania się i zaopatrzyć w kije trekingowe (cały temat dotyczący ich zastosowania został już przeczytany). Góral jednak twardy jest na zabicie, więc zacisnąłem mocno szczęki i dalej w drogę. Poszło jak z płatka. Kulejąc co prawda, ale po niespełna dwóch godzinach marszu osiągnęliśmy zaplanowaną metę. Tutaj czekała na nas miła niespodzianka. Tuż przed końcem zejścia, po lewej stronie, można przycupnąć na drewnianych ławeczkach podziwiając skrzącą się wszystkimi możliwymi kolorami toń wodnego zalewu Wapienica, którego ujścia strzeże betonowa fortyfikacja, zwana potocznie tamą. Widoki fenomenalnie koją ból w mięśniach, jaki nagle zaczyna nam doskwierać. Niestety, radość jest niepełna. Burzy ją zakaz wejścia na koronę tamy, ze względu na to, że jest to ujęcie wody pitnej, co przyjmujemy ze zrozumieniem.
[attachment=23531]
Ten sam zalew mijamy na samym początku pierwszego podejścia, ale z jego lewej strony, dość gęsto zalesionego, co utrudnia jego podziwianie. Jak nie trudno się domyślić, zatoczyliśmy nieregularne w swoich zarysach koło, o dość sporym okręgu. I tak oto dobiegła końca nasza przygoda. Potem już tylko szybkie dojście leśnym duktem do parkingu, przebranie się w "cywilki", pożegnanie matki natury i do żoneczki, oczekującej już niecierpliwie na nasz powrót.
Amen.
RE: Jedziemy i już... - mieciur - 06-07-2009 08:59 PM
Bardzo fajna wycieczka ! I myśle, że do tego bardzo udana. Ja mam podobnie w górach, też lubię patrzeć na ceprów i pod nosem sie śmiać z głupoty ludzkiej.
Fajnie jest sie wybrać rodzinnie w góry
A z tymi kijkami to naprawde warto ! Zwłaszcza jak masz problemy z kolanem, też długo nie dałem się przekonać a teraz nie moge się bez nich obejść. A że na Beskidy to nie ma lepszego wynalzku jak kijki !
jeszcze raz gratulacje
RE: Jedziemy i już... - Sylwester - 06-07-2009 09:02 PM
no to już wiem skąd Cię znam, łoisz w pionach i pewnie Cię gdzieś na wspinie widziałem ...
RE: Jedziemy i już... - Stasiu - 06-07-2009 09:49 PM
Sylwestrze, nie przeginaj. Ty z tego wędkowania już wszystkich chcesz widzieć w pionie. Lapikus opisał normalny turystyczny wypad.
Co do wycieczki, można tylko pogratulować. W dzisiejszych czasach ciężko wyciągnąć młodzież na normalną górską wycieczkę.
Z ceprów się nie śmiejcie. Ja też bym niczego specjalnego nie kupował, gdybym był w górach dwa razy w roku i to jeszcze wyjechał kolejką
Powodziska czekamy na dalsze relacje.
P.S. Beskidki i tak są kretowiska. Lapikusie na Stoh z Tobą
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 06-07-2009 09:54 PM
Mieciur, praktycznie wszystkie nasze wycieczki są w podobnym stylu. Mamy spore poczucie humoru, to i zabawa jest przednia. Decyzja o zakupie kijków, jest już praktycznie przesądzona. Otwartą kwestią, pozostaje już właściwie tylko kasa. Muszę jeszcze całą rodzinkę zaopatrzyć w odpowiednie spodnie i jakieś cieplejsze softshelle przed nadejściem jesieni. "Trochę" to wszystko kosztuje.
Sylwester, muszę się przyznać, że też mnie korciło w takim wydaniu to zdjęcie zamieścić, ale w końcu uznałem, że i tak już dosyć przegiąłem z tą teatralna pozą, a może nie wszyscy lubią takie wygłupy. Jeszcze by mi się oberwało za fałszowanie faktów i zrobiłaby się wielka chryja.
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 06-07-2009 10:12 PM
Stasiu, po Twoim opisie z wyprawy na Małą Fatrę tego diabelskiego Stoha, to chociaż obiecywał byś mi złote góry, nigdy mnie tam nie zaciągniesz. To już wolę odwołać na kolanach to, com napisał i dołożyć do tego krzynkę piwa.
Masz racje, że na kilka lajtowo spędzonych dni w górach nie warto kupować profesjonalnych ciuchów, no ale wybacz.....Jeżeli nobliwa dama idzie po drodze upstrzonej kamorami w bucikach na szpilkach i wieczorowej sukni od Armaniego, no to na to już nie ma słów usprawiedliwienia. Młode dziewczyny w kusych spódniczkach - bardzo ładny widok, nie powiem, o mało na drzewom nie wpadł - w tenisóweczkach do baletu, aż ćwierkały z bólu potykając się o kamienie. Z jednej strony współczułem, a z drugiej nie żałowałem.
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 06-07-2009 10:19 PM
Sylwester, no właśnie Stasiu chce mnie już wysłać na stosa (Stoha), nie wiem, czym żem tak zawinił? Ratujcie w potrzebie bo on faktycznie jest gotów spełnić tą groźbę.
RE: Jedziemy i już... - Gandzia1 - 06-07-2009 10:19 PM
Fajnie, zielono,błogo hm - jeszcze tam nie byłam...
RE: Jedziemy i już... - Edyta85 - 07-07-2009 07:17 AM
ciekawie, a kretowiska (
) też potrafią dać nieźle w kość Lapikusie ładnym opisem zaczynasz swoją przygodę z GŚ
RE: Jedziemy i już... - Sokół - 07-07-2009 01:57 PM
Nooooo.... Powiem tak.... relację czytałem z zaciekawieniem. Fajnie piszesz, oby tak dalej.
Już Cie lubię za poczucie humoru. Zdjęcia Męk przy podejściu są świetne. Szczególnie, że znam bardzo dobrze ten rejon hahahaha
W nagrodę i ja zabiorę Cię na Stoha. Ale wcześniej postawię Ci dwie miski kapustovej polievki, dla wzmocnienia... I będę czekać na kolejne Twoje miny
Pozdrawiam!
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 02:47 PM
Sokół napisał(a):
Nooooo.... Powiem tak.... relację czytałem z zaciekawieniem. Fajnie piszesz, oby tak dalej.
Już Cie lubię za poczucie humoru. Zdjęcia Męk przy podejściu są świetne. Szczególnie, że znam bardzo dobrze ten rejon hahahaha
W nagrodę i ja zabiorę Cię na Stoha. Ale wcześniej postawię Ci dwie miski kapustovej polievki, dla wzmocnienia... I będę czekać na kolejne Twoje miny
Pozdrawiam!
Już Cie lubię za poczucie humoru. Zdjęcia Męk przy podejściu są świetne. Szczególnie, że znam bardzo dobrze ten rejon hahahaha
W nagrodę i ja zabiorę Cię na Stoha. Ale wcześniej postawię Ci dwie miski kapustovej polievki, dla wzmocnienia... I będę czekać na kolejne Twoje miny
Pozdrawiam!
Sokole, i z wzajemnością.....i z wzajemnością.
Znasz ten teren? No to wpadłem jak śliwka w kompot, ale trzeba było trochę dramaturgi dodać, żeby jakoś relacją z Taterek dorównać. Jak się krew i pot nie leją, to mało ciekawe. Kurcze, na drugi raz muszę lepszy kamuflaż zastosować, cobyście mnie tak szybko nie rozszyfrowali.
No, po takiej porcji polewki, to już nie trzeba będzie żadnego teatru odgrywać. Może być bardzo ciekawe przedstawienie.
Co Wy z tym Stohem? Chcecie mnie razem ze Stasiem do zupełnej desperacji doprowadzić i pogrążyć pod tym piekłem na wieki wieków. Przecież to nieludzkie, tak się znęcać nad nowicjuszem. Jeszcze jedna propozycja Staha, i się normalnie stąd wypisuję he...he...he
RE: Jedziemy i już... - Sokół - 07-07-2009 03:47 PM
Stoh to taki chrzest dla nowoprzyjętych Forumowiczów...
RE: Jedziemy i już... - Agnieszka.S - 07-07-2009 04:07 PM
Bardzo ładnie napisana relacja i dokumentacja zdjęciowa
Wspaniała rodzinna wycieczka z poczuciem humoru, fajne te Twoje Latorośle Lapiksuie
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 04:57 PM
Sokół napisał(a):
Stoh to taki chrzest dla nowoprzyjętych Forumowiczów...
Forumowicze!......przyznać się bez bicia: kto z Was był już na osławionym Stohu? Tylko nie oszukiwać, proszę. Tu chodzi o moje życie!!!
RE: Jedziemy i już... - Sokół - 07-07-2009 05:00 PM
Ja byłem. I całkiem nieźle się miewam od tamtego czasu. To było co prawda bardzo głębokie przeżycie, ale da się wytrwać...
Wierzę w Ciebie!
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 05:13 PM
Agnieszko!
Dziękuję w imieniu swoim i moich dzieciaków za bardzo miłe słowa. Byłbym skończonym hipokrytom, gdybym twierdził, że nie łechcą one delikatnie mojego "ego". Są one najlepszą nagrodą za włożony trud w przygotowanie takiej relacji, a jednocześnie nobilitują do dalszego działania.
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 05:20 PM
Sokół napisał(a):
Ja byłem. I całkiem nieźle się miewam od tamtego czasu. To było co prawda bardzo głębokie przeżycie, ale da się wytrwać...
Wierzę w Ciebie!
Wierzę w Ciebie!
Sokole, wiem, że byłeś. Fantastyczną relację Stasia z tej wyprawy czytałem z wypiekami na twarzy i to kilka razy. Straszebnie Wam zazdrościłem tej eskapady. Gdybym mógł być wtedy z Wami, kto wie, czy nie byłaby to moja przygoda życia. Druga taka okazja może się nie powtórzyć. Chociaż......wszystko przed nami.
RE: Jedziemy i już... - Dosia - 07-07-2009 05:24 PM
A wy znów z tym Stohem
lapikusie, ta góra zagrożona jest "wyginięciem"
Co poniektórzy knuli już spisek ....Poniższa fota nie oddaje całego jej uroku - musisz po prostu ją zdobyć
[attachment=23567]
Wracając do tematu - fajnie móc tak wędrować z całą rodzinką - zazdroszczę
- ja nie mam tak dobrze 
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 05:44 PM
Dosiu!
Trochę tak sobie dworujemy z tego Stoha, dla poprawy humoru. Staś cały czas mi grozi, że mnie na nią wyśle, jeżeli nie będę grzeczny.
Im więcej czytam tematów związanych, czy to w sposób bezpośredni, czy tylko zahaczających o słowackie góry, tym większą nabieram ochotę na ich zwiedzenie. Wiem, że nic nie jest w stanie zastąpić osobistej bytności, ale z braku w tej chwili innych możliwości, muszę zadowolić się relacjami i fotkami.
Do naszego rodzinnego kompletu brakowało jeszcze mojej żony i naszej czworonożnej pupilki, Pumy. Był zbyt duży upał dla psa i dlatego postanowiliśmy, że zostanie wraz ze swoją "panią" tym razem w domu. Żona też niezbyt dobrze znosi upały i dłuższe i podejścia ją męczą. Jak tylko warunki ulegną zmianie, obie dołączą do ekipy i będą brać czynny udział w marszrutach.
RE: Jedziemy i już... - Sokół - 07-07-2009 05:48 PM
Lapikusie, nie pozostawaj dłużny. Postrasz Stasia Telesforówką. Dziwnie reaguje na tą nazwę.
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 05:54 PM
Sokół napisał(a):
Lapikusie, nie pozostawaj dłużny. Postrasz Stasia Telesforówką. Dziwnie reaguje na tą nazwę.
Znajdę coś na ten temat w postach? Wielce mnie to zaciekawiło!
RE: Jedziemy i już... - Sokół - 07-07-2009 05:58 PM
http://www.gorskiswiat.pl/forum/showthread.php?tid=1928 Zobacz tu...
RE: Jedziemy i już... - lapikus - 07-07-2009 08:10 PM
Przeczytałem, pooglądałem - musiało być bardzo ciekawie. I pomyśleć, że to wszystko rozgrywało się tak niedawno i to dosłownie o przysłowiowy rzut kamieniem od mnie. Że ja tak późno trafiłem pod Waszą strzechę. No cóż, na następną imprezę postaram się już z wami załapać. Jeżeli oczywiście przygarniecie biednego sierotę w swoje szeregi. Zawodnik ze mnie żaden, ale towarzystwa umiem dotrzymać. Wszystko będzie zależało tylko i wyłącznie od terminu. U mnie w pracy, nie tak łatwo dostać urlop bez miesięcznego wyprzedzenia. Jestem jednak dobrej myśli.